Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2006 r. wydana na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) i orzekającą o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu w dniu 5 października 2004 r. na pobyt stały A. D. w lokalu przy ul. [...] w Krakowie. W motywach tych decyzji organy stwierdziły, że A. D. nie mieszkała w wymienionym lokalu ani w dacie zameldowania jej, ani nie mieszka obecnie. Ustosunkowując się do twierdzeń z odwołania organ odwoławczy uznał, że z materiału dowodowego bezspornie wynika, iż zameldowana w lokalu przy ul. [...] w Krakowie nigdy nie zamieszkała. Sama zainteresowana przyznała bowiem, że wprawdzie nie zamieszkała pod wskazanym adresem, lecz zawsze wiązała z tym lokalem swoje interesy życiowe i miała zamiar w nim zamieszkać. Okoliczności te wskazują, iż zameldowanie dokonane w dniu 5 października 2004 r. było niezgodne z rzeczywistym stanem i organ meldunkowy anulował wadliwie dokonaną czynność zameldowania A. D..
Wymienioną decyzję Wojewody Małopolskiego A. D. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej, iż została oparta o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, pomijający fakt, że skarżąca zamierza stale przebywać w spornym lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 września 2007 r. skargę oddalił.
Sąd stwierdził, że w chwili dokonania przez organ czynność materialno-technicznej zameldowania A. D., dla zgodności z prawem tej czynności koniecznym było spełnienie jednej przesłanki, a mianowicie zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zamieszkiwania w lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania.
Zakres postępowania organu dokonującego zameldowania obejmuje tylko dokonanie czynności materialno-technicznej (zameldowanie), mającej deklaratoryjny charakter, dokonywanej na podstawie wymaganych dokumentów. Z wnioskiem o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej z lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w Krakowie wystąpił jej brat K. K. twierdząc, że siostra faktycznie nigdy w tym lokalu nie mieszkała.
Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że skarżąca w dacie zameldowania, ani później, nie mieszkała w przedmiotowym lokalu, a tylko tam bywała. Jej sprawy życiowe koncentrują się w mieszkaniu bratowej przy u. [...] [...] w Krakowie, którą się opiekuje. Sama skarżąca potwierdziła powyższe fakty. Z wyjaśnień skarżącej składanych w toku postępowania wynika, iż nie mieszkała w przedmiotowym lokalu, ale ma zamiar tam zamieszkać, a poza tym pragnie mieszkanie to zachować dla bratanka przebywającego za granicą.
Skoro zatem skarżąca w dacie zameldowania, tj. 5 października 2004 r., nie mieszkała w przedmiotowym lokalu (nie zamieszkała tam również w późniejszym okresie) brak było przesłanki do dokonania czynności materialno-tchnicznej zameldowania i uchylenie przez organ meldunkowy tej czynności jest zgodne z prawem.
Wymieniony wyrok zaskarżyła w całości A. D. reprezentowana przez radcę prawnego R. S..
W skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez wadliwą wykładnię tego przepisu. Zarzuciła również "błędne ustalenia faktyczne i niewłaściwą ich ocenę w efekcie braku wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem postępowania". Uzasadniając to skarżąca podniosła, że miała zamiar stałego lub długotrwałego przebywania w przedmiotowym lokal, który stanowił jej dom rodzinny i do którego była emocjonalnie przywiązana. Zamieszkanie w tym lokalu było jednak niemożliwe zarówno ze względu na jej sytuację osobistą oraz zachowanie brata skarżącej i jego konkubiny. W związku z tym wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzucając Sądowi I instancji "błędne ustalenia faktyczne i niewłaściwą ich ocenę w efekcie braku wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy" skarżąca nie wskazała żadnego naruszonego przez Sąd I instancji przepisu regulującego postępowanie sądowoadministracyjne. Powołanie się na jedną z podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. wymaga wskazania konkretnego przepisu naruszonego przez Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu jego naruszenia a przy podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wykazania nadto, że uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie SN z dnia 11 marca 1997 r. sygn. akt III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114, wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72). Bez wykazania naruszenia w postępowaniu przed Sądem I instancji przepisów postępowania nie jest możliwe zakwestionowanie prawidłowości ustalenia przez ten Sąd stanu faktycznego sprawy.
W orzecznictwie sadowoadministracyjnym przyjęte jest bowiem, że zwalczanie ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez sam zarzut naruszenia prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 192/04, publ. w ONSAiWSA 2004, nr 3, poz.
68) lub ogólnikowe powołanie "sprzeczności ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału" bez jego powiązania z naruszeniem konkretnego przepisu postępowania sadowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2004 r. sygn. akt FSK 1290/04, publ. w ONSAiWSA nr 5, poz. 95). Skoro więc w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała żadnego naruszenia przepisów postępowania, to należy uznać, iż nie została podważona trafność ustalenia stanu faktycznego sprawy w wyroku WSA.
Z ustaleń Sądu I instancji wynika, iż skarżąca nie mieszka obecnie w przedmiotowym lokalu mieszkalnym przy ulicy [...] w Krakowie i nie mieszkała w nim w czasie zameldowania w październiku 2004 r. Z wyjaśnień samej skarżącej wynika też, że ma ona zamiar zamieszkać pod wskazanym adresem, lecz faktycznie mieszka gdzie indziej. W tej sytuacji uznanie przez Sąd I instancji, że brak było podstaw do zameldowania skarżącej nie może budzić żadnych wątpliwości. Sąd I instancji dokonał też w pełni uzasadnionej wykładni przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z niebudzącą wątpliwości treścią tego przepisu Sąd przyjął, że pobytem stałym, uzasadniającym zameldowanie, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Skarga kasacyjna nie wykazała żadnego uchybienia zarówno w wykładni jak i zastosowaniu tego przepisu. Skoro bowiem skarżąca w latach 2004-2006 nie mieszkała w spornym lokalu, to jej zameldowanie było niezgodne z prawem, gdyż lokal ten nie był jej miejscem pobytu w rozumieniu omówionego przepisu.
Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.