Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 891/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J. B. i T. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w pkt I uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ja decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...].
Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Miasta Lęborka decyzją z dnia [...] lutego 1989 r. nr [...] na podstawie art. 20 i art. 29 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) udzielił D. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w L. Wnioskiem z dnia 13 lipca 2007 r. J. i T. B. wystąpili do Wojewody Pomorskiego o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta Lęborka z dnia [...] lutego 1989 r.
Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] stwierdził nieważność w/w decyzji Naczelnika Miasta Lęborka z dnia [...] lutego 1989 r. W wyniku odwołania S. D. decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2009 r. została uchylona przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.
Następnie Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta Lęborka z dnia [...] lutego 1989 r. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. i S. D. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ma powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. wnieśli B. i S. D. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 maja 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 277/11 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Po rozpoznaniu skarg kasacyjnych od powyższego wyroku Naczelny Sąd administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. II OSK 2338/11 oddalił skargi kasacyjne Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz J. B. i T. B. Ponownie rozpatrując wniosek Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta Lęborka z dnia [...] lutego 1989 r. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r. wnieśli J. i T. B. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] lutego 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane w sposób zapewniający m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Stosownie do art. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu. Natomiast zgodnie z art. 54 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974 r. właściwy terenowy organ administracji państwowej odmówi wydania decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 2 (zatwierdzenie planu realizacyjnego, wydanie pozwolenia na budowę, wyrażenie zgody na zmianę sposobu użytkowania obiektu) jeżeli zamierzone rozwiązania naruszają przepisy art. 3-5 lub powodują przekroczenie ustalonych linii zabudowy, a także jeżeli nie zostały spełnione wymagania z art. 29 ust. 5 (pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że z projektu budowlanego wynika, iż sporny budynek został oznaczony jako segment H, do którego od strony wschodniej bezpośrednio przylega segment I, a od strony zachodniej oddzielony jest od segmentu oznaczonego jako G przejściem. Jak wynika z pisma Urzędu Miejskiego w Lęborku z dnia [...] listopada 1989r., znak: [...], obszar na którym usytuowany jest sporny budynek został zgodnie z w/w miejscowym planem przeznaczony pod zabudowę mieszkalno – usługową. Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Naczelnika Miasta Lęborka z dnia [...] lutego 1989 r. nr [...] wykazała, że jest on "zgodny z projektem zespołu budynków jednorodzinnych z usługami w parterze opracowanym przez Wojewódzki Związek Spółdzielni Mieszkaniowych Zakład Projektowania i Usług Inwestycyjnych "[...]". Projekt zespołu budynków jednorodzinnych przewiduje segment G obejmujący przejście do parkingu oraz sporny segment H. Ponadto opis techniczny w/w projektu przewiduje, że cały zespół budynków przy ul. [...] zostanie rozdzielony dwoma przejściami pieszymi prowadzącymi do parkingu.
Dlatego też organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Naczelnika Miasta Lęborka z dnia [...] lutego 1989 r. nie narusza postanowień uchwały Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 16 grudnia 1972 r., nr 1137/72, zawierającej ustalenia realizacyjnego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lęborka.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można również uznać, że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 54 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Organ wyjaśnił, że drzwi wejściowe zostały zaplanowane w elewacji spornego segmentu II przylegającej bezpośrednio do jednego z dwóch ogólnodostępnych przejść. Powyższe sytuowane drzwi w żaden sposób nie ogranicza zagospodarowania działek na "których znajdują się sąsiednie segmenty G i I jak również nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Dodał również, że sporna inwestycja nie narusza przywołanych w art. 54 ust. 5 Prawa budowlanego przepisów art. 3 i 4 tej ustawy, tj. obiekt został zaplanowany na terenie przeznaczonym na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym (art.
- 3) i forma architektoniczna obiektu jest zharmonizowana z otoczeniem (art.4).
Ponadto decyzja Naczelnika Miasta Lęborka z dnia [...] lutego 1989 r., nie jest obarczona żadną z pozostałych kwalifikowanych wad z art. 156 § 1 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. i T. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 891/14 na podstawie art. 145 § 1 kt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że na podstawie art. 153 p.p.s.a. organy jak i Sąd jest związany ustaleniami i oceną wyrażoną w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. wydanym w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 277/11 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r. (sygn. II OSK 2338/11). Z wytycznych sądu wynikało w sposób jednoznaczny, iż obowiązkiem organu w prowadzonym postępowaniu jest zbadanie – w celu oceny czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy prawo budowlane z 1974r.) jakie mogą być ujemne następstwa dla właścicieli nieruchomości sąsiednich wynikających z kwestionowanego pozwolenia na budowę.
Sąd podkreślił, że ochrona ta obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane, nie tylko pod względem techniczno-budowlanym, ale także ocenę, czy nie nastąpi pogorszenie warunków sanitarnych ¡ zwiększenie uciążliwości dla otoczenia. Dopiero wykazanie tych ujemnych następstw i ich ocena z punktu widzenia przesłanek rażącego naruszenia prawa pozwoliłoby na stwierdzenie, że rażąco naruszono art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r.
Ponadto Sąd podniósł, że przy ocenie zarzutu naruszenia powołanego przepisu należy mieć również na uwadze treść pozwolenia na budowę udzielonego właścicielowi działki sąsiedniej. Zostało ono wydane na podstawie tych samych przepisów i w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych co pozwolenie udzielone właścicielowi działki nr [...]. Skoro pozwolenie to dotyczyło budowy budynku z przejściem ogólnodostępnym pod budynkiem na działce nr [...] i możliwością umieszczenia w ścianie budynku otworów okiennych i drzwiowych, to okoliczność ta nie może być pominięta przy ocenie przesłanek nieważnościowych dotyczących kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę z 1989 r. Sąd podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie.
W sytuacji, gdy nie stwierdzono naruszenia przepisów, to nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, czy też o niedopuszczalnym pogorszeniu warunków użytkowych dla otoczenia. Wskazał, że organy rozpoznające niniejszą sprawę, rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974r. powiązały z naruszeniem § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62), bowiem nie zachowano odległości wskazanych w tym przepisie. Zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, budynki mieszkalne i gospodarcze oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.
W ocenie Sądu, stanowisko organów wskazujące na rażące naruszenie § 12 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia z 3 lipca 1980r. jest nieuzasadnione, gdyż budynek, którego dotyczy pozwolenie na budowę znajduje się w zabudowie szeregowej i wobec tego nic mają do niego zastosowania normy odległościowe określone w § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Trudno ponadto mówić o możliwości zachowania ww. norm odległościowych w sytuacji, gdy budynek mieszkalno-usługowy pod którym znajduje się ogólnodostępne przejście zlokalizowany na działce nr [...] przylega do budynku inwestora zlokalizowanego na działce nr [...].
Wobec tego Sąd uznał, że organy nie wykazały aby do naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego doszło poprzez naruszenie § 12 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia z 1980 r., które nie miało zastosowania w sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko oraz wskazane w w/w wyrokach wytyczne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie wykonały wytycznych Sądu dopuszczając się tym samym naruszenia art. 153 p.p.s.a., Nie dokonały oceny, czy zrealizowanie objętej kontrolą inwestycji nie spowodowało pogorszenia warunków sanitarnych i zwiększenie uciążliwości dla otoczenia co pozwoli na ocenę zarzutu rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Nie wzięły także pod uwagę i nie przeanalizowały (w świetle przesłanek nieważnościowych) treści udzielonego pozwolenia na budowę właścicielowi sąsiedniej nieruchomości (wnoszącemu o wszczęcie postępowania) udzielonego na podstawie tych samych przepisów i w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych.
Sąd podkreślił, że ponownie rozpatrując sprawę organy winny wziąć pod uwagę powyższe rozważenie, a w szczególności zastosować się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011r. - sygn. akt VII SA/Wa 277/11 oraz Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013r. – sygn. akt II OSK 2338/1.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2014 r. wnieśli B. D. i S. D. zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 174 p.p.s.a. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 152 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym uwzględnieniu przez WSA w Warszawie skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. i tym samym nieuzasadnionym uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r., jako organu I instancji, w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia, przez WSA, że stanowisko organów I i II instancji zawarte w w/w decyzjach nie zostało przyjęte (wykonane) stosownie do wytycznych Sądu I instancji, tj. z naruszeniem art. 153 p.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pismem z dnia 12 lutego 2015 r. J. i T. B. udzielili odpowiedzi na skargę kasacyjną, w której zgadzają się z zaskarżonym wyrokiem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Na wstępie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2338/11 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 277/11 który uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. wskazując w nim wytyczne dotyczące dalszego postępowania w sprawie. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał m.in. że organy nie uzasadniły z czego wywodzą obowiązek wykazywania przez inwestora, który występuje o pozwolenie na budowę na działce nr [...] prawa do dysponowania na cele budowlane w rozumieniu art. 29 ust. 5 ustawy również działkami sąsiednimi z którymi graniczy jego inwestycja.
Sąd podkreślił, że nie może przesądzać o naruszeniu art. 29 ust. 5 kwestia dotycząca korzystania z sąsiedniej nieruchomości w innych celach niż budowlane. Dopiero wykazanie tych ujemnych następstw i ich ocena z punktu widzenia przesłanek rażącego naruszenia prawa pozwoliłoby na stwierdzenie, że rażąco naruszono art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r. Sąd podniósł również, że przy ocenie przesłąnek nieważności decyzji z 1989 r. należy mieć też na uwadze treść pozwolenia na budowę udzielonego właścicielowi działki sąsiedniej. Zostało ono wydane na podstawie tych samych przepisów i w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych co pozwolenie udzielone właścicielowi działki nr [...]. Skoro pozwolenie to dotyczyło budowy budynku z przejściem ogólnodostępnym pod budynkiem na działce nr [...] i możliwością umieszczenia w ścianie budynku otworów okiennych i drzwiowych, to okoliczność ta nie może być pominięta przy ocenie przesłanek nieważnościowych dotyczących kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę z 1998 r.
Dodatkowo Sąd wskazał, że stanowisko organów wskazujące na rażące naruszenie § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia jest nieuzasadnione, gdyż budynek, którego dotyczy pozwolenie na budowę znajduje się w zabudowie szeregowej i wobec tego nie mają do niego zastosowania normy odległościowe określone w § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia.
W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem.
W jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że dla organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę, jak też każdego innego organu orzekającego w danej sprawie, zawarty w orzeczeniu kasacyjnym pogląd dotyczący wyłożonych i zastosowanych przepisów, jak również ocena co do poczynionych przez organ ustaleń faktycznych jest wiążąca. Oznacza to, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego (por. m.in. wyrok NSA z 10 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 541/14 Lex nr 1990855). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.
Powszechnie przyjmuje się, że od takiej oceny prawnej można odstąpić np. gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, odmienne od wyjaśnionych w poprzednio wydanym wyroku (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., strona skarżąca nie może na dalszych etapach postępowania skutecznie zakwestionować przesądzonych już wcześniej przez sąd, a przedstawionych powyżej, kwestii. Nie chodzi przy tym o to, czy formułowane w skardze zarzuty są zasadne, czy też nie, lecz o to, że na danym etapie postępowania nie mogą już być skutecznie podnoszone.
Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają bowiem zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r., sygn. II FSK 2541/12 http://orzeczenia.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny również związany jest oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2338/11.
Sąd I instancji ponownie orzekając w niniejszej sprawie miał za zadanie skontrolowanie, czy organy nadzoru budowlanego zastosowały się do zaleceń i wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2338/11.
W zaskarżonym wyroku z dnia 5 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie ocenił, iż organy wydając ponownie decyzje z dnia [...] listopada 2013 r. i [...] lutego 2014 r. nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. W zaskarżonej decyzji z dnia 21 lutego 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jednoznacznie powołał się na pogląd wyrażony w/w wyroku, że nie doszło do naruszenia § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organy dokonały analizy uchwały Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia [...] grudnia 1972 r. oraz projektu technicznego wg koncepcji "[...]" dotyczącego zabudowy mieszkalno-usługowej przy ul. Bieruta w Lęborku. W wyniku tej analizy zasadnie uznały, że decyzja Naczelnika Miasta Lęborka z [...] lutego 1989 r. jest zgodna z w/w projektem zespołu budynków jednorodzinnych z usługami w parterze i nie narusza postanowień uchwały Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 16 grudnia 1972 r. Konsekwencją takiego stwierdzenia było uznanie, że nie doszło do naruszenia art. 54 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W zaskarżonym wyroku Sąd nie wykazał na czym miałoby polegać naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 153 p.p.s.a. Jednocześnie należy wskazać, że sporne drzwi wejściowe zostały zaplanowane w ścianie segmentu H przylegającego bezpośrednio do ogólnodostępnego przejścia dla pieszych i nie ogranicza zagospodarowania działek na których znajdują się segmenty G i I. Dlatego też, nie można uznać, iż decyzja Naczelnika Miasta Lęborka z [...] lutego 1989 r. jest obarczona jakąkolwiek wadą nieważności wyrażoną w art. 156 k.p.a. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku zupełnie opatrznie i błędnie odczytał sens i zalecenia NSA zawarte w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r., II OSK 2338/11, o czym świadczy chociażby samo rozstrzygnięcie diametralnie odmienne od wcześniejszych wyroków WSA w Warszawie z 18 maja 2011 r., VII SA/Wa 277/11 i wyroku NSA z 5 kwietnia 2013 r. W trwającym od 2007 r. postępowaniu nieważnościowym dostatecznie i wszechstronnie wyjaśniono wszystkie aspekty sprawy, a w szczególności to, że nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 1989 r. jest zgodna z obowiązującymi w dacie jej wydania, na danym terenie przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Biorąc powyższe pod uwagę, dochodząc do przekonania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w związku z art. 151 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a., jak w sentencji