Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Prezydenta Miasta Jeleniej Góry wniesioną na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę obejmującej zmianę sposobu użytkowania.
Zaskarżona decyzją organ odwoławczy utrzymał decyzje Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2006 r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta Jeleniej Góry z dnia [...] czerwca 1983 r. udzielającej pozwolenia na budowę obejmującą zmianę sposobu użytkowania części pralni i suszarni na mieszkanie położone na działce przy ul. [...] (obecnie [...]) w Jeleniej Górze.
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w świetle art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a., Prezydent Miasta Jeleniej Góry nie może być uznany za podmiot uprawniony do wniesienia skargi, bowiem nie posiada własnego interesu prawnego w przedmiocie którego dotyczy skarga ani jako organ uprawniony do reprezentowania gminy "na zewnątrz" ani jako organ, wydający w sprawie decyzję pierwszoinstancyjną. Stosownie do tych założeń skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W skardze kasacyjne od powyższego postanowienia Prezydent Miasta Jeleniej Góry zaskarżył je w całości opierając ją na zarzucie naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie. Zdaniem organu upoważnienie ustawowe do wniesienia skargi w niniejszej sprawie wynika dla niego z art. 30 ust 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Prezydent Miasta Jeleniej Góry wskazał, że wnosząc skargę w niniejszej sprawie "działa w imieniu gminy wykonując jej zadania jako właściciela lokalu komunalnego i członka Wspólnoty Mieszkaniowej w procentowym udziale".
Podnosząc powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Przepis art. 176 p.p.s.a. określa m. in. wymagania materialne (konstrukcyjne) skargi kasacyjnej, którymi są: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; b) wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; c) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; d) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnego przepisu, który został przez Sąd I instancji naruszony, ograniczając się do powołania art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym, jednakże bez wskazania czy chodzi o jego naruszenie..
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie ogólnikowego zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego bądź też brak zarzutu w ogóle nie pozwalają skonkretyzować podstawy kasacyjnej, określonej w powyższym przepisie. Opierając skargę kasacyjną na naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać, które przepisy prawa procesowego zostały naruszone przez Sąd i określić, jaki miało to wpływ na wynik sprawy.
Należy również nadmienić, iż braki w ww zakresie nie podlegają sanacji, co w konsekwencji czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną (por. np. postanow. SN z dnia 12 grudnia 2000 r., sygn. akt V CKN 1780/00, publ. OSN 2001, nr 3, poz. 52). Sąd nie może domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować, na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie rozstrzygnięcia. Stąd też brak przytoczenia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 p.p.s.a. oraz jej uzasadnienia jest wadą, która uniemożliwia traktowanie takiego pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 173 § 1 powołanej ustawy i czyni ją niedopuszczalną.
W zaistniałej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 178 i art. 180 p.p.s.a.