Uzasadnienie
II OSK 461/08
Wyrokiem z dnia 25 października Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej z dnia [...] lutego 2007r., wydaną w sprawie [...] mocą której utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta Cieszyn z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...].
Wyrok wydano w następującym stanie faktycznym.
Po rozpoznaniu wniosku [...] SA w C. wspomnianą decyzją Burmistrza Miasta Cieszyn ustalono warunki zabudowy na działkach [...],[...],[...],[...],[...] w C. dla budowy hali magazynowej.
W uzasadnieniu podniesiono, że w poprzednio obowiązującym planie, który utracił moc, działki położone były na terenach przemysłowych B7PP. Działki posiadają dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W odwołaniu P. Z. wniósł o jej uzupełnienie o zapis zapewniający bezkolizyjny dojazd do jego nieruchomości po działce [...]. podkreślił, że wskutek decyzji utracił możliwość dojazdu do zabudowań, położonych na tyłach posesji (garażu, zabudowań gospodarczych), Planowana inwestycja w ocenie odwołującego się nie ma charakteru produkcyjnego, co oznacza, że wydanie decyzji było możliwe po spełnieniu przesłanki z art. 61 ust.1 pkt.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003r., co w sprawie nie miało miejsca.
Decyzja nie określa warunków planowanej zabudowy, nie została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Przedsięwzięcie spowoduje podwyższenie strefy pożarowej obiektów sąsiednich, uniemożliwi dojazd Straży Pożarnej do zabudowań usytuowanych wzdłuż rzeki Bobrówki.
Poinformował, że jest spadkobiercą ustawowym W. Z..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku Białej utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy podkreśliło, że planowany obiekt służył będzie prawidłowemu funkcjonowaniu obiektu produkcyjnego inwestora. Uzasadnione było zatem odstąpienie od wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa. Decyzja organu I instancji w ocenie Kolegium zawiera określenie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich.
Wymogi w zakresie odległości od granic nieruchomości sąsiednich, wymogi przeciwpożarowe będą badane na etapie pozwolenia na budowę. Przedmiotem postępowania o warunki zabudowy nie jest rozstrzyganie o drodze dojazdowej do działki odwołującego. Wobec utraty mocy obowiązującej planu, a tym samym wyznaczonej nim strefy ochrony konserwatorskiej nie jest wymagane uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. Z. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu zawarł zarzuty tożsame z podniesionymi.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 25 października 2007 r. skarżący działając poprzez swego pełnomocnika oświadczył, że nie toczy się przed sądami powszechnymi postępowanie o ustalenie służebności drogowej oraz o ochronę naruszonego posiadania, skarżący zaś jest spadkobiercą W. Z. na podstawie postanowienia sądu powszechnego. Dokument postanowienia nie został złożony do akt.
Sąd I instancji wywiódł, że spór w pierwszym rzędzie dotyczy kwestii, czy charakter przedmiotowej inwestycji popada pod pojęcie inwestycji produkcyjnej i czy obowiązujący poprzednio na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał produkcyjne przeznaczenie działek inwestora.
Zdaniem Sądu ustalenie warunków zabudowy nastąpiło w istocie dla terenu, który tylko częściowo był położony w poprzednio obowiązującym planie na cele przemysłowe. Stąd też w żadnym razie nie było możliwe odstąpienie od wymogów z art. 61 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003.
- 717 ze zm.) dla terenu, który w nieobowiązującym już planie oznaczony był jako 015Zt1/2 (przebudowa istniejącej ulicy).
Sąd I instancji nie podzielił natomiast stanowiska, że budowa hali magazynowej nie stanowi inwestycji produkcyjnej, zaś teren B7PP jako przeznaczony pod przemysł nie przewidywał równocześnie realizacji inwestycji produkcyjnych. W ocenie Sądu I instancji użyte w art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu pojęcie inwestycji produkcyjnych jest pojęciem węższym aniżeli pojęcie tereny przemysłu.
Tereny przemysłu w każdym razie zatem stanowią tereny produkcyjne.
Skoro nie zakwestionowano faktu, że zakład miał charakter produkcyjny, dla jego funkcjonowania niezbędne są zatem nie tylko hale produkcyjne, ale także magazynowe.
Stąd też prawidłowo wskazał zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy, że planowany obiekt jako służący prawidłowemu funkcjonowaniu obiektu produkcyjnego stanowi zabudowę produkcyjną. Sąd podkreślił także, że mimo iż na części działek inwestora możliwe jest zlokalizowanie części inwestycji z pominięciem zasady dobrego sąsiedztwa, to jednak nie oznacza, że należało w ogóle nie odstąpić od charakterystyki inwestycji. Wniosek winien bowiem zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy.
W decyzji zawsze należy zamieścić podstawowe dane co do gabarytów i charakterystycznych cech planowanego przedsięwzięcia. Zgodzić należy się z organami, że ustanawianie służebności drogowej nie jest przedmiotem postępowania o warunki zabudowy. Jedynie ustanowienie służebności w drodze czynności cywilnoprawnej bądź prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego podlegać może ochronie w postępowaniu administracyjnym.
Skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku złożyły [...] SA w C..
Zarzuciły naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w normach art. 50§1, 133§1, 141§4 ustawy z dnia 30 sierpnia prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że P. Z. jest współwłaścicielem działki nr [...] sąsiadującej z działkami, których dotyczyła zaskarżona przez niego decyzja, w związku z tym posiada status strony postępowania, legitymowanej do wniesienia skargi.
Zawnioskował o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że przeciwko uznaniu P. Z. za właściciela działki nr. [...] przemawia treść księgi wieczystej Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Cieszynie, z którego wynika, że działka ta stanowi współwłasność E. M. w [...] części, W. Z., L. M. po ¼ części. Zważywszy, że ostatni wpis do księgi był dokonany 22 kwietnia 1999r. w aktach sprawy nie może się znajdować dokument stwierdzający prawo własności P. Z..
W ocenie skarżącego sąd I instancji dokonując odmiennych ustaleń naruszył przepis art. 133§1 p.p.s.a. Ustalił bowiem fakt na który brak dowodów sprawie. Względnie naruszył przepis art. 141§4 p.p.s.a. jeśli takie ustalenia poczynił na podstawie dokumentu nie będącego odpisem z księgi wieczystej, który nie może stanowić dowodu prawa własności.
Podkreślono nadto, że skoro P. Z. nie jest współwłaścicielem działki nr [...], to w rozumieniu art.28 kpa i art. 50§1 p.p.s.a. nie przysługują mu prawa strony w postępowaniu przed organami administracji, a także prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sadu administracyjnego. Stwierdzenie braku interesu prawnego skarżącego powoduje konieczność oddalenia skargi. Uwzględniając skargę Sąd I instancji naruszył przepisy art. 50 §1 i art. 145§1 pkt. lit. c) i art.151 p.p.s.a.
Do skargi kasacyjnej dołączono odpis z Księgi Wieczystej Sądu Rejonowego w Cieszynie o Nr [...], prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położoną w Cieszynie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. Z. wniósł o jej oddalenie.
Wywiódł, że jest współwłaścicielem działki nr [...] w wyniku dziedziczenia po W. Z.. Fakt ten został stwierdzony postanowieniem Sądu Rejonowego w Cieszynie z dnia 27 listopada 2007r. (sygn. akt [...]), którego odpis dołączono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1)naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi wymaga ich prawidłowego określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie naruszenia zarzutu prawa procesowego wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
W niniejszej sprawie wbrew zarzutom skargi Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt.2 p.p.s.a
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 133 § 1p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. przyjąć należy, że wprawdzie ma rację składający skargę kasacyjną, iż w postępowaniu sądowym badając legalność działań organów administracji pominięto, iż w trakcie postępowania administracyjnego nie został przeprowadzony żaden dowód co do przymiotu własności skarżącego P. Z. w odniesieniu do działki nr. [...], jednak istotną wątpliwość w tym względzie wyjaśniono przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a., który w postępowaniu przed Sądem Naczelnym ma zastosowanie poprzez art. 193 p.p.s.a. podczas rozprawy w dniu 1.04. 2009r. przeprowadzono na powyższą okoliczność uzupełniający dowód z dokumentów w postaci odpisu zwykłego z Księgi Wieczystej Sądu Rejonowego w Cieszynie Nr [...] oraz z odpisu postanowienia tegoż Sądu wydanego w sprawie o sygn. [...] z dnia [...] listopada 2006r.
Uzupełniające postępowanie wykazało ponad wszelką wątpliwość, iż P. Z. w wyniku spadkobrania stał się współwłaścicielem działki nr. [...] po zmarłym dnia 16 grudnia 1996r. W. Z..
Dołączone do skargi kasacyjnej dokumenty, z których dowód przeprowadzono na rozprawie, w sposób dostateczny i nie budzący wątpliwości zobrazowały zarówno uprawnienia właścicielskie P. Z. jak i datę uzyskania tych uprawnień.
Stąd skoro P. Z. miał prawo współwłasności do działki sąsiadującej z terenem inwestycji zarówno w chwili wszczęcia jaki zakończenia postępowania administracyjnego słusznym było przyjęcie, iż legitymował się w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym statusem strony w rozumieniu art. 28kpa.
Był zatem jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji osobą legitymowaną do złożenia w trybie art. 50 § 1 p.p.s.a. skargi do sądu administracyjnego.
Skoro zatem wyjaśniono istotną wątpliwość przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie sposób przyjąć, by opisane uchybienie Sądu I instancji w zakresie oceny kompletności zgromadzonego przed organami materiału dowodowego miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych samych względów przyjąć należało, że zaniechanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny zgodności ustaleń w zakresie przysługującego P. Z. prawa współwłasności, poczynionych przez organy w świetle przeprowadzonych przez nie dowodów, wprawdzie naruszało przepis art. 141§4 p.p.s.a. jednak w stopniu nie mającym istotnego wpływu na wynik sprawy..
W tym stanie rzeczy, wobec posiadania przez P. Z. przymiotu strony w rozumieniu art.50§1 p.p.s.a., przy jednoczesnym stwierdzeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. brak było podstaw do zastosowania art. 151 p.p.s.a.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi mając na względzie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.