Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 244/16 oddalił skargę Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] cofająca Z. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Z. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając przedmiotowy wniosek podniósł, że posiadanie broni jest dla niego sensem jego ponad 40-letniej pasji. Strata w postaci braku posiadania broni czyni mu szkodę w postaci braku możliwości dbania o właściwą gospodarkę łowiecką i ochronę przyrody, czyli cel nadrzędny etycznego myśliwego, jakim jest skarżący. Wskazał, że szkoda ta jest nie tylko osobistą szkodą skarżącego, ale i całego środowiska łowieckiego i w konsekwencji społeczeństwa, które pozbawione etycznego myśliwego nie jest w stanie zapanować nad właściwą hodowlą zwierząt. Skarżący kasacyjnie wskazał ponadto, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Stwierdził, że brak możliwości praktykowania dobrych zwyczajów łowieckich powoduje istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, gdyż skarżący odczuwa psychiczny dyskomfort, poczucie obniżenia samooceny, bezsilność wobec braku możliwości wpływania na los środowiska łowieckiego.
Zaznaczył, że z uwagi na swój wiek ([...] lat) powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dodał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umotywowany jest również szczególnymi okolicznościami sprawy, które doprowadziły do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do posiadania broni.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że przedmiotowy wniosek jest drugim z kolei wnioskiem Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając pierwszy z nich postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 244/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że okolicznością wskazującą na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest niemożność realizowania przez skarżącego swojej pasji łowieckiej w sposób czynny. Powyższą ocenę Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, zważywszy, że w obecnie rozpoznawanym wniosku skarżący kasacyjnie nie przedstawił nowych okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a jedynie rozbudował argumentację powołaną w pierwszym wniosku.
Pozbawienie strony możliwości posługiwania się bronią palną do celów łowieckich na skutek cofnięcia pozwolenia na tę broń z pewnością jest pewnego rodzaju dolegliwością dla strony, jednakże nie można twierdzić, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnoszone we wniosku argumenty dotyczące braku możliwości dbania o właściwą gospodarkę łowiecką i ochronę przyrody nie są okolicznościami tego rodzaju, które obiektywnie uznać należałoby za znaczna szkodę. Podobnie wskazywany dyskomfort psychiczny, poczucie obniżonej samooceny i bezsilność wobec braku możliwości wpływania na los środowiska łowieckiego oceniane być muszą wyłącznie jako subiektywne odczucie strony i w żadnej mierze nie mogą stanowić uzasadnienia dla twierdzenia o wystąpieniu trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać należy skarżącemu kasacyjnie, że orzeczenie o cofnięciu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich nie pociąga za sobą niemożności wykonywania przez niego celów i zadań łowiectwa z art. 32 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2015, poz. 2168 z późn. zm.). Skarżący kasacyjnie nie został poprzez cofnięcie pozwolenia na broń wykluczony z Polskiego Związku Łowieckiego ani koła łowieckiego, jak również nie został pozbawiony możliwości wykonywania innych uprawnień związanych z gospodarką łowiecką, tj. działań w zakresie ochrony oraz hodowli zwierzyny.
Odnosząc się na koniec do argumentacji odwołującej się do szczególnych okoliczności sprawy, które doprowadziły do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do posiadania broni, przypomnieć trzeba, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym na obecnym etapie postępowania argumentacja kwestionująca zasadność cofnięcia pozwolenia na broń nie mogła skutkować uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.