Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2010 r., sygn. VII SA/Wa 807/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku podano, iż decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku T. S., na podstawie art. 158 § 1 Kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. Organ wskazał, że przedmiotowa decyzja utrzymywała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] kwietnia 2007 r. Ponadto była ona kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 505/07 oddalił skargę T. S., a skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 501/08. Organ podkreślił, że oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności tej decyzji z uwagi na związanie oceną prawną zawartą w wyroku.
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzje w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. S. zarzuciła organowi naruszenie art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 162 k.p.a. oraz art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Stwierdzenie nieważności decyzji, która była kontrolowana przez sąd administracyjny i którą sąd administracyjny uznał za zgodną z prawem, byłoby podważaniem prawidłowości wyroku sądu w sposób, który nie jest przewidziany prawem. Z tym jednak, że obowiązkiem organu po wpłynięciu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji kontrolowanej przez sąd jest ocena czy okoliczności uzasadniające – zdaniem wnioskodawcy – stwierdzenie nieważności mieszczą się w zakresie oceny dokonywanej przez sąd czy też wykraczającej poza zakres kontroli sądowej.
W tym drugim przypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie jako przesłanki wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazano okoliczności inne niż te, które były przedmiotem oceny Sądu – tj. fakt rozebrania części budynku, zatem organ prawidłowo wszczął postępowanie, a następnie zgodnie z prawem uznał, że fakt dokonania przez wnioskującą rozbiórki części budynku nie ma żadnego znaczenia dla oceny w postępowaniu nadzorczym decyzji rozbiórkowej bowiem nie stanowi żadnej z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa, których wystąpienie w dacie wydania decyzji (przy czym okoliczność podnoszona przez wnioskującą nie miała miejsca w dacie decyzji) może być podstawą do stwierdzenia jej nieważności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. S. zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 156 § 1 pkt 3 Kpa przez wadliwą wykładnię polegająca na niedostrzeżeniu, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] kwietnia 2007 r., a następnie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2007 r. nie określały wymiarów mającego być rozebranym budynku, wzniesionego bez pozwolenia na budowę, a zatem mogły dotyczyć jednie tzw. łącznika dwu legalnie wzniesionych innych budynków, co do których skarżąca uzyskała milczącą zgodę administracji budowlanej na ich wzniesienie, która to okoliczność winna skutkować, wobec wyburzenia owego nielegalnie wzniesionego przez nią "łącznika", stwierdzeniem nieważności pozostałej części wymienionych decyzji, jako nie mogącej dotyczyć legalnie wzniesionych dwu budynków, na które nie mogła "przenieść się" bezprawność wzniesienia ich łącznika.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymującej w mocy decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Kielce z dnia [...] kwietnia 2007 r. nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego, przy czym legalność decyzji rozbiórkowej była już przedmiotem orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z 20 grudnia 2007r., sygn. II SA/Ke 505/07 oddalił skargę T. S. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009r., sygn. II OSK 501/08 oddalającego skargę kasacyjną.
W postępowaniu o stwierdzenie nieważności analizie i ocenie podlega wyłącznie to, czy zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 Kpa. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa musi być przy tym uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ocenie organu, a następnie sądu administracyjnego, podlega zatem to, czy do naruszenia prawa kwestionowaną decyzją doszło, a jeśli tak, czy można mówić o rażącym naruszeniu prawa, czy też jest to wprawdzie naruszenie prawa, lecz nie mające w istocie charakteru rażącego, gdyż da się pogodzić z porządkiem prawnym. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny.
W niniejszej sprawie zaakceptować należało stanowisko Sądu I instancji co do tego, iż prawidłowo orzekł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymujący w mocy swoją decyzje o odmowie stwierdzenia nieważności bowiem nie doszło w sprawie do rażącego naruszenia prawa. Podzielić także należy także treści uzasadnienia odnoszące się do związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu. Przechodząc natomiast do oceny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów należy stwierdzić, iż nie mogą one odnieść skutku zgodnego z kierunkiem zaskarżenia. W szczególności wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie jest niesporne, iż skarżąca zrealizowała legalnie na swojej nieruchomości dwa budynki gospodarcze a następnie nielegalnie połączyła je łącznikiem bowiem w ustalonym w wydanych w sprawie orzeczeniach stanie faktycznym stwierdzono, że skarżąca wybudowała bez pozwolenia na budowę obiekt budowlany, który wymagał takiego pozwolenia, a jej rzeczywistym zamiarem było wybudowanie innego budynku, niż zgłoszony w celu obejścia przepisu o pozwoleniu na budowę.
Legalność decyzji rozbiórkowej, jak już wskazano, była następnie kontrolowana w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Późniejsze rozebranie przez inwestora części budynku i podnoszenie tej okoliczności na etapie postępowania nieważnościowego nie ma żadnego wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji o nakazie rozbiórki, która wydana została w określonym stanie faktycznym, z tej przyczyny, iż jak to zasadnie wskazał Sąd I instancji nie stanowi żadnej z przesłanek z art. 156 Kpa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ppsa.