Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 315/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gdańsku w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania.
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Wójt Gminy [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji nakazującej likwidację spiętrzenia wody na działce nr [...] w [...]. Sąd ten wskazał następnie, że w toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji przeprowadził dowód z oględzin, podczas którego stwierdził, że na działce nr [...] D. R. i J. R. zabezpieczyli urządzenie wodne, tj. rurociąg ø 20 cm, wykonując tzw. studnię przelotową z osadnikiem. Na istniejącym fragmencie rowu ułożono rurę PCV zabezpieczoną na wlocie kratką, którą włączono do wybudowanej studni. Przy użyciu poziomicy nie stwierdzono spiętrzenia wody w stosunku do rzędnej rurociągu ułożonego z drenarki. Nie stwierdzono również przepływu wody, ponieważ poziom wody w rowie był niższy o około 20 cm od wlotu studni. Na podstawie dokumentacji fotograficznej, wykonanej przy budowie studni, a przekazanej przez właścicieli działki nr [...], organ gminy stwierdził, że nie dokonano spiętrzenia wody.
Następnie, w dniu 17 lipca 2015 r., dokonano pomiarów rzędnej wlotu do rurociągu od strony rowu melioracyjnego ustalając, że wynosi ona 24 m n.p.m. Z operatu wodnoprawnego sporządzonego w listopadzie 2012 r. na potrzeby wydania pozwolenia wodnoprawnego również wynikać miało, że po zniwelowaniu rzędnej dna istniejącego rurociągu, wykonanego w czasach przedwojennych z rur ceramicznych 20 cm, wynosi on H = 24 m n.p.m. W dniu 24 czerwca 2015 r. organ gminy dokonał ponownej wizji w terenie, podczas której stwierdził, że pomimo intensywnych i kilkudniowych opadów poziom wody w rowie melioracyjnym jest nadal niższy niż wlot nowego rurociągu.
W wyroku przytoczono dalej, że Wójt Gminy [...], decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., odmówił wydania decyzji nakazującej likwidację spiętrzenia wody na działce nr [...] w [...]. Decyzja ta została jednakże uchylona mocą decyzji SKO w [...] z dnia [...] września 2015 r., a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ze wskazaniem konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
W dalszej kolejności sąd pierwszej instancji wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji przeprowadził oględziny z udziałem biegłego. Wcześniej dokonano pomiarów geodezyjnych, które stanowiły podstawę dla biegłego do przeprowadzenia analizy w zakresie ewentualnego naruszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich, w tym na działce nr [...]. W trakcie oględzin dokonany został pomiar geodezyjny w obrębie studzienki betonowej. Następnie biegły sporządził opinię techniczną dotyczącą zmiany stanu wody na gruncie na działce nr [...] w [...] oraz ewentualnego szkodliwego wpływu tych zmian na działki sąsiednie, w tym na działkę stanowiącą własność A. J. Jak wskazał autor opinii, na kształtowanie się stosunków wodnych na działce nr [...] i przyległym terenie decydujący wpływ ma rzędna wlotu do istniejącego rurociągu ø 200 mm, która według projektu zbiornika wodnego wynosi 24 m n.p.m.
Wody powierzchniowe z terenu zlewni wynoszącej 8,0 ha, transformujące się z opadów deszczowych i wód poroztopowych, spływające grawitacyjnie w kierunku wlotu rurociągu, mogą osiągnąć poziom wyznaczony rzędną dna wlotu do rurociągu tj. 24 m n.p.m. Z wyliczeń dokonanych przez biegłego w punkcie 7 opinii wynika, że przy przyjętych przez biegłego opadach atmosferycznych poziomy napełnienia wody w zbiorniku wodnym są mniejsze od różnicy wysokości wyznaczonej rzędnymi maksymalnego i normalnego zwierciadła wody w zbiorniku. Z kolei obliczenia hydrauliczne istniejącego rurociągu odpływowego ø 200 mm wskazują, że spływ zimowy nie przekracza jego przepustowości. Z punktu 9 opinii wynika, że zarówno w stanie przed wykonaniem zbiornika wodnego, jak i po jego wykonaniu, zwierciadło wody gruntowej przyległego terenu jest kształtowane rzędną dla wlotu istniejącego rurociągu odpływowego, co oznacza, że wody wsiąkające w grunt w rejonie przyległym do zbiornika, osiągną poziom poniżej terenu równy poziomowi wlotu rurociągu odpływowego.
Biegły wskazał także, że z punktu widzenia technicznego, wykonane roboty na wlocie do rurociągu ceramicznego ø 200 mm obejmujące rurociąg wlotowy i wylotowy, studnię oraz zabezpieczenie w kratkę ochronną są w pełni uzasadnione i przyczynią się do dalszej, właściwej jego pracy.
A. J. wniósł uwagi co do rzetelności i merytorycznej prawidłowości opinii sporządzonej przez biegłego na potrzeby postępowania i do uwag tych biegły ustosunkował się na piśmie.
Sąd wojewódzki podał dalej, że Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469, uPw), odmówił wydania decyzji nakazującej likwidację spiętrzenia wody na działce nr [...] w [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ gminy wskazywał, że na podstawie przeprowadzonych analiz przez biegłego i wykonanych pomiarów, jednocześnie po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego stwierdził on, iż wykonane zmiany na działce nr [...], obejmujące wykonanie studni drenarskiej rurociągu PCV 200, nie spowodowały naruszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich, w tym na działce nr [...], stanowiącej własność A. J. Od decyzji Wójta A. J. wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia.
Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. SKO w [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. (punkt 1 cyt. decyzji) oraz odmówiło nakazania D. R. i J. R. wykonania na działce nr [...], położonej w [...] obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 3 uPw (punkt 2 cyt. decyzji).
Sąd przytaczając motywy decyzji organu II instancji wskazywał, że Kolegium uznało iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dowodził, że budowa studni drenarskiej i rurociągu PVC ø 200 mm na działce nr [...] nie spowodowała zmiany stanu wody w gruncie. Z opinii biegłego, która jest logiczna i spójna, wynikać ma, że wykonane zmiany na działce nr [...] nie spowodowały naruszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich, zaś rzędne dna rurociągów zapewniają utrzymanie zwierciadła wody projektowanego zbiornika wodnego na projektowanym poziomie wynoszącym 24,00 m n.p.m. Jak stwierdził biegły, do spiętrzenia poziomu wody dojść nie mogło, bowiem na działce nr [...] jej lustro zawsze musiało osiągnąć taki poziom, by móc znaleźć ujście na działce nr [...] na wysokości 23,63 m n.p.m.
Jednocześnie Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie nie nastąpił negatywny wpływ dokonanych przez właściciela zmian na grunty sąsiednie.
Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie brak było przesłanek do nałożenia na D. R. i J. R. obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 3 uPw. Jednocześnie, Kolegium podkreśliło, że decyzja organu I instancji musiała zostać uchylona z uwagi na obowiązek działania przez organy administracji na podstawie przepisów prawa, a przepis art. 29 ust. 3 uPw do jego zastosowania wymagał ustalenia czy zaistniała zmiana stanu wody w gruncie, spowodowana przez właściciela tego gruntu, a także ustalenia, czy wystąpił negatywny wpływ zmian dokonanych przez właściciela na grunty sąsiednie.
We wniesionej do sądu wojewódzkiego skardze na decyzję SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. A. J. domagał się jej uchylenia zarzucając, że wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Skarżący podnosił nie ustosunkowanie się do wszystkich jego zarzutów, a także nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności, w szczególności na przyjęciu błędnej informacji o rzędnej dna rurociągu drenarskiego założonego w miejscu odkrytego rowu melioracyjnego na terenie o dominującej rzędnej 24 m n.p.m.
Ponadto zarzucił naruszenie art. 29 uPw poprzez jego błędną wykładnię, a także jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie nie stanowi podstawy do zastosowania przedmiotowego przepisu i nakazania przywrócenia stanu poprzedniego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny i wszechstronny.
W piśmie procesowym z dnia 26 września 2016 r. skarżący wskazał, że rurociąg odprowadza nadmiar wód ze zbiornika wodnego na działce [...], jednakże po dużych opadach nastąpiło zablokowanie odpływu wód tym rurociągiem. Do pisma tego zostały dołączone zdjęcia zbiornika wodnego.
Na rozprawie przed sądem wojewódzkim uczestniczka postępowania oraz skarżący wyjaśnili, że zbiornik wodny na działce nr [...] został już zrealizowany i wybudowane wcześniej urządzenia wodne zostały z tym zbiornikiem połączone. Według skarżącego zbiornik ten został wybudowany bez pozwolenia, natomiast uczestniczka twierdziła, że zbiornik wodny wybudowano na podstawie ostatecznej decyzji RZGW. Nadto oświadczyła ona, że po ponadnormatywnych opadach w lipcu 2016 r. zbiornik spełnia swoją funkcję prawidłowo.
Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 28 września 2016 r. WSA w Gdańsku uwzględnił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że organ odwoławczy nie wyjaśnił prawidłowo czy na terenie działki nr [...] doszło do zmiany stosunków wodnych, w szczególności poprzez wykonanie rurociągu oraz czy zmiana ta miała wpływ na nieruchomość skarżącego.
Dalej sąd pierwszej instancji wskazał na brak oceny stanu faktycznego aktualnego w dacie orzekania organu, w którym to na działce nr [...] zbudowany był już zbiornik wodny, o którym hipotetycznie tylko wypowiadał się biegły w swojej opinii. W efekcie sprawa pozostać ma niewyjaśnioną. Stąd też – zdaniem tegoż sądu – rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu odwoławczego nie może być uznane za prawidłowe.
Biorąc powyższe pod uwagę WSA w Gdańsku uchylił decyzję Kolegium na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO w [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika.
Zaskarżonemu w całości orzeczeniu Kolegium zarzuca:
- 1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 29 ust. 3 uPw poprzez nieprawidłowe podstawienie normy prawnej zawartej w tym przepisie pod ustalony przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny (subsumcję),
- 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy administracji w stopniu niewystarczającym do wydania rozstrzygnięcia,
- 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 135 Ppsa poprzez uchylenie wyłącznie decyzji organu II instancji, bez uchylenia decyzji organu pierwszoinstancyjnego w sytuacji, gdy okoliczności, które w ocenie sądu pierwszej instancji są istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a które nie zostały wzięte pod uwagę przez Kolegium, mogły zaistnieć przed wydaniem orzeczenia przez organ I instancji, przez co nie tylko organowi odwoławczemu, ale również organowi I instancji, mógł zostać postawiony zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., stanowiący podstawę uchylenia przez sąd decyzji administracyjnej.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnosi o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku,
- 2. zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, ewentualnie:
- 3. uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie.
Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.
Skarżący kasacyjnie organ podnosi, że wykonanie zaskarżonego wyroku będzie w praktyce powodowało zlecenie organowi I instancji przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i ustalenie przesłanki zmiany stanu wody na gruncie z uwzględnieniem wykonanego już zbiornika wodnego. W świetle wszystkich okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu faktu istnienia ewidentnego sporu sąsiedzkiego pomiędzy A. J. a D. R. i J. R., ponowne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego będzie działaniem powodującym zbędny wydatek majątkowy ze środków publicznych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. J. zażądał przeprowadzenia rozprawy uważając, że wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r. jest prawidłowy i nie powinien zostać uchylony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skarga kasacyjna jest oparta częściowo na uzasadnionych podstawach.
A. WSA w Gdańsku uwzględnił skargę A. J. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, który to przepis daje podstawę do uchylenia m. in. decyzji administracyjnej, jeżeli stwierdzi się inne – niż dające podstawę do wznowienia – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że asumptem do przyjęcia przez sąd a quo, że ziściła się przesłanka do uwzględnienia skargi na podstawie cyt. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa była okoliczność nie uwzględniona przez organ odwoławczy przy podejmowaniu rozstrzygnięcia – fakt zrealizowania w styczniu 2016 r. zbiornika wodnego przez uczestników.
Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie wyjaśnił prawidłowo czy na terenie działki nr [...] doszło do zmiany stosunków wodnych, w szczególności poprzez wykonanie rurociągu oraz czy ta zmiana miała wpływ na nieruchomość skarżącego. W konsekwencji w ocenie sądu wojewódzkiego doszło do naruszenia przepisów art. 77 § 1 i 80 K.p.a., wytknięto ponadto organowi odwoławczemu naruszenie zasady prawdy obiektywnej z art. 7 K.p.a.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie w skarżonym wyroku, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy administracji publicznej w stopniu niewystarczającym do wydania rozstrzygnięcia. SKO w [...] w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi, że w okolicznościach tej sprawy – w szczególności wobec wykonania w trakcie postępowania opinii biegłego i jej treści, w aspekcie odbierania wody z oznaczonej powierzchni, bez znaczenia ma być okoliczność wykonania zbiornika wodnego na działce nr [...]. Zdaniem Sądu w tym składzie ten zarzut kasacyjny jest uzasadniony.
B. Niesporne jest, że organ I instancji prowadził z wniosku skarżącego – po uprzednim uchyleniu przez SKO [...] postanowienia Wójta Gminy [...] o odmowie wszczęcia postępowania – postępowanie w sprawie ewentualnego naruszenia stosunków wodnych w związku z wykonaniem przez właścicieli działki nr [...] tzw. studni drenarskiej przelotowej z osadnikiem połączonej z istniejącym rurociągiem melioracyjnym. W postępowaniu tym Kolegium decyzją z dnia [...] września 2015 r. uchyliło decyzję organu gminy o odmowie nakazu likwidacji spiętrzenia wody na działce nr [...] i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Nie jest także kwestionowane, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy Wójt przeprowadził taki dowód, a interpretując jego treść (opinia biegłego) wydał kolejną decyzję o odmowie wydania decyzji o nakazie likwidacji spiętrzenia wody na działce nr [...].
Tę decyzję organu gminy SKO w [...] uchyliło i orzekło o odmowie nakazania uczestnikom wykonania na działce nr [...] obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 3 uPw. W treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, obok przywołania tenoru pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], z którego ma wynikać, że oznaczone działki (w tym i działka uczestników nr [...]) nie znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, eksponował iż z treści opinii biegłego wynika, że zrealizowanie projektowanego zbiornika wodnego nie ma znaczenia dla przyjęcia zaistnienia takich zmian stosunków wodnych, które miałyby powodować szkodliwe zmiany dla gruntów sąsiadujących.
W zasadzie jedynym powodem, dla którego sąd wojewódzki uznał, że zaszła przesłanka do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, było stwierdzenie braku uwzględnienia przez organ odwoławczy faktu zrealizowania zbiornika wodnego na działce uczestników, o którym tylko hipotetycznie miał się wypowiadać biegły w swej opinii. Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa wynika, że aby sąd administracyjny na tej podstawie był uprawniony do uchylenia zaskarżonej decyzji, musi istnieć przekonanie, że stwierdzone uchybienia proceduralne organu, "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy".
Dodatkowo sąd pierwszej instancji eksponował – powołując się na potwierdzający tę argumentację judykat – konieczność uwzględniania przez organ odwoławczy zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy datą orzekania przez organ I instancji, a datą podejmowania rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Rzecz jednak w tym, że przedmiotem postępowania nie były kwestie związane z realizacją samego zbiornika wodnego na działce uczestników, a zagadnienie realizacji w miejsce istniejącego uprzednio rowu melioracyjnego rurociągu ze studzienką drenarską przelotową z osadnikiem i podłączenia jej do istniejącego rurociągu drenarskiego.
Dodatkowo z treści samej opinii biegłego wynikało, że analizowany był wpływ na treść rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 29 uPw ewentualnej realizacji projektowanego na działce uczestników zbiornika wodnego. Tym samym fakt realizacji tego zbiornika w okresie pomiędzy datą sporządzenia opinii przez biegłego, a datą podjęcia zaskarżonej decyzji, jeśli nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu przed sądem wojewódzkim dowód z w/w opinii biegłego, nie może stanowić, zdaniem Sądu w tym składzie, dostatecznej przesłanki do zarzucenia Kolegium, że doszło do naruszenia przepisów art. 77 § 1 i 80 K.p.a., z których wynika odpowiednio, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z wyroku sądu pierwszej instancji nie wynika, aby ten sąd kwestionować miał – poza zwróceniem uwagi, że biegły przyjmował w niej hipotetyczne założenie o skutkach zrealizowania przyszłego zbiornika dla sprawy zmiany stosunków wodnych w rozpatrywanym terenie – samą prawidłowość opracowanej opinii prze zbiegłego.
Gdyby zaakceptować argumentację zawartą w zaskarżonym wyroku, sprawa prowadzona w trybie art. 29 uPw dotycząca ewentualnego naruszenia stosunków wodnych przez zrealizowanie rurociągu oraz studzienki drenarskiej z osadnikiem i połączenia jej z istniejącym rurociągiem drenarskim nie mogłaby się zakończyć zanim nie zrealizowano by planowanego zbiornika wodnego. Takiego wywodu Sąd Naczelny nie podziela. Innymi słowy, skoro skutki zrealizowania rzeczonego zbiornika, z punktu widzenia zaistnienia przesłanek do wydania ewentualnej decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 uPw, były – biorąc pod uwagę treść uzyskanej w toku postępowania opinii biegłego – deklaratywnie uwzględniane przez SKO w [...], to dopatrywanie się w fakcie braku wzięcia pod uwagę fizycznego wykonania tego zbiornika, nie dowodzą uchybienia przepisom art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Wbrew przeto stanowisku prezentowanemu w zaskarżonym wyroku sprawa administracyjna w tym aspekcie została dostatecznie wyjaśniona, aby dokonać oceny zaskarżonej decyzji w aspekcie materialnoprawnym.
C. Z treści zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że po wydaniu przez WSA w Gdańsku wyroku w sprawie II SA/Gd 65/15 ponownie przed tym sądem prowadzone jest postępowanie kontrolne odnośnie decyzji SKO w [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pod budowę zbiornika wodnego o funkcji retencyjnej i rekreacyjnej na działce uczestników.
D. W świetle powyższych wywodów za pozbawiony doniosłości prawnej z punktu widzenia kierunku weryfikacji zaskarżonego wyroku jest zarzut naruszenia przepisu art. 135 Ppsa. Słusznie wskazuje SKO w [...], że z treści cyt. przepisu wynika obowiązek sądu, zgodnie z którym stosuje on przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Istotą przepisu art. 135 Ppsa jest powiązanie obowiązku sądu orzekania "w głąb sprawy" z przesłanką niezbędności takiego rozstrzygnięcia dla jej końcowego załatwienia. Kolegium podkreśla w skardze kasacyjnej, że organ I instancji wydał swą decyzję w dniu [...] stycznia 2016 r., zaś sąd pierwszej instancji za powód uwzględnienia skargi i uchylenie li tylko zaskarżonej decyzji organu II instancji przyjął brak wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym z uwagi na pominięcie okoliczności zrealizowania zbiornika wodnego.
Formalnie biorąc dokładna data zrealizowania zbiornika wodnego, poza ograniczeniem się przez sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku, że było to w "styczniu 2016 r.", rzecz jednak w tym, że – uwzględniając datę orzekania przez organ I instancji ([...] stycznia 2016 r.) – realizacja zbiornika mogła nastąpić tak przed, jak i po dacie wydania decyzji przez organ I instancji. Kwestia zakresu uwzględnienia skargi i uchylenia także decyzji organu I instancji miałaby jednak znaczenie, gdyby okoliczność przyszłej, fizycznej realizacji zbiornika wodnego na działce uczestników nie była uwzględniana dla potrzeb wydania decyzji w trybie art. 29 uPw. Skoro jednak – jak wyżej wskazano – zagadnienie to nie mogło dawać asumptu do uwzględnienia skargi w ogóle, przeto zarzut kasacyjny naruszenia art. 135 Ppsa nie może mieć znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia przez sąd drugiej instancji.
E. Przedwczesny jest za to zarzut naruszenia art. 29 ust. 3 uPw poprzez błąd subsumpcji, skoro WSA w Gdańsku uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa ograniczył się li tylko do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Sąd wojewódzki kwestii stosowania prawa materialnego nie poświęcił szczególnej uwagi, z racji przyjęcia powyższej – jak wyżej wskazano nie podzielanej przez tut. Sąd – konstatacji o naruszeniu przepisów tylko postępowania administracyjnego.
F. Z tych względów uznać należało, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, to zaś nakazywało na podstawie art. 185 § 1 Ppsa uchylić zaskarżony wyrok, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Sąd wojewódzki raz jeszcze rozpozna skargę, uwzględniając przy tym ocenę zawartą w przedmiotowym wyroku.
G. Uwzględnienie skargi kasacyjnej nakazywało orzec o zasądzeniu od skarżącego na rzecz skarżącego kasacyjnie organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.