Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania.
Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., działając na podstawie art.
59. ust 1, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. Nr z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o., ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podpiwniczeniem, garażem podziemnym i wjazdem na teren oraz rozbiórce istniejącego budynku mieszkalno- usługowego na działce ew. nr [...] i cz. dz. ew. nr [...] w obrębie nr [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy Mokotów w Warszawie.
Po rozpatrzeniu odwołania B. W. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w części i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy.
Na powyższą decyzję B. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną- p.p.s.a.) decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku, uchyliło własną decyzję z dnia [...] marca 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2005 r. [...] Sp. z o. o. wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2006 r., zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz o uchylenie tejże decyzji i z dnia [...] marca 2006 r., a także o umorzenie postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2005 roku.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż pismem z dnia 25 maja 2006 roku Spółka zwróciła się o przeniesienie w trybie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzji z dnia [...] listopada 2005 roku za zgodą [...] Sp. z o.o., na której rzecz wydano tę decyzję.
Podniesiono także, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2008 roku nie została skierowana do strony postępowania, to jest Spółki [...], która jest użytkownikiem wieczystym gruntu obejmującego działkę ew. nr [...] położoną przy ul. [...] w W.. Odwołująca się zauważyła również, iż stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości. Także w związku z powołanym wnioskiem z dnia 25 maja 2006 roku decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2006 roku powinna być doręczona [...] Sp. z o.o., ponieważ ze wskazanych przez Spółkę norm prawnych wynikają dla niej wprost określone prawa.
Ponadto Spółka we wniosku o wznowienie wskazała, iż o decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie dowiedziała się w dniu [...] lipca 2006 roku w związku z czym wystąpiły przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. i konieczność uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Stwierdziła też, że w przedmiotowej sprawie nie jest dopuszczalne zastosowanie art. 146 k.p.a., bowiem powołaną decyzję wydano na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo podniesiono, iż decyzja wydana w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. może tylko zadośćuczynić skardze, nie może natomiast przynieść skutku w postaci powrotu sprawy na drogę administracyjnoprawną. W trybie autokontroli nie jest możliwe wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W takiej sytuacji strona skarżąca do sądu administracyjnego ostateczną decyzję organu odwoławczego uzyskiwałaby, zamiast sądowej kontroli, decyzję kasacyjną, cofającą sprawę do organu pierwszej instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, uchylając więc własną decyzję z dnia [...] marca 2006 roku oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2005 roku bez orzekania co do istoty sprawy, w rzeczywistości zastosowało art. 138 § 2 k.p.a. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ rozstrzygnął więc sprawę z naruszeniem art. 54 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Spółki materiał dowodowy wskazuje, iż skarga B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006 roku została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. zatem organ nie mógł skorzystać z kompetencji autokontrolnych, a jego obowiązkiem było przekazanie skargi do sądu wraz z wnioskiem o jej odrzucenie.
W ocenie [...] Sp. z o.o. po uchyleniu decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz decyzji z dnia [...] marca 2006 roku, rozpatrując ponownie odwołanie B. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie winno zbadać, czy wymienionemu przysługuje legitymacja prawna do zaskarżenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2005 roku. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka wywiodła, że B. W., dążąc do zablokowania przedmiotowej inwestycji ma interes faktyczny w kwestionowaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który jednak nie jest objęty dyspozycją art. 28 k.p.a. i nie może być utożsamiany z interesem prawnym opartym na przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego.
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., orzekło o odmowie wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu organ podniósł, iż we wniosku o wznowienie postępowania niezasadnie wywiedziono, iż podmiot, który złożył wniosek o przeniesienie na jego rzecz decyzji ustalającej warunki zabudowy, staje się stroną postępowania głównego z chwilą złożenia takiego żądania. Dopiero wydanie decyzji w trybie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tworzy dla wnioskodawcy nowe uprawnienia, a w przedmiotowej sprawie po stronie [...] Sp. z o.o. taka sytuacja nie zaistniała w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku.
Pismem z dnia 18 grudnia 2006 roku Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 i 2 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło o wznowieniu postępowania stwierdzając w uzasadnieniu, że skoro [...] Sp. z o.o. nabyła w drodze umowy sprzedaży użytkowania wieczystego działkę, której dotyczyła decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2005 roku o warunkach zabudowy i następne kolejno wydane decyzje i nastąpiło to przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku, to była ona stroną postępowania przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku. Może zatem domagać się wznowienia postępowania na podstawie art. 28 k.p.a. w związku z art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Kolejną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku.
Wnioskiem z dnia 12 lutego 2007 roku, [...] Sp. z o.o. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powołaną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 roku i w tym zakresie orzekło o uchyleniu w całości własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku i umorzeniu postępowania zakończonego tą decyzją.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w istocie orzekło o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] marca 2006 r. i decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2005 r. oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dalszej kolejności, powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych, organ podzielił przedstawione powyżej stanowisko [...] Sp. z o.o. co do zakresu rozstrzygnięć dopuszczalnych na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. i braku możliwości przekazania w tym trybie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wyjaśnił także, iż przez rozstrzygnięcie o istocie sprawy, o którym mowa w art. 151 k.p.a., należy rozumieć zarówno rozstrzygnięcie merytoryczne, jak też rozstrzygniecie o umorzeniu postępowania.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył B. W., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 149 § 2 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Na rozprawie w dniu 19 marca 2008 roku, działając przez pełnomocnika, B. W. cofnął skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2007 roku w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W wyniku wniesionej przez [...] Sp. z o.o. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 września 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 19 marca 2008 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie z uwagi na to, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.
W uzasadnieniu Sąd kasacyjny stwierdził, iż umorzenie postępowania bezpośrednio po zamknięciu rozprawy, na której cofnięto skargę bez umożliwienia wypowiedzenia się w tej kwestii Spółce mającej sprzeczne ze skarżącym interesy, której pełnomocnik nie był obecny na posiedzeniu Sądu z przyczyn, które uzasadniały uwzględnienie jego wniosku o odroczenie rozprawy, skutkuje pozbawieniem strony możliwości obrony jej praw.
Pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Sądem pierwszej instancji w dniu 19 listopada 2008 r. podtrzymał oświadczenie o cofnięciu skargi oraz stwierdził, że Sąd nie powinien umorzyć postępowania, gdyż spowodowałoby to utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, po złożeniu w przeszłości skargi do sądu administracyjnego organ II instancji nie miał żadnych podstaw prawnych do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną ówcześnie decyzją. W jego ocenie, decyzja wydana w trybie art. 54 p.p.s.a. nie otworzyła nowego postępowania administracyjnego, lecz podlegała kontroli Sądu w oparciu o skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2006 roku.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 19 listopada 2008 r. umarzającego postępowanie sądowe Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 60 p.p.s.a., które obligowałyby Sąd do nieuwzględnienia cofnięcia skargi.
Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji nie można podzielić poglądu pełnomocnika skarżącego, iż doprowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Pełnomocnik skarżącego oparł swoje stanowisko na błędnym poglądzie, iż skarga wniesiona na ostateczną decyzję administracyjną stanowi również podstawę do oceny przez sąd administracyjny decyzji, wydanej przez organ administracji w ramach autokontroli, którą to kontrolę umożliwiła ta właśnie skarga. Zdaniem pełnomocnika decyzja wydawana w ramach autokontroli nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tymczasem jest wręcz przeciwnie. Decyzja wydana w ramach autokontroli jest decyzją ostateczną i podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego odrębną skargą. Powołując się w tym zakresie na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wydanie przez organ administracji publicznej decyzji na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., w wyniku uwzględnienia skargi w całości, która wzrusza decyzję stanowiącą przedmiot skargi sądowoadministracyjnej, powoduje, że skarga ta traci swój byt.
Dopiero ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny decyzji wydanej w omawianym trybie powoduje, że odżywa zarówno decyzja organu, jak i skarga złożona na nią do sądu administracyjnego. Jeśli więc Sąd wzruszy wyrokiem decyzję wydaną w trybie samokontroli, to organ odwoławczy zobowiązany jest przekazać sądowi skargę na poprzednio wydaną przez ten organ decyzję wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ponadto w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. może być rozumiany nie tylko jako uprawnienie organu administracji publicznej, ale także jako zakaz wszczynania innych postępowań, które skutkowałyby zmianą, uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.
Na wydaną w ramach autokontroli decyzję z dnia [...] czerwca 2006 roku nie była wnoszona skarga do sądu administracyjnego, nie było więc tym samym przeszkód do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2007 roku, którą to decyzją organ orzekł o uchyleniu wydanej w ramach autokontroli decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku i umorzeniu postępowania autokontrolnego nie może być uznana za decyzję wydaną z rażącym naruszeniem art. 54 § 3 p.p.s.a.
Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2006 roku i umorzenie postępowania autokontrolnego, powoduje, że "odżywa" skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2006 roku. Skargę na tę decyzję organ drugiej instancji będzie zobowiązany przekazać sądowi administracyjnemu.
W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniosła [...] Sp. z o. o. w K., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania poprzez ich błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.
- a) art. 60 p.p.s.a
- b) art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
- c) art. 33 § 1 p.p.s.a.
- d) art. 141 § 4 p.p.s.a.
W związku z powyższym skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie, zrzekając się jej jednocześnie w punkcie II skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się do podnoszonych przez [...] Sp. z o. o. w skardze kasacyjnej na postanowienia z dnia 19 marca 2008 r. oraz na rozprawie z dnia 19 listopada 2008 r. argumentów i zarzutów potwierdzających, iż umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne, gdyż cofnięcie skargi przez B. W. stanowi czynność mającą na celu obejście prawa, czyli wprost nie zakazaną, ani nie zawierającą elementów sprzecznych z ustawą, ale zmierzającą do osiągnięcia skutków prawnie zakazanych. Ponadto cofnięcie skargi jest również niedopuszczalne, gdy sam skarżący składając takie oświadczenie zastrzega, iż nie powinno ono być umorzone.
W ocenie skarżącej Spółki bez znaczenia dla skuteczności cofnięcia skargi jest fakt, iż zostało ono dokonane przez profesjonalnego pełnomocnika, bowiem nie można z tego faktu wywodzić skuteczności tegoż cofnięcia. Ze składanych na rozprawie oświadczeń pełnomocnika wynika w ocenie skarżącej Spółki, iż nie zamierzał on rezygnować z kontynuowania postępowania, a cofnięcie skargi nie jest równoznaczne z utratą interesu prawnego strony w pomyślnym dla siebie zakończeniu trwającego od kilku lat sporu dotyczącego warunków zabudowy nieruchomości, będącej przedmiotem postępowania. Dodatkowo cofnięcie skargi nie zmierza do rzeczywistego zakończenia sporu pomiędzy stronami, ale odwleka je w czasie oraz pozbawia [...] Sp. z o. o. możliwości uzyskania ochrony prawnej jej interesu prawnego jako inwestora w postaci merytorycznego orzeczenia sądu administracyjnego.
W ocenie skarżącej nie można również w niniejszej sprawie mówić o bezprzedmiotowości postępowania, szczególnie w sytuacji, gdy obie strony zainteresowane są rozstrzygnięciem. Z bezprzedmiotowością mamy więc do czynienia, gdy w sposób oczywisty brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Skarżąca Spółka wskazała również, iż ustalenie że cofnięcie zmierza do obejścia prawa lub powodowałoby nieważność następuje zawsze na podstawie całokształtu sprawy. Dodatkowo w jej ocenie umorzenie postępowania spowodowało naruszenie jej prawa podmiotowego do wydania prawomocnego rozstrzygnięcia.
Jak podkreślił pełnomocnik Spółki uzasadnienie skarżonego orzeczenia w ogóle nie zawiera stanowiska strony wnoszącej kasacje zaprezentowanego na rozprawie, a ponieważ występowała ona w postępowaniu w charakterze uczestnika na prawach strony to jej stanowisko powinno być rozważone w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył B. W., kwestionując jej prawidłowość i zasadność oraz wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i o zasądzenie na rzecz jego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu ze skargi kasacyjnej według norm przepisanych, a ponadto o nie uwzględnienie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie i rozpoznaniu jej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu podniesiono, że cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, a także nie niweczy żadnych praw pozostałych stron czy uczestników postępowania. Wskazano również na bezzasadność pozostałych zarzutów oraz zarzucono skarżącej Spółce nieuzasadnione przedłużanie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach wniesiona skargę kasacyjną i wobec braku przesłanek, o jakich mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy, należy stwierdzić, iż zarzuty przestawione we wniesionej kasacji są chybione i to niezależnie od tego, że zostały wadliwie skonstruowane.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sformułowanie zawarte we wniesionej skardze kasacyjnej, iż skarżonemu postanowieniu zostało zarzucone naruszenie przepisów postępowania "przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" jest nieprawidłowym powołaniem się na podstawę kasacji wskazaną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., mimo że faktycznie wskazano przepisy postępowania, czym nawiązano do podstawy skargi kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nie wystarczy też samo wskazanie przepisu postępowania, któremu uchybił w ocenie strony wnoszącej kasację Sąd pierwszej instancji, jak to uczyniono w niniejszej skardze. Konstrukcja przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga, bowiem wskazania w zarzucie na czym to uchybienie polegało oraz wykazania, iż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutu uchybienia normom wymienionym w kasacji należy wskazać, że zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Prawo cofnięcia skargi zostało przyznane skarżącemu na podstawie art. 60 p.p.s.a. i sąd nie jest z nim związany jedynie, gdy uzna że cofnięcie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z powyższym należy wskazać, iż skarżący może rozporządzać skargą i dokonać jej cofnięcia do chwili ogłoszenia przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku. Cofnięcie to jest co do zasady wiążące dla sądu, który jednakże musi dokonać oceny czy owo cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa lub czy nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Złożone przez skarżącego w przedmiotowej sprawie oświadczenie o cofnięciu skargi, jak prawidłowo ocenił to Sąd pierwszej instancji było skuteczne i nie powodowało ani obejścia prawa, ani też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Tak więc w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji uwzględnił wskazania wynikające tak z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2008 r., jak i z dyspozycji art. 60 p.p.s.a.
Stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji wyczerpująco i trafnie przedstawił konsekwencje podejmowanych przez strony czynności, jak i skutki wydawania, a następnie uchylania przez organ rozstrzygnięć podejmowanych w ramach samokontroli organu. W okolicznościach niniejszej sprawy, co prawidłowo ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006 r. i umorzenie tzw. postępowania autokontrolnego spowoduje, że "odżyje" skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2006 r. i w związku z tym organ ten będzie zobowiązany do przekazania sądowi administracyjnemu tejże skargi.
W związku z tym wadliwe są wywody strony wnoszącej kasację, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki negatywne dla cofnięcia skargi, wskazane w art. 60 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa, co zarzuca skarżąca Spółka, należy zauważyć, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pomimo kilkukrotnego powtórzenia tego zarzutu, przytoczenia poglądów na temat czym jest obejście prawa, nie wytłumaczono jednak na czym to obejście prawa miałoby w warunkach przedmiotowej sprawy polegać i dlaczego cofnięcie skargi zmierza do osiągnięcia skutków prawnie zakazanych. Posługiwanie się ogólnikami bez konkretyzacji wywodów strony wnoszącej kasację nie może stanowić argumentacji pozwalającej na uwzględnienie tak sformułowanego zarzutu.
Chybiony jest też zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 33 § 1 p.p.s.a., przy czym naruszenie tej normy strona wnosząca kasację upatruje w tym, iż cofnięcie skargi pozbawi ją uzyskania prawomocnego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, a to naruszy jej prawa podmiotowe. Argumentacja przytaczana w kasacji wskazuje na brak zrozumienia, tak dla norm prawnych, których naruszenie się zarzuca, jak i dla samego postępowania sądowoadministracyjnego. Wbrew odmiennym wywodom pełnomocnika strony wnoszącej kasację stwierdzić należy, iż Spółka nie została "pozbawiona interesu prawnego" w niniejszym postępowaniu.
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy uzasadnienia konieczne dla orzeczenia do którego się odnosi.
Zauważyć w końcu trzeba, iż autor wniesionej kasacji zawarł w niej sprzeczne wnioski procesowe, bowiem raz wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a następnie zrzeka się jej przeprowadzenia na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Stwierdzić trzeba, iż takie zrzeczenie się przeprowadzenia rozprawy w warunkach niniejszej sprawy było zbędne, a to z uwagi na treść art. 182 § 1 p.p.s.a.
W tych okolicznościach sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjna, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.