Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1313/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę R. F. i M. F. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika to z przywołanych w uzasadnieniu powyższego wyroku ustaleń decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] Prezydent Miasta Krakowa udzielił B. B. oraz R. K. i M. K. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę (zarurowanie) rowu melioracyjnego (bez nazwy) pomiędzy ul. [...] a ul. [...] na długości 64,5 m na terenie działek nr [...],[...] w obr. 60 w Krakowie (źródłowa decyzja).
R. F. i M. F. oraz M. G.-Z. i K. Z., wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2004 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz wznowił postępowanie w zakresie ustalenia obowiązków użytkowników pozwolenia wodnoprawnego w stosunku do osób trzecich. Decyzja ta została uchylona decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2011 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. odmówił stwierdzenie nieważności decyzji. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej Prezes KZGW) decyzją z dni [...] grudnia 2007 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. Prezes KZGW decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. po raz kolejny uchylił decyzję Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Jak dalej wskazano w motywach wyroku IV SA/Wa 1313/14 decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej Dyrektor RZGW) w Krakowie odmówił stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji. Prezes KZGW decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy skarżoną decyzję organu I instancji. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1963/10, uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego.
Rozpatrując ponownie sprawę Prezes KZGW decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1527/11 oddalił skargę R. F., M. F. i R. K. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej R. K. wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 705/12, uchylił wyrok ww. sądu I instancji oraz decyzję Prezesa KZGW z dnia [...] lipca 2011 r. przywołano dalej motywy w/w wyroku kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał m. in., że w pkt III ppkt 3 osnowy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. o pozwoleniu wodnoprawnym została wymieniona działka nr [...], która nie jest objęta decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu, na podstawie której udzielono B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodnoprawnego.
Decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła jedynie działek nr [...] i nr [...], wobec tego decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. ewidentnie naruszała ustalenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2002 r. O rażącym naruszeniu prawa w niniejszej sprawie można tylko mówić w stosunku do części decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. dotyczącej działki nr [...], obr. 60, gdyż w pozostałej części decyzja ta wydana została zgodnie z prawem, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku i uzasadnienia decyzji Prezesa KZGW z dnia [...] lipca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Prezes KZGW ponownie orzekając w sprawie, kierując się oceną prawną wyrażoną w tym wyroku, powinien uchylając decyzję Dyrektora RGZW w Krakowie z dnia [...] grudnia 2009 r., stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. ([...]) w części odnoszącej się do działki nr [...], a w pozostałej części odmówić stwierdzenia nieważności decyzji.
Prezes KZGW decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania R. F. i M. F. oraz M. G.-Z. i K. Z., w pkt 1 - uchylił decyzję Dyrektora RGZW w Krakowie z dnia [...] grudnia 2009 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r., znak [...], udzielającej B. B. oraz R. K. i M. K. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę (zarurowanie) rowu melioracyjnego bez nazwy pomiędzy ul. [...] a ul. [...] na długości 64,5 m na terenie działek [...],[...], obr. 60 w Krakowie; w pkt 2 - stwierdził nieważność pkt III ppkt 3 decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r., znak [...], udzielającej B. B. oraz R. K. i M. K. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę (zarurowanie) rowu melioracyjnego bez nazwy pomiędzy ul. [...] a ul. [...] na długości 64,5 m na terenie działek [...],[...], obr. 60 w Krakowie; w pkt 3 – odmówił stwierdzenia nieważności pozostałej części decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r..
Organ ten stwierdził, że kierując się oceną prawną zawartą w wyroku NSA, iż w odniesieniu do pkt III ppkt 3 – dot. działki nr [...] – decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. została spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stanowiąca że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałej części należało odmówić stwierdzenia nieważności. Istotne zdaniem organu jest również to, że pozwolenie wodnoprawne jest także niezgodne z wnioskiem i operatem wodnoprawnym, który dotyczył działek o nr [...] i [...] i [...] obr. 60 Podgórze.
W ocenie organu analiza operatu wodnoprawnego w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. wskazuje, iż spełnia on wymogi określone w art. 131 i 132 oraz art. 128 uPw, zarówno w części opisowej jak i graficznej.
Odnosząc się do prezentowanej przez strony w toku postępowania argumentacji odnośnie charakteru przedmiotowego rowu jako melioracyjnego, zamiast naturalnego cieku wodnego, to przywołano argumentację organu zawartą w zaskarżonej decyzji, iż w tej kwestii wypowiedział się WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1963/10. W okresie wydawania źródłowej decyzji rów miał charakter rowu odwadniającego, przy uwzględnieniu wieloletnich robót inwestycyjnych, których przedmiotem były różne prace melioracyjne.
W skardze wniesionej do WSA na powyższą decyzję R. F. i M. F. zaskarżyli pkt 3 decyzji Prezesa KZGW z dnia [...] kwietnia 2014 r., wnosząc o jej uchylenie w tej części oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Decyzji tej zarzucono naruszenie:
- 1. art. 131 w zw. z art. 132 uPw poprzez wydanie pozwolenia wodnoprawnego pomimo wadliwości operatu wodnoprawnego;
- 2. art. 46 ust.1 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm., dalej uPoś) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania źródłowej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja objęta decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. nie była przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko;
- 3. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwiania sprawy,
- 4. art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sprawie istotnych dowodów i przeprowadzenia w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego;
- 5. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji, w szczególności poprzez zaniechanie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;
- 6. art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w tym nie poinformowano strony o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji administracyjnej czy też o samym fakcie, że akta sprawy zostały zwrócone z Sądu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania skarżący wnieśli pismo procesowe stanowiące uzupełnienie skargi, do którego dołączono kserokopie różnych dokumentów, mających mieć znaczenie w sprawie.
W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że Prezes KZGW wydając zaskarżoną decyzją, po ponownym rozpoznaniu sprawy, w pełni zastosował się do zawartej w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oceny prawnej i wytycznych co do dalszego postępowania, nie tylko w zakresie niekwestionowanym przez skarżących, w jakim organ odwoławczy orzekł w pkt 1 - o uchyleniu decyzji Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia [...] grudnia 2009 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego i w pkt 2 o stwierdzeniu nieważności jej pkt III ppkt 3, ale również w zakresie kwestionowanym przez skarżących, w jakim orzekł w pkt 3 - o odmowie stwierdzenia jej nieważności w pozostałym zakresie.
Sąd wojewódzki przywołał te przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z których wynika nakaz uwzględniania prawomocnych orzeczeń sądowych, które wydane zostały w graniach sprawy. W przedmiotowej sprawie orzeczeniami tymi były: wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2013 r., II OSK 705/12 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., IV SA/Wa 1693/10. Wskazano dalej na treść art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wywodząc, że postępowanie nadzwyczajne w trybie stwierdzenia nieważności różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym, gdy chodzi o zakres postępowania dowodowego, nie uwzględnia się to – gdy idzie o cenę legalności źródłowej decyzji – późniejsza zmiana prawa czy też interpretacja przepisu prawa. Wbrew przekonaniom skarżących źródłowa decyzja jest zgodna z przepisami uPoś, a stanowisko iż inwestycja wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko – uznano za chybiony.
Nie można było uznać przy tym za rażące naruszenie prawa pominięcie w operacie wodnoprawnym opisu prowadzenia zamierzonej działalności w języku tzw. nietechnicznym, jak i braku przedstawienia w nim nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód planowanych do wykonania urządzeń wodnych.
Skargą kasacyjną reprezentowani przez pełnomocnika R. F. i M. F. zaskarżyli w całości ww. wyrok i na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wnoszenia skargi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ‒ Ppsa, zarzucili mu:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 153 Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wadliwe określenie zakresu związania organu i sądu wyrokiem NSA z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 705/12;
- 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który powoduje, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa przez nieuwzględnienie, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym organ nie dysponował dokumentem pozwalającym określić charakter inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym (sklasyfikowanej jako rów melioracyjny), skutkiem czego wydano pozwolenie wodnoprawne dla przebudowy (zarurowanie) rowu melioracyjnego, który w istocie rzeczy nie istniał,
- 3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który powoduje, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa przez nieuwzględnienie twierdzeń i dowodów zaoferowanych przez skarżących jako odwołujących się do zdarzeń z okresu po wydaniu decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym a dopuszczenie, aby Prezes KZGW charakter inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym (sklasyfikowanej jako rów melioracyjny) przesądził z perspektywy ex post, w oparciu o opinię z dnia 31 maja 2006 r.
Jednocześnie strona skarżąca wnosi o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania na zasadzie art. 185 § 1 Ppsa, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na zasadzie art. 188 § 1 Ppsa,
- 2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego.
W odpowiedzi M. G.-Z. i K. Z. na skargę kasacyjną wniesiono o jej uznanie jako zasadnej dla sprawy oraz o rozpoznanie wnoszonego przez nich dowodu w sprawie (kserokopia prawomocnej ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...]) jako dowodu w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) − Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
A. Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Podnoszenie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia cyt. wyżej przepisu powiązano z wytknięciem sądowi wojewódzkiemu, że wadliwie zaakceptował ocenę Prezesa KZGW, gdy idzie o kwalifikację rowu objętego źródłową decyzją jako rowu melioracyjnego, a ponadto brak uwzględnienia oferowanych przez skarżących dowodów, co do charakteru prawnego tego właśnie rowu. Rzecz jednak w tym, że podnosząc tego typu uchybienia, w żaden sposób skarżący kasacyjnie nie dowodzą naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, który odnosi się li tylko do wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, zdają się natomiast polemizować z motywami tego wyroku. To czyni zarzut naruszenia przepisów ujętych w petitum skargi kasacyjnej pod pkt. 2 i 3 działaniem chybionym, a przez to nieskutecznym.
B. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 153 Ppsa, traktowanego przez skarżących kasacyjnie jako przepis prawa materialnego, który miał naruszyć sąd wojewódzki przez to, że niewłaściwie go zastosował i wadliwie określił zakres związania organu i sądu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2013 r., II OSK 705/12. W dacie wniesienia skargi kasacyjnej art. 153 Ppsa stanowił, że "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Cyt. przepis uległ jednak zmianie na mocy art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), a na mocy art. 2 cyt. ustawy jej przepisy, w brzmieniu nadanym tą nowelizacją – w odniesieniu także do nowelizowanego przepisu art. 153 Ppsa – stosuje się do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie powyższej nowelizacji.
Przepis art. 153 obecnie stanowi, że "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie" i takie brzmienie cyt. przepisu musi uwzględnić orzekający w niniejszej sprawie Sąd, skoro skonstruowano w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 Ppsa.
Zarzut ten ocenić należy jako nietrafny z kilku względów. Po pierwsze dlatego, że uzasadniając go autor skargi kasacyjnej kwestionował w istocie zakres związania ponownie orzekającego w sprawie sądu wojewódzkiego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 705/12, który zapadł w granicach niniejszej sprawy. Kwestię związania wyrokiem sądu drugiej instancji normuje natomiast przepis art. 190 Ppsa, wedle którego "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Zarzutu naruszenia cyt. przepisu w skardze kasacyjnej nie podniesiono. Po wtóre, WSA w Warszawie trafnie odczytał zakres związania oceną prawną zawartą w wyroku II OSK 705/12, stanowisko wyrażone w tym wyroku było jednoznaczne.
Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wyrokiem przesądził, iż o rażącym naruszeniu prawa w niniejszej sprawie można tylko mówić w stosunku do części decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. dotyczącej działki nr [...], obr. 60, gdyż w pozostałej części decyzja ta wydana została zgodnie z prawem. W wytycznych zawartych w wyroku II OSK 705/12 jednoznacznie wyłuszczono, że Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej ponownie orzekając w sprawie, kierując się oceną prawną wyrażoną w tym wyroku, powinien uchylając decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] grudnia 2009 r. stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. w części odnoszącej się do działki nr [...], a w pozostałej części odmówić stwierdzenia nieważności decyzji. Taka też decyzja zapadła, a WSA w Warszawie w pełni stosując się do powyższych wytycznych prawidłowo skargę oddalił.
Wywodzenie przeto w skardze kasacyjnej, że ponownie orzekając sąd wojewódzki nie był związany poglądem NSA w odniesieniu do części zarzutów skarżących i to, że "nabrały one innego wyrazu", co w konsekwencji prowadzić powinno w "nowych realiach" do ponownej oceny operatu wodnoprawnego, jest chybione, a stanowi przy tym niedopuszczalną – z punktu widzenia art. 190 Ppsa – polemikę z prawomocnym wyrokiem NSA. Czyni to z kolei zarzut naruszenia art. 153 Ppsa nieusprawiedliwionym. Organ orzekający w sprawie był związany wykładnią prawa zaprezentowaną w wyroku II OSK 705/12 i do tej wykładni w pełni się zastosował, a sąd wojewódzki prawidłowo uznał, że związanie to zostało uhonorowane treścią decyzji.
C. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie miały usprawiedliwionych podstaw podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.