Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym – art. 156 § 2 p.p.s.a.
Sprostowaniu podlegają zarówno wadliwości występujące w samej sentencji orzeczenia, jak i w jego uzasadnieniu, które mogą m.in. polegać na widocznie niezamierzonym opuszczeniu jednego lub więcej wyrazów.
Nie ulega wątpliwości, że Naczelny Sąd Administracyjny wydając w dniu 16 lipca 2020 r. wyrok o sygn. II OSK 473/20 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości oraz przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Sposób sformułowania pkt 1 zawartego w wyroku rozstrzygnięcia stanowił zaś następstwo oczywistej omyłki wynikłej przy komputerowym opracowaniu projektu sentencji, a polegającej na usunięciu części pkt 1 tenoru rozstrzygnięcia przed wydrukowaniem wyroku, co jest omyłką charakterystyczną dla obróbki tekstu w edytorze, gdzie przypadkowe "kliknięcie", względnie użycie określonej kombinacji klawiszy prowadzić może do usunięcia fragmentu tekstu.
Na oczywisty charakter tej omyłki wskazuje w pierwszym rzędzie treść sporządzonego i co należy podkreślić podpisanego na tym samym posiedzeniu niejawnym uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie na stronie 10 wprost wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi winien ponownie rozpoznać sprawę oraz umieszczono wytyczne dla tego Sądu wskazujące na jakie okoliczności sprawy winien zwrócić szczególną uwagę.
Na oczywisty charakter omyłki wskazuje nadto okoliczność, iż w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, iż swoje rozstrzygnięcie oparł na treści art. 185 § 1 p.p.s.a. przewidującego uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz zaznaczył, że Sąd I instancji uchylił się od rozpoznania tych zarzutów i argumentów skarżącego G. M., które dotyczyły oceny merytorycznej trafności decyzji odmawiającej mu ustalenia warunków zabudowy.
Z tego względu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.