Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 337/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w D., na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności rozbudowy przyłącza energetycznego do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B..
W ocenie PINB, postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu braku podstaw do stwierdzenia samowoli budowalnej w związku z wykonaniem rozbudowy ww. przyłącza. Według organu I instancji T. SA wykonując rozbudowę przyłącza energetycznego dopełnił ustawowego obowiązku określonego w art. 29a ust. 1 Prawa budowlanego. Oceniając przedłożone protokoły organ stwierdził, że nie wynika z nich aby wykonane roboty powodowały niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Uznał również, że kwestie wyrażania lub braku zgody na przebudowę nie leżą w kompetencji organu nadzoru budowlanego. Problemy z tym związane należy rozstrzygać polubownie lub w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Organ nie podzielił również twierdzeń skarżącej na temat braków w przedłożonych dokumentach. Wskazał w tym zakresie na wyjaśnienia inwestora, z których wynika, że przedłożone protokoły dotyczą przyłącza energetycznego wykonanego dla dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej nr [...] i [...].
Protokoły zostały sporządzone i podpisane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i wykonane zostały po [...] listopada 2016 r., a więc spełniają wymagania zawarte w postanowieniu z [...] listopada 2016 r., którym nałożono na ww. Spółkę obowiązki dostarczenia stosownej dokumentacji. Organ I instancji podał również, że zawarty w dokumentach inwestora zwrot "X-1 kier. [...]" nie oznacza, że protokół dotyczy ul. [...], lecz oznacza kierunek w stronę ul. [...].
Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca.
Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy ww. decyzję PINB.
Organ przytoczył ustalenie wynikające z przedłożonych przez ww. Spółkę dokumentów i pomiarów. Podkreślił, że umorzone postępowanie administracyjne dotyczyło legalności rozbudowy ww. przyłącza. Dokonując kwalifikacji wykonanych na przełomie listopada i grudnia 2015 r. prac związanych z przyłączem energetycznym, które uznano za urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego i tym samym nie stanowi osobnego obiektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że taki stan faktyczny i prawny przyłącza powoduje, że nie można go badać na gruncie konieczności zastosowania art. 48 lub art. 49b Prawa budowlanego.
Z kolei rozpatrując montaż przyłącza na gruncie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego i przesłanek tam wymienionych, organ odwoławczy zaznaczył, że przyłącze zostało wykonane zgodnie z obowiązującymi normami i nie stwarza żadnego zagrożenia, co potwierdzają protokoły z kontroli przekazane przez ww. Spółkę, jak i protokół z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji. Przyłącze jest sprawne, zostało podłączone przez osoby do tego uprawnione, które mają odpowiednią wiedzę do wykonywania i sprawdzania przyłączy energetycznych. W aktach sprawy nie znajdują się inne dowody wskazujące na wykonanie montażu przyłącza w sposób nieprawidłowy bądź powodujący jakieś zagrożenie.
Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził brak przesłanek, które pozwalałby na zastosowanie w sprawie art. 50, czy też w art. 51 Prawa budowlanego. Ponadto wskazano, że skarżąca przedstawia zdjęcia i schematy przyłącza, które potwierdzają, że przyłącze znajdowało się i znajduje się na budynku przy ul. [...] w B. w związku z powyższym nie można mówić o tym, że wykonano je na budynku przy ul. [...] w B.. Powyższe potwierdzają również mapy zamieszczone w aktach sprawy, projekt budowlany i schematy przekazane przez ww. Spółkę. Wobec takich ustaleń organ II instancji stwierdził legalności rozbudowy przyłącza energetycznego do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B.. Nie wystąpiły takie okoliczności faktyczne, które pozwalałyby na zastosowanie, któregoś z przepisów prawa materialnego jakie obowiązują w sprawach rozpatrywanych przez organy nadzoru budowlanego.
Odnosząc się natomiast do kwestii podniesionych w odwołaniu, według organu II instancji nie ma dowodów wskazujących na występowanie jakiegokolwiek zagrożenia związanego z przyłączem. Wyjaśnił przy tym, że organy nadzoru budowlanego nie są władne do stwierdzania fałszowania dokumentów lub poświadczania w nich nieprawdy. Organ I instancji mając natomiast na względzie wnioski skarżącej przeprowadzał postępowanie wyjaśniające i gromadził dokumenty pozwalające na określenie sytuacji faktycznej i prawnej w związku z wykonanym montażem nowego przyłącza energetycznego. Ponadto wskazał, że w celu doprowadzenia przyłącza energetycznego do budynku przy ul. [...] należy wystąpić do operatora energetycznego dopełniając przy tym innych formalności związanych z budową przyłącza do budynku, w którym do tej pory go nie było.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca, argumentując, że sprawa została załatwiona z rażącym naruszeniem prawa i jej interesu prawnego. Orzekające w sprawie organy dopuściły się licznych uchybień natury prawno-formalnej, w tym przewlekłości postępowania i przekroczenia terminów przewidzianych na jej rozpoznanie. Według skarżącej organy zbyt jednostronnie prowadziły postępowanie, mające na względzie wyłącznie obronę interesów ww. Spółki oraz właścicieli budynku przy ul. [...]. W jej przekonaniu przedłożone przez operatora energetycznego dokumenty zostały sfałszowane i potwierdzają nieprawdę. Wskazała, że podpisując umowę na dostawę energii elektrycznej nie została poinformowana, że budynek przy ul. [...] nie posiada przyłącza energetycznego. W jej przekonaniu doszło do bezprawnej likwidacji przyłącza do budynku przy ul. [...] i dlatego też organ nadzoru budowalnego powinien nakazać rozbiórkę bezprawnie wykonanej rozbudowy przyłącza oraz nakazać wykonanie przyłącza bezpośrednio do należącego do niej budynku.
W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 337/18, uwzględniając skargę argumentował, po pierwsze, fakt że budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego realizowanych w trybie art. 29a ust. 1 tej ustawy jest zwolniona z reglamentacji Prawa budowlanego. Nie oznacza to, że inwestor nie powinien dopełnić określonych w tym przepisie wymogów. Organ wskazał na określone obowiązki wynikające z art. 27 ust. 1 oraz art. 28b ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przyłącza podlegają m.in. geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu także geodezyjnej inwentaryzacji określającej ich położenie na gruncie. Realizacji przyłącza na podstawie art. 29a ust. 1 Prawa budowlanego wymaga zatem dopełnienia wskazanych w tym przepisie formalności, co poddaje w wątpliwość twierdzenie organów nadzoru co do legalności wykonania przyłącza, skoro z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika, że dla inwestycji zrealizowanej w grudniu 2015 r., sporządzony został plan sytuacyjny na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dopiero w lipcu 2016 r. Po drugie, zakres wykonanych prac obejmował nie tylko wymianę istniejącego przyłącza niskiego napięcia zasilającego budynek przy ul. [...] w B..
Prace polegały na demontażu istniejącego odcinka napowietrznej linii od słupa X-1/7 do zacisków prądowych pomiędzy oknami budynków przy ul. [...] (przy czym w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na dokładną lokalizację zdemontowanego zacisku prądowego na budynku) oraz na montażu przewodów od słupa do zacisków prądowych na zwieszeniu mocującym przyłącze zlokalizowanym już w nowym miejscu, tj. na bocznej ścianie lukarny budynku przy ul. [...]. Od tego miejsca przeprowadzony został po ścianie budynku przewód YAD 4x10 mm² do puszki rozdzielczej pomiędzy oknami budynków nr [...] i [...]. Plan sytuacyjny na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie obejmował tego ostatniego odcinka przewodu. Odcinek ten objęty został natomiast przedłożonym organowi nadzoru budowlanego projektem budowlanym, co budzi podejrzenie co do twierdzenia organu na temat wykonania przyłącza zgodnie z art. 29a ust. 1 Prawa budowlanego.
Skoro inwestor przedłożył projekt budowlany, konsekwentnie stosując tryb postępowania legalizacyjnego opisany w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, należałoby od inwestora wymagać wykazania się również prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Sąd wskazał, że bezsporny pozostaje w sprawie jeden fakt, tj. wymiany przyłącza zasilającego nie tylko budynek nr [...], ale także budynek nr [...] przy ulicy [...] w B.. Nastąpiła zmiana przebiegu i lokalizacji spornego przyłącza. Potwierdzeniem takiego zakresu wykonanych prac jest przedłożony projekt budowlany sporządzony w lipcu 2016 r., aczkolwiek formalnie dotyczy on wymiany istniejącego przyłącza elektroenergetycznego – przyłącza napowietrznego niskiego napięcia zasilającego budynek nr [...]. Z kolei postępowanie administracyjne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego dotyczyło legalności rozbudowy przyłącza energetycznego do budynku mieszkalnego nr [...]. Zakres oceny organu obejmował nie tylko wymianę przyłącza napowietrzanego, ale także ułożenie przewodu na odcinku od puszki rozdzielczej do zacisków prądowych na zawieszeniu mocującym na budynku nr [...].
W konsekwencji tak określonego zakresu postępowania organ nadzoru budowlanego żądał od przedsiębiorstwa energetycznego dokumentów dotyczących instalacji elektrycznej w zakresie wykonanego przyłącza na odcinku od słupa do puszki pomiędzy oknami budynku nr [...] i [...]. Zakres postępowania dotyczył więc nie tylko przyłącza od słupa do zacisków na budynku nr [...], ale także dalszego odcinka instalacji, tj. od zacisków prądowych na uchwycie mocującym do puszki znajdującej się pomiędzy oknami budynku nr [...] i [...]. Pomimo tak określonego zakresu postępowania wyjaśniającego organ nadzoru budowlanego poprzestał tylko na ustaleniach odnoszących się do pierwszego odcinka. W sprawie nie zostały bowiem wyegzekwowane sformułowane w postanowieniu z [...] listopada 2016 r. obowiązki przedłożenia dokumentów, w tym protokołów pomiarowych z badania instalacji elektrycznej na odcinku od słupa do puszki pomiędzy oknami budynku nr [...] i [...].
Brak jest w aktach sprawy dowodów świadczących o prawidłowości wykonania odcinka przyłącza od puszki rozdzielczej do zacisków prądowych (przewód YADY 4X10 ułożony na ścianie zewnętrznej budynku w rurze osłonowej). Żaden z protokołów pomiarowych, pomimo wyraźnego i precyzyjnego stanowiska w tym zakresie wyrażonego w postanowieniu z [...] listopada 2016 r., nie odnosi się do tego odcinka przebudowanej instalacji (dotyczą one obwodu: X-1/7 do zacisków na bud. 30 ASXSN 4x25 około 8 m). W ocenie Sądu, bez protokołów z badań całej instalacji elektrycznej - na odcinku od słupa do puszki pomiędzy oknami budynku nr [...] i [...], nie można uznać aby organy nadzoru budowlanego wyjaśniły stan faktycznych sprawy, a tym samym mogły na jego postawie dokonać oceny zebranego materiału dowodowego w świetle znajdującej zastosowanie normy prawnej (uznając, że zachodzi brak zagrożenia przyłącza dla ludzi i mienienia).
Zastosowanie właściwego przepisu jest bowiem warunkowane prawidłowym przeprowadzeniem postępowania dowodowego. Dopiero zatem wyegzekwowanie od inwestora wymaganych w postanowieniu z [...] listopada 2016 r. protokołów z badań instalacji elektrycznej w zakresie całego odcinka przyłącza, w tym od zacisków prądowych na uchwycie mocującym do puszki pomiędzy oknami budynku nr [...] i [...], pozwoli na dokonanie wiarygodnych ustaleń faktycznych. Podjęcie każdej decyzji, w tym na podstawie art. 105 K.p.a., jest uzależnione od pełnych ustaleń faktycznych. Ocena postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w sposób określony przez art. 7 i art. 77 K.p.a. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że doszło do naruszenia prawa, a w szczególności przepisów postępowania administracyjnego. Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, jako że przedstawiane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji.
Ponadto Sąd zawarł w uzasadnieniu wyroku wskazania dla organu co do wymaganego zakresu dalszego postępowania w sprawie, w tym co do rozważenia obowiązku przeprowadzenia mediacji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył [...] WINB, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 K.p.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych, wynikający z niewszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że stan faktyczny sprawy nie pozwala na umorzenie postępowania.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 96a in fine K.p.a. przez wadliwe uznanie, że w sprawie prowadzonej przed organami nadzoru budowlanego dopuszczalne jest jej załatwienie na drodze mediacji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie.
W związku z zarządzeniem z dnia 27 września 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), sprawę skierował na posiedzenie niejawne z uwagi na oświadczenie pełnomocnika skarżącej w pierwszej instancji R.D. o braku możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 96a in fine K.p.a.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły prawidłowo postępowania administracyjnego w oparciu o art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W konsekwencji brak było podstaw do przyjęcia, że poczynione ustalenia w ramach tego postępowania stanowiły wystarczającą podstawę do zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. i umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.
Przede wszystkim w niniejszej sprawie Sąd I instancji trafnie ocenił, że poza zmianą lokalizacji objętego niniejszym postępowaniem przyłącza energetycznego do zacisków na budynku w sprawie nie wyjaśniono poprawności wykonania części przyłącza od owych zacisków do skrzynki rozdzielczej. W związku z tym w sprawie nie można było na aktualnym etapie postępowania przesądzić, czy zmiana lokalizacji przedmiotowego przyłącza nie nastąpiła z naruszeniem Prawa budowlanego, w tym z naruszeniem uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Co prawda, w tym zakresie swoją ocenę Sąd I instancji oparł na przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz okoliczności, że dopiero po pewnym czasie nastąpiło wykonanie odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej. Tego rodzaju argumentacja nie wnosi jednak do sprawy nic nowego, ponieważ skorzystanie przez inwestora z trybu uregulowanego w art. 29a Prawa budowlanego polega na sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (ust. 1).
Ponadto do takiej budowy stosuje się przepisy m.in. prawa energetycznego (ust. 2). Na uwagę zasługuje, że dyspozycja art. 29a Prawa budowlanego nie wskazuje, co powinien uczynić inwestor z taką dokumentacją i w jakim terminie. Dlatego, jeżeli w tej sprawie końcowo w związku z budową przedmiotowego przyłącza doszło do sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego to z tego tytułu, że mamy do czynienia z niedoskonałością legislacyjną, brak jest podstaw do kwestionowania legalności działań inwestora podjętych w ramach art. 29a Prawa budowlanego. Niemniej z uwag na treść art. 29a ust. 2 Prawa budowlanego w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego powinny dokładnie wyjaśnić czy zostały zachowane wszelkie warunki przyłączenia do których odwołuje się § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, i czy też był to czy też nie – przypadek wymagający uzgodnienia, co reguluje § 8 ust. 3-5 ww. rozporządzenia.
W tej zaś sprawie stosowna dokumentacja została sporządzona, jednak nie była pełna, ponieważ nie zawierała oceny poprawności wykonania części ww. przyłącza od zacisków do skrzynki rozdzielczej, co podniósł Sąd I instancji. Jak słusznie wytknął organom Sąd I instancji, w sprawie nie zostały bowiem wyegzekwowane sformułowane w postanowieniu z [...] listopada 2016 r. obowiązki przedłożenia dokumentów, w tym protokołów pomiarowych z badania instalacji elektrycznej na odcinku od słupa do puszki pomiędzy oknami budynku nr [...] i [...]. Brak jest w aktach sprawy dowodów świadczących o prawidłowości wykonania odcinka przyłącza od puszki rozdzielczej do zacisków prądowych (przewód YADY 4X10 ułożony na ścianie zewnętrznej budynku w rurze osłonowej). Żaden z protokołów pomiarowych, pomimo wyraźnego i precyzyjnego stanowiska w tym zakresie wyrażonego w postanowieniu z [...] listopada 2016 r., nie odnosi się do tego odcinka przebudowanej instalacji (dotyczą one obwodu: X-1/7 do zacisków na bud. 30 ASXSN 4x25 około 8 m).
W odniesieniu do tej oceny twierdzenia skargi kasacyjnej są gołosłowne, ponieważ nie wykazano aby w całości wykonano ww. postanowienie organu, a więc nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji w tym zakresie.
A zatem Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że organy nadzoru budowlanego z naruszeniem wymogów zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w kierunku poprawności wykonanych robót budowlanych. Skarżąca wykazała bowiem, że budowa przedmiotowego przyłącza w wyniku zmiany lokalizacji dotychczasowego spowodowała, iż nie można stanowczo stwierdzić czy aktualnie istniejące przyłączenie spełnia właściwie swoją rolę. Taką obawę i twierdzenia skarżącej potwierdza to, że prawnie kwestia dostarczania do domu skarżącej energii elektrycznej została uregulowana w art. 7 Prawa energetycznego w związku z: art. 5 i art. 9 Prawa energetycznego, i przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93 poz. 623 ze zm.). Z punktu widzenia tego gdzie ma być dostarcza energia elektryczna nie ma przesądzającego znaczenia lokalizacja przyłącza, lecz – "miejsce dostarczania energii elektrycznej".
Takim miejscem jest zaś punkt w sieci, do którego przedsiębiorstwo energetyczne dostarcza energię elektryczną, określony w umowie o przyłączenie do sieci albo w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, albo w umowie sprzedaży energii elektrycznej, albo w umowie kompleksowej, będący jednocześnie miejscem jej odbioru. W niniejszej sprawie nie ustalono dokładnie "miejsca dostarczania energii elektrycznej" dla domu skarżącej, czy też szerzej – jej nieruchomości. Inwestor, jako przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją energii, w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji powinien zatem udokumentować prawidłowość wykonania całego przyłącza do "miejsca dostarczania energii elektrycznej", tak aby wykluczyć czy doszło do naruszenia prawa skarżącej związanego z dostarczaniem energii elektrycznej.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny jako pozostający bez wpływu na wynik sprawy, a tym samym niezasadny, należało ocenić drugi z zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 96a in fine K.p.a. Co prawda, ma rację skarżący kasacyjnie, że co do zasady w postępowaniu dotyczącym oceny legalności procesu budowlanego owa legalność nie podlega negocjacjom. Bo inwestycja albo odpowiada prawu albo jest z nim sprzeczna. I choć można sobie wyobrazić, że na gruncie Prawa budowlanego będzie możliwe przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, to w tej sprawie takiej możliwości Sąd I instancji nie wykazał, a i okoliczności ujawnione w niniejszej sprawie na to nie wskazują. Tym niemniej z powodów wyżej podanych, mimo częściowo błędnego uzasadnienia orzeczenia, wobec stwierdzonych przez Sąd uchybień procesowych, zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.