Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. O., oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 października 2003 roku nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 1 sierpnia 2003 roku, nr [...] o odmowie zameldowania T. O. na pobyt czasowy od dnia 6 lipca 2003 roku do dnia 31 lipca 2004 r. w lokalu nr [...] przy ul. W. w W. W uzasadnieniu powyższego wyroku podano, iż przyczyną odmowy zameldowania T. O. w lokalu przy ul. W. - wskazaną w zaskarżonej decyzji - był brak zamieszkiwania wnioskodawcy w przedmiotowym lokalu, a tym samym niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Decyzja ta została wydana w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Skarżący w skardze do Sądu podnosił fakt istnienia tytułu wykonawczego Sądu Rejonowego dla W. I Wydziału Cywilnego z dnia 8 marca 2001 r., nakazującego skarżącemu opuszczenie lokalu nr [...] przy ul. I. Ponieważ była żona utrudniała mu przebywanie w tym ostatnim lokalu już od dawna szukał spokoju u matki. Był nawet w mieszkaniu matki zameldowany na pobyt czasowy do dnia 6 lipca 2003 roku. Przyznał, że w lokalu nr [...] przy ul. W. nie mieszka, bowiem jest to niemożliwe z uwagi na konieczność przeprowadzenia dezynfekcji oraz remontu lokalu.
W dalszej części uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., którym orzeczono o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z dnia 19 czerwca 2002 r. nr 78, poz. 716), do zameldowania osoby na pobyt stały lub czasowy, trwający ponad dwa miesiące, w drodze decyzji administracyjnej, wystarczające jest wyłącznie ustalenie przez organ prowadzący postępowanie, czy w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 roku nr 87, poz. 960 z zm.), dalej "ustawa". Ponieważ ze złożonych przez T. O. wyjaśnień w dniu 7 lipca 2003 roku, a także treści jego skargi oraz treści pism składanych w postępowaniu administracyjnym wynika, iż nie zamieszkiwał on i nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. W. w W., w którym ubiega się o zameldowanie, to nie spełnia on warunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy.
Następnie Sąd zacytował treść art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i stwierdził nie powstanie po stronie T. O. obowiązku meldunkowego co skutkuje brakiem podstaw prawnych do dokonania zameldowania. W związku z tym w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. O., domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna została oparta na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) to jest naruszeniu prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną jego wykładnię "bowiem skarżący zamieszkuje w lokalu, w którym złożył wniosek o zameldowanie" zaś organy administracji odmówiły zameldowania a Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że lokal o zameldowanie w którym ubiegał się T. O. należał do jego matki, która zmarła. T. O. od kilku lat "pomieszkuje" w tym lokalu, po śmierci matki rozpoczął jego remont, który ciągle trwa, co uniemożliwia pełne zamieszkanie w tym lokalu. Taka sytuacja czyni pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o niezamieszkiwaniu w przedmiotowym lokalu nie całkowicie zgodnym ze stanem faktycznym. Ustalony stan faktyczny zobowiązywał organ administracji do zameldowania T. O. w przedmiotowym lokalu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalający skargę na decyzję odmawiającą zameldowania jest niesłuszny, albowiem w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono czy T. O. mieszka czy też nie mieszka w lokalu przy ul. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), zwanej dalej ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, co oznacza iż mógł rozpoznać skargę kasacyjną jedynie w jej granicach.
Oceniając zasadność wniesionej skargi kasacyjnej we wskazanych granicach trzeba stwierdzić, iż jest ona pozbawiona uzasadnionych podstaw.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960 z zm.) przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że T. O. nie zamieszkuje w lokalu o zameldowanie w którym się ubiega. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje ustalenia faktyczne i ocenę okoliczności faktycznych dokonaną w zaskarżonym wyroku.
Uwzględniając wskazany na wstępie fakt związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej powyższe zarzuty, którym nie towarzyszyło przedstawienie Sądowi pierwszej instancji zarzutu uchybienia przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w świetle art. 174 pkt 2 ppsa - nie mogą być uznane za prawidłową podstawę kasacyjną. Konsekwencją braku skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania obowiązujących w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa) i wskazywanego już związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) jest konieczność uznania za wiążącą w niniejszej sprawie ocenę okoliczności faktycznych dokonaną w zaskarżonym wyroku. Z oceny tej wynika zaś, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o nie zamieszkiwaniu T. O. w lokalu nr [...] przy ul. W. w W. Przechodząc do oceny zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez jego błędną wykładnię, należy przede wszystkim wyjaśnić, iż naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu określonej normy prawnej.
Zarzut taki w stosunku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest nieuzasadniony. Skoro bowiem ten Sąd ustalił, że T. O. nie zamieszkuje (nie przebywa) w lokalu nr [...] przy ul. W. w W., a stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, obowiązek zameldowania na pobyt stały lub czasowy jest uzależniony od przebywania pod wskazanym we wniosku o zameldowanie adresem dłużej niż trzy doby, to nie uprawniony jest zarzut naruszenia powołanego art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Wskazany przepis art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest przepisem prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego (sformułowany w rozpoznawanej skardze kasacyjnej) nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych Sądu I instancji, bowiem próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (wyrok NSA z 13 lipca 2004 r., GSK 264/04, a także wyrok NSA z 4 sierpnia 2004 r., FSK 291/04).
Ponieważ ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy, zarzut skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony a w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.