Uzasadnienie
U Z A S A N I E N I E
Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 3176/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. A. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim decyzją z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] na podstawie art. 104 i 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego.
W uzasadnieniu organ podniósł, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek skargi M. A. w sprawie wybudowanego przez A. i A. małżonków K. ogrodzenia.
Organ ustalił, że inwestorzy wybudowali pomiędzy swoją działką przy ul. [...] a działką sąsiednią przy ul. [...] w W. ogrodzenie pełne z blachy trapezowej o wysokości 2,0 m. i długości 49 m. Wobec tego, że zgodnie z art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. na budowę ogrodzeń pomiędzy nieruchomościami nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę lub zgłoszenie, budowa jego nie podlega kontroli organów państwowego nadzoru budowlanego.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. A. podnosząc, że ogrodzenie pomiędzy działkami inwestorzy wybudowali bez rozgraniczenia, bez uzgodnień z nią i w czasie jej nieobecności.
Po rozpatrzeniu odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny sprawy. Uznając, że wobec treści art. 30 Prawa budowlanego przedmiotowe ogrodzenie (wewnętrzne pomiędzy działkami o wysokości poniżej 2,20 m.) nie wymaga zgłoszenia (co oznacza zwolnienie z reglamentacji administracyjnej) a więc wobec braku przedmiotu postępowania prawidłowo umorzył postępowanie na zasadzie art. 105 kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M. A. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że według jej wiedzy ogrodzenie pomiędzy jej działką a działką sąsiednią powinno być ażurowe powyżej wysokości 0,6 m. od poziomu gruntu, a nadto, iż nie otrzymała informacji czy ogrodzenie to nie przekracza granicy działki.
W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględniając skargi wskazał, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa a tylko z tego powodu w rozumieniu art. 196 § 1 kpa mogłaby zostać uchylona. Podniesiono, iż prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że sporne ogrodzenie, ze względu na jego usytuowanie, wysokość nie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 i 7 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111 poz. 726) obowiązującego od 24 grudnia 1997 r.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji podniósł, iż § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przewidujący obowiązek wykonania ażurowego ogrodzenia powyżej 0.6 m. - został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 r. (OTK 2000/2/56) uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że w sprawach ogrodzeń między sąsiednimi nieruchomościami nie wymagających pozwolenia ani zgłoszenia droga administracyjna jest niedopuszczalna, a spory i roszczenia wynikające z faktu wybudowania ogrodzenia mają charakter cywilnoprawny i mogą być rozstrzygane wyłącznie przez Sąd powszechny (np. wyrok z dnia 22 marca 1999 r. sygn. IV SA 463/97, wyrok z dnia 20 września 1999 r. sygn. IV SA 64/97).
Uznając zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania administracyjnego za zgodne z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zawiązku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadzie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła M. A. zaskarżając go w całości. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie orzeczeniu temu zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego _ art. 30 ust. 1 pkt. 7 Prawa budowlanego przez niewłaściwe jego zastosowanie gdyż przepis ten nie obowiązuje od 24 grudnia 1997 r. na mocy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, oraz niektórych ustaw / Dz. U. Nr 111 poz. 726 /,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 113 § 1, 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz art. 196 KPA, który stracił moc obowiązującą od dnia l października 1995 r. na mocy art. 61 pkt. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym / Dz. U. Nr 74 poz. 368 /,
- 3. nieważność postępowania przewidziana w art. 183 § 2 pkt. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swych praw.
W motywach skargi kasacyjnej zauważono, iż jak wynika, z oświadczenia skarżącej M. S. A. dołączonego do skargi kasacyjnej, w dniu 2 czerwca 2000 r. miała odbyć się wizja w sprawie ogrodzenia między działkami skarżącej i sąsiadów małż. A. i A. K. Skarżąca wraz z przybranym do tej czynności świadkiem J. R. stawiła się na terenie, na którym miała odbyć się wizja polegająca na dokonaniu oględzin ogrodzenia pomiędzy działkami przy ul. [...] w W. oznaczonymi nr [...] i [...], przed wyznaczona godziną wizji na 14 min.
30. Zarówno skarżąca jak i świadek czekali bezskutecznie na przybycie Inspektora Nadzoru Budowlanego, oraz małżonków K. Żadna z tych osób nie stawiła się. Natomiast w aktach sprawy znajduje się protokół Nr [...] noszący datę 28 czerwca 2000 r bez podania godziny, dotyczący rzekomego dokonania oględzin ogrodzenia. Z treści tego protokołu wynika, że stawił się przedstawiciel organu nadzoru budowlanego, A. K. i M. A. Z adnotacji przy nazwisku skarżącej znajduje się numer jej telefonu, co nie ma żadnego związku z ustaleniem jej obecności. Z treści protokołu wynika, że według tego protokołu skarżąca zapoznała się z jego treścią i odmówiła podpisania protokołu.
W zawiadomieniu o terminie wizji otrzymanym przez skarżącą znajduje się sformułowanie " protokólarne ustalenia dokonane w wyniku oględzin stanowią podstawę do wydania decyzji ". Z oświadczenia skarżącej wynika ewidentnie, że treść protokołu nie odpowiada rzeczywistości. Wskazano zatem, że protokół ten musiał być sporządzony w innym miejscu, pod nieobecność skarżącej, która miała prawo i chciała uczestniczyć w czynności oględzin. Tym bardziej, że miały być dokonane pomiary wysokości ogrodzenia, co stanowi istotne zagadnienia w tej sprawie. W ten sposób skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swoich praw i dowodzenia swoich racji. Gdyby wysłuchana została skarżąca, to organ administracji I oraz II instancji musiałyby dojść do przekonania, że skarżąca ma rację i naruszony został ewidentnie przepis art. 156 § 1 kpa, który w pkt. 2 stanowi, że nieważność decyzji zachodzi wtedy, gdy wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zdaniem strony skarżącej przeszedł do porządku dziennego nad zarzutem strony, że była obecna na działce w dniu wyznaczonej wizji, ale nikogo na tej działce w tym czasie nie było.
Sąd zatem naruszeniem art. 113 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi zamknął rozprawę uznając ją za dostatecznie wyjaśnioną, mimo, że w rzeczywistości wymagał wyjaśnienia zarzut skarżącej, że w dacie wyznaczonych oględzin płotu, czynność ta się nie odbyła, a skarżąca była na miejscu i chciała wziąć w tej czynności udział, mając do tego prawo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak zaznaczono naruszył również przepis art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi gdyż na mocy tego przepisu Sąd I instancji obowiązany był rozstrzygnąć w granicach danej sprawy i nie był związany zarzutami zawartymi w skardze na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Z załączonych do skargi kasacyjnej fotografii płotu będącego przedmiotem sporu jak zaznaczono w skardze kasacyjnej wynika, że został on postawiony na podmurówce o wysokości około 1/5- tej samego ogrodzenia z blachy. Jeżeli założyć, że samo ogrodzenie z blachy ma wysokość dwa metry, to podmurówka, stanowiąca 1/5 jego wysokości stanowi 40 cm. W ten sposób wysokość ogrodzenia wynosi nie dwa metry, a dwa metry i czterdzieści centymetrów. Wysokość ogrodzenia płotu musi być liczona od gruntu, a nie obliczona według wysokości jednego z elementów ogrodzenia.
Konkludując zaznaczono, że gdyby skarżąca nie była pozbawiona możliwości uczestniczenia w wizji, to okoliczność te wyjaśniłaby i zwróciłaby uwagę na sposób mierzenia wysokości ogrodzenia. Gdyby tak została ustalona wysokość ogrodzenia, to wówczas zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego ust. 1 pkt. 2 inwestor musiałby zgłosić tego rodzaju budowę ogrodzenia właściwemu organowi i na taką budowę uzyskać zezwolenie, czego nie uczynił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej M. A. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd (porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11).
Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany).
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Najdalej idącym zarzutem w tej sprawie jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 183 § 2 pkt. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym a stanowi on, że nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Strona jest pozbawiona możliwości obrony swoich praw, gdy wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania sądowego i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności odnosi się jednakże nie do postępowania przed Sądem I instancji lecz do postępowania administracyjnego bowiem jak wyjaśniono w motywach tej skargi strona skarżąca nie brała udziału w wizji lokalnej, której ustalenia stanowiły podstawę wydania zaskarżonych decyzji w sprawie.
Natomiast zarzut nieważności postępowania o jakim wyżej mowa musi być skierowany wobec postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast jak wynika z akt sądowych skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy i wzięła w niej udział, prezentując swoje stanowisko w sprawie. Tym samym nie można w okolicznościach tej sprawy uznać za usprawiedliwiony zarzut nieważności postępowania.
Czyniąc zarzut naruszenia prawa procesowego w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono obrazę art. 113 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzuty te są także nieusprawiedliwione. Według przepisu art. 113 § 1 cytowanej ustawy przewodniczący zamyka rozprawę gdy uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Zamkniecie rozprawy zatem kończy etap postępowania wyjaśniającego przed sądem administracyjnym. Przewodniczący wydaje zarządzenie o zamknięciu rozprawy, gdy zdaniem Sądu sprawa została już dostatecznie wyjaśniona. Ocena spełnienia tych przesłanek należy do Sądu a powinna ona uwzględniać zasady procesowe, a w szczególności możliwość korzystania przez strony z ich uprawnień procesowych (porównaj wyrok SN z 11 kwietnia 2000 r. II CKN 237/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 190).
Natomiast przepis art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. Może zatem stanowić podstawę skargi kasacyjnej zarzut naruszenia w/w przepisu sprowadzający się do tezy, że Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza granice, mimo, że w danej sprawie powinien to uczynić.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji rozpatrzył sprawę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego opierając się na zgromadzonym w tym postępowaniu materiale dowodowym przy poszanowaniu uprawnień procesowych stron.
Brak jednak jest podstaw do skutecznego podważenia prawidłowości zgromadzonego materiału dowodowego sprawy. Skarżąca jak wynika z akt sprawy dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zgłosiła zastrzeżenia do protokołu oględzin z dnia 28 czerwca 2000 r. Nr [...] na ustaleniach, którego oparto rozstrzygniecie w sprawie, wskazując na okoliczność sporządzenia go bez jej udziału mimo, że w jego treści zapisano, iż brała udział w tej czynności, wypowiadała w jej trakcie a następnie odmówiła podpisania. Również argumentacja ta przedstawiona została w skardze kasacyjnej. Taka argumentacja sugerująca uzyskanie tego dowodu w wyniku przestępstwa nie spowodowała jednak podjęcie przez stronę działań zmierzających do uruchomienia właściwego w tym zakresie postępowania karnego.
Natomiast dokument ten zgodnie z art. 76 § 1 kpa jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości i pozostaje w obrocie prawnym dopóki nie została obalona jego moc. Domniemanie to może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu (art. 76 § 3 kpa.). W tej sprawie domniemanie takie wobec treści wskazanego wyżej protokołu nie zostało skutecznie obalone zatem nie można było w opisanych okolicznościach odmówić wiarygodności takiego protokołu. Na marginesie czynionych rozważań podnieść należy, iż ewentualne potwierdzenie zarzutu strony o uzyskaniu przedmiotowego protokołu w wyniku przestępstwa pozwala na wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 bądź 2 kpa., przy czy przedstawiona przez skarżącą argumentacja w tym zakresie nie pozwala na ewentualne uznanie zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa gdyż nie ma podstaw do przyjęcia, że sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste (art. 145 § 2 kpa).
Jednocześnie w okolicznościach tej sprawy nie było podstaw do wyjścia poza granice wniesionej skargi. Podstawowe zagadnienie jakim zajmował się Sąd I instancji sprowadzało się do ustalenia czy na ogrodzenie wybudowane pomiędzy działkami wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie organom architektoniczno - budowlanym w sytuacji umorzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie przez organy administracji.
Niewątpliwie przyznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sporządził motywy zaskarżonego wyroku niedbale albowiem wadliwie przytoczył przepisy postępowania w oparciu,o które Sąd ten bada legalność zaskarżonych decyzji. Jak trafnie wskazuje na to skarga kasacyjna Sąd I instancji powołał w tym zakresie przepis nieobowiązującego od dnia 1 października 1995 r. - art. 196 § 1 kpa choć oddalając skargę przyjął już właściwy przepis art. 151 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.). Naruszenie to w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego nie miało jednak istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Podobnie wadliwie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na nieistniejący przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane gdyż przepis art. 30 ust. 1 oprócz właściwie przywołanego w motywach wyroku pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm.) nie zawiera w swej treści pkt 7. Takie wadliwe wskazanie w art. 30 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy Prawo budowlane nie oznacza, że ten przepis został zastosowany przez Sąd w niniejszej sprawie. Wprost przeciwnie przepis ten nie był stosowany w sprawie o czym świadczy przede wszystkim oparcie zaskarżonego wyroku na przepisie art. 30 ust. 1 pkt. 2 cytowanego Prawa budowlanego i przedstawienie prawidłowej interpretacji tej normy prawnej pozwalającej na przyjęcie stanowiska, że wybudowanie ogrodzenia pomiędzy posesjami o wysokości poniżej 2,20 m nie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Z poglądem tym należy się zgodzić.
W opisanych okolicznościach zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe jego zastosowanie także należy uznać za nieusprawiedliwiony.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co orzeczono w sentencji.