Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004 r. Sygn. akt 7/IV SA 1477/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi K. i D. T. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku magazynowo-biurowego i podstawowej infrastruktury technicznej na działce nr [...] we wsi T., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] stycznia 2003 r. - uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku podano, iż przedstawiona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli K. i D. T. zarzucając nieprawidłowości dotyczące obsługi komunikacyjnej spornej inwestycji, a zwłaszcza w zakresie drogi dojazdowej tylko o szerokości 4 m, a także niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania co do ilości miejsc parkingowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną wskazując na brak wyjaśnienia kwestii dotyczących drogi dojazdowej do terenu, na którym przewidziana jest budowa budynku magazynowo- biurowego, a zwłaszcza wskazał na brak jakichkolwiek materiałów świadczących o zajęciu się przez organy obu instancji tym problemem w aktach sprawy. Z postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2002 r. wynika zwłaszcza, iż przedmiotowa droga ma mieć szerokość 5 m i utwardzoną powierzchnię, zaś z opisu technicznego inwestycji w projekcie budowlanym wynika, że to droga szerokości 4,0 m o nieutwardzonej powierzchni.
Projekt budowlany nie zawiera też projektu przebudowy drogi lokalnej, oraz żadnego rozwiązania dotyczącego przebudowy jej na uzgodnioną szerokość 5 m. Brak też materiałów dotyczących pozwolenia na budowę pasa wyłączenia z drogi krajowej nr 79, który miał zapewnić bezpieczny dojazd do terenu inwestycji. Być może zostały wydane odrębne decyzje, ale w aktach sprawy brak jest takich decyzji. Sąd stwierdził również zasadność zarzutu rozbieżności zaskarżonej decyzji z zawartym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymogiem odnoszącym się do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła F. P. Spółka z o.o. T. B., reprezentowana przez radcę prawnego G. G., zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu oraz naruszenie przepisów postępowania, poprzez rozstrzygnięcie ponad granice sprawy co stanowi naruszenie art. 134 ppsa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż niezasadnie Sąd I instancji przyjął, że brak jest w aktach sprawy rozwiązań dotyczących drogi dojazdowej oraz połączenia z drogą krajową, gdyż było to przedmiotem odrębnych decyzji, nie podając jednak danych dotyczących tych decyzji. Odnośnie miejsc parkingowych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarty jest wywód merytorycznie odnoszący się do kwestii właściwej oceny potrzeb inwestora w tym zakresie, nie wskazano przy tym, w czym strona upatruje zgodność z decyzją o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. i D. T. wnieśli o jej oddalenie szeroko ustosunkowując się do argumentów skargi kasacyjnej, twierdząc, że są one niezgodne z prawem i stanem faktycznym oraz bezzasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjne nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się wprawdzie w pkt 1 skargi kasacyjnej, iż jej podstawą jest naruszenie przepisów prawa materialnego /art. 174 pkt 1 ppsa/, nie wskazując jednak żadnego przepisu prawa materialnego, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tym samym ta podstawa skargi kasacyjnej nie mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny uznana jako sformułowana z zachowaniem wymogów określonych w podanych wyżej przepisach ppsa.
W podanej w pkt 2 podstawie skargi kasacyjnej zarzuca się naruszenie prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi twierdząc, że Sąd I instancji naruszył art. 134 ppsa "poprzez rozstrzygnięcie ponad granice sprawy", jednakże bez wymaganego przepisem art. 174 pkt 2 ppsa wskazania, iż zarzucane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy zauważyć, iż w art. 134 zamieszczono dwa odrębne unormowania. Jedno z nich, określone w (1, przewiduje, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W drugiej normie /(2/ stanowi się, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Podanie w podstawie skargi kasacyjnej jedynie art. 134 bez wskazania, którą z norm określonych w tym artykule według strony miałby naruszyć zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji, a także bez wywiedzenia, że zarzucane naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny musiał uznać i tą podstawę skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwioną. Ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do dochodzenia we własnym zakresie jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich przepisów prawa czy to materialnego czy też procesowego, mającego zastosowanie przed sądem administracyjnym, mógłby zarzucać.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.
Ubocznie tylko wypada zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzekał w kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę innych inwestycji, od tych, które były objęte zaskarżoną decyzją, lecz stwierdził tylko, że w związku z wymogiem zapewnienia dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej konieczne było wyjaśnienie tych okoliczności, które miały wpływ na realizację tego wymogu /dotyczy to drogi dojazdowej oraz włączenia tej drogi do drogi krajowej/. Sąd nie mógł też, jak to zdaje się sugerować uzasadnienie skargi kasacyjnej, dokonywać oceny zapewnienia miejsc parkingowych w aspekcie rzeczywistych potrzeb inwestora, lecz wyłącznie pod kątem prawidłowości sprawdzenia przez organ architektoniczno-budowlany wymogu zapewnienia tych miejsc w dokumentacji budowlanej, stosownie do warunku określonego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.