Uzasadnienie
H. R. zastąpiony przez pełnomocnika radcę prawnego K. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2004 r. oddalającego jego skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] stycznia 2003 r. Do wydania tego wyroku doszło w następującym stanie:
Decyzją z [...] września 2001 r. Burmistrz K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw i pawilonu usługowo-handlowego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w K. przy ul. [...], na wniosek R. i E. O., złożony w dniu 9 listopada 2000 r.
Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedzone zostało sporządzeniem kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko, a ponadto projekt decyzji został pozytywnie zaopiniowany przez Starostwo Powiatowe – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2001 r. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. – postanowienie z dnia [...] kwietnia 2001 r.
Z oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że projektowana stacja paliw wobec założeń zastosowania przez inwestora proekologicznych rozwiązań technicznych i technologicznych, nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska.
W ocenie tej podano również, iż projektowana inwestycja sąsiaduje z istniejącymi obiektami typu stacja paliw, warsztaty, hale magazynowe, biura. Od wschodu znajdują się tereny PKP, od zachodu tereny istniejących ogrodów działkowych.
Fakt, iż inwestycja nie będzie wywierać negatywnego wpływu na otoczenie spowodował, że organ I instancji nie uznał za stronę postępowania właściciela sąsiedniej nieruchomości H. R., gdyż właściciele nieruchomości sąsiadujących stają się stroną postępowania w sytuacji, gdy projektowana inwestycja oddziałuje na ich nieruchomość.
Teren projektowanej inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego miasta K. objęty jest symbolem 3B, P, S, UR – tereny przemysłu, składów i rzemiosła. Istniejące i projektowane tereny przemysłowe, magazynowe oraz rzemiosła uciążliwego bez możliwości zabudowy mieszkalnej. W aktach sprawy znajduje się opinia wydana przez Kierownika Pracowni Terenowej w Kaliszu Wielkopolskiego Biura Planowania Przestrzennego w Poznaniu, z której wynika, że usytuowanie stacji paliw w opisanej jednostce bilansowej jest dopuszczalne.
Pismem z dnia 7 października 2002 r. H. R. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], z powodu pominięcia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wnioskującego, jako właściciela sąsiedniej nieruchomości a także z powodu naruszenia wskazanych tym pismem przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] września 2001 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ponieważ w prowadzonym postępowaniu nie stwierdzono naruszenia przepisów art. 46a ust. 1 pkt 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza K. nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa jest w art. 156 § 1 kpa – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu uznało, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.
H. R. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i stwierdzenie nieważności decyzji z [...] września 2001 r.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z [...] stycznia 2003 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną.
W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że wbrew zarzutom podniesionym we wniosku, organ odwoławczy nie stwierdził uchybień wskazanych przez H. R., w tym również sprzeczności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł podobne argumenty jak we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zarzucił również Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Kaliszu wadliwe zastosowanie art. 61 § 3 w związku z art. 157 § 3 kpa i naruszenie art. 105 § 1 kpa. W konkluzji skarżący żądał stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji.
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Sąd nie stwierdził aby postępowanie przeprowadzone przed organami administracyjnymi było dotknięte uchybieniami wskazanymi w skardze i aby doszło w nim do naruszenia wymienionych w tej skardze przepisów. Sąd podzielił też ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności.
Od wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wniesiona wymieniona na wstępie skarga kasacyjna. W skardze tej zarzucono, iż zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania określone w kpa oraz przepisy prawa materialnego określone w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji – przez błędną wykładnię tych przepisów. Skarga kasacyjna nie wskazała jednak konkretnie tych przepisów, których dotyczą jej zarzuty a nadto z jej uzasadnienia wynika, że dotyczą one postępowania administracyjnego a nie prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania formalne pism w postępowaniu sądowym a nadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy kasacyjne podaje przepis art. 174 wymienionej ustawy. Jak zostało wyjaśnione w orzecznictwie sądowym dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie wystarczy powołać się na przepis wymieniający podstawy kasacyjne a także ogólnie na tytuły aktów prawnych. Konieczne jest wyraźne wskazanie konkretnych przepisów oznaczonych numerami artykułów (paragrafów, ustępów itd.) ze wskazaniem na czym naruszenie tych przepisów polegało i jaki miało wpływ na wynik postępowania.
Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie został spełniony wówczas, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślenia się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa. Przepis ten musi być bowiem wyraźnie wskazany (postanowienia SN z 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i z 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 96 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72).
Należy też zauważyć, iż braki skargi kasacyjnej polegające na niewskazaniu w podany wyżej sposób podstawy kasacyjnej nie podlegają sanacji a ich zaistnienie skutkuje odrzuceniem tego środka zaskarżenia (p. powołane wyżej postanowienia SN).
Skarga kasacyjna H. R. sporządzona w niniejszej sprawie jest dotknięta wadą w postaci braku podania podstaw kasacyjnych. Uzasadnia to jej odrzucenie na podstawie art. 178 i art. 180 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Z tych względów postanowiono jak w sentencji.