Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną C.H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 327/15 odrzucającego skargi C.H., K.F., L.D., A.O. i M.O. na uchwałę Rady Miejskiej w Rumi z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Pismem z dnia 16 maja 2016 r. Czesław Heinowski wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wykładnię postanowienia Sądu z dnia 17 marca 2016 r. Wątpliwości skarżącego kasacyjnie wywołało stwierdzenie zawarte w postanowieniu Sądu "Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W ocenie wnioskodawcy w uzasadnieniu postanowienia NSA brak jest informacji, która część uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r. jest błędna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy.
Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś. Komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z dnia 17 marca 2016 r. Zarówno sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie, są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Domaganie się wykładni uzasadnienia wyroku w trybie art. 158 p.p.s.a., w takim zakresie jak we wniosku, jest więc nieuzasadnione. Na marginesie należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA w Gdańsku podniósł, że źródłem interesu prawnego nie może być naruszenie procedury planistycznej, z czym Naczelny Sąd Administracyjny się nie zgadza. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w określonych przypadkach naruszenie procedury planistycznej może stanowić również naruszenie interesu prawnego strony.
Dlatego, na podstawie art. 158 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.