Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 października 2007 roku, sygn. akt II SA/Łd 612/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] kwietnia 2007 roku nr [...],[...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddalił skargę.
Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku Burmistrz Miasta Wielunia ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie garażu z pomieszczeniami mieszkalnymi, w zabudowie szeregowej na działce numer [...], położonej w Wieluniu przy ulicy [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przypomniał, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny. Odnosząc się natomiast do uwag zgłaszanych przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości wyjaśnił, że szczegółowe rozwiązania planowanej inwestycji zostaną opracowane na etapie projektu budowlanego.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli J. Z.-W. i W. Z. - współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości.
J. Z.-W. podniosła, że planowana inwestycja ma być usytuowana w granicy obu nieruchomości, co stanowi naruszenie przepisów o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto będzie ona ograniczała dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
W. Z. zarzucił organowi naruszenie art. 2, 6 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 171 ze zm.) przez niedostosowanie warunków zabudowy do istniejącej zabudowy. Skarżący wskazał, że w decyzji pominięte zostały uwarunkowania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne związane z istniejącym ładem przestrzennym na sąsiednim terenie. Stwierdził także, że planowana inwestycja ograniczy dostęp światła dziennego do sąsiedniej nieruchomości, co spowoduje obniżenie jej wartości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 roku utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu stwierdził, że w związku ze spełnieniem przesłanek zawartych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Burmistrz Wielunia miał prawo i obowiązek wydać decyzje o warunkach zabudowy. Dodał też, że z przedłożonej Kolegium przez autora projektu budynku szeregowego dokumentacji wynika, iż dopuszczalna i wykonalna jest nadbudowa. Pozwala ona zachować formę architektoniczną zespołu budynku, gdyż rozbudowa przewidziana została w osi odbicia lustrzanego budynków, stanowiącej przełamanie ustalonego rytmu.
Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W. Z., domagając się jej uchylenia. W skardze powtórzone zostały zarzuty uprzednio przedstawione w odwołaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2007 roku oddalił wymienioną wyżej skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu, słusznie organy administracyjne przyjęły, że kwestie zwiane z dostępem światła słonecznego podlegają badaniu w toku postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę. Dodatkowo wskazał, że spory i roszczenia związane zaciemnieniem działki lub zmniejszeniem jej wartości rozpatrywane są przez sądy powszechne. Sąd podniósł także, iż w przedmiotowej sprawie dokonanie rozbudowy nie zakłóci istniejącej formy architektonicznej budynków. Planowana inwestycja dotyczy powstania obiektu o charakterze mieszkalnym, czyli takim samym jaki posiadają istniejące już budynki.
Nadto Sąd wskazał że w ramach tego samego zespołu budynków dokonano już modyfikacji budowlanej, a więc poszczególne obiekty nie są już jednorodne. Stwierdził też, że nie miało miejsca naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż analiza sporządzona w związku z wydaniem decyzji spełnia wymogi określone w § 2-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. Z., domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
Skarżący jako podstawę skargi wskazał naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływa na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez wydanie zaskarżonego wyroku bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności przez przyjęcie iż sporna inwestycje pozostanie bez wpływu na linię zabudowy i nie zakłuci formy architektonicznej zespołu budynków oraz, że w ramach tego samego zespołu budynków dokonano już modyfikacji budowlanych, wykluczających ich jednorodność, podczas gdy materiał zgromadzony w ramach postępowania nie pozwala na przyjęcie takich ustaleń.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu uzależniona jest od cech, którymi charakteryzuje się zagospodarowanie terenów sąsiednich. Wprowadza ona zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa. Zdaniem skarżącego obowiązkiem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy jest określenie cech, do których należy dostosować nową zabudowę. W przedmiotowej sprawie organ administracyjny nie dokonał takiej analizy. Skarżący wskazał, że analizę tę przeprowadził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pomimo braku w aktach sprawy materiałów mogących stanowić jej podstawę. Podniósł także, że niezgodne z zebranym w sprawie materiałem jest przyjęcie przez Sąd, iż w ramach przedmiotowego zespołu budynków dokonano już modyfikacji, która wykluczała ich jednolitość.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego, przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej co wynika wprost z treści art. 183 § 1 P.p.s.a. statuującego, iż Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc wyłącznie pod uwagę nieważność postępowania.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia ich w samej skardze, co oznacza iż w skardze tej winny zostać powołane konkretne przepisy prawa, którym w ocenia skarżącego Sąd uchylił. Nadto skarga kasacyjna wymaga nie tylko przytoczenia podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienia. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstaw kasacyjnych jest wskazanie na czym polegało naruszenie wymienionego w skardze kasacyjnej przepisu, zaś w przypadku zgłoszenia naruszenia przepisu postępowania podaniu dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia przedstawionych wyżej wymogów. Ograniczono się w niej wyłącznie do wskazania naruszenia przepisów postępowania (art. 147 pkt 2 P.p.ps.a) przytaczając art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący zakwestionował podjęte przez organ i zaakceptowane przez Sąd ustalenia, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, podnosząc ich sprzeczność ze zgromadzonym w sprawie materiałem.
Tego rodzaju ogólnikowe stwierdzenie, bez odniesienia się do konkretnych dokumentów i okoliczności nie mogło odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Uznać je wobec tego należy za niczym nie popartą polemikę z prawidłowo dokonanymi w niniejszej sprawie ustaleniami faktycznymi.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej jedynie na nadbudowie garażu pomieszczeniami mieszkalnymi w budynku jednorodzinnym z zabudowie szeregowej. Organ prowadzący postępowanie w tej sprawie - jak trafnie zauważył Sąd - nie miał obowiązku badania zgodności proponowanej zabudowy z przepisami Prawa budowlanego, a jedynie z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Brak planu zagospodarowania przestrzennego uczynił koniecznym rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Jak to już wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny ratio legis tego przepisu jest "ochrona ładu przestrzennego". Inaczej mówiąc ma on na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej pogodzić się z już istniejącą na danym terenie. Wyrażona w tym przepisie zasada nie została w niniejszej sprawie naruszona.
Zgodzić należy się ze stwierdzeniem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że w niniejszej sprawie postępowania administracyjne przeprowadzone zostało w rzetelny sposób. Materiał dowodowy zgromadzony został w wyczerpujący sposób a ocena jego nie nosi cech dowolności. Sporządzona zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...) analiza, jak również pozostała dokumentacja między innymi zdjęcia, oświadczenie projektanta, wskazują, ze planowana rozbudowa pozostaje bez wpływu na linię zabudowy, intensywność wykorzystania terenu, jak również na formę architektoniczną. Udokumentowana rozbudowa domów budowanych w systemie szeregowym spowodowała iż nie sposób uznać te obiekty za jednorodne co mogłoby ewentualnie wykluczać planowaną rozbudowę przedmiotowego obiektu.
Z wymienionych wyżej przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekła jak w sentencji.