Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 712/08, odrzucił skargę A.S. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono, iż zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie art. 44 kpa w dniu 3 października 2008 r., a zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2009 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), upłynął w dniu 3 listopada 2008 r. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga A.S. została wniesiona w dniu 7 listopada 2008 r., a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, odrzucił skargę jako spóźnioną.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że okoliczność uchybienia terminu do wniesienia skargi znajduje potwierdzenie w prawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 sierpnia 2009r., którym odmówiono A.S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2008r.
A.S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, zatytułowaną jako zażalenie, od powyższego postanowienia i zaskarżając je w całości zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, iż nie zgadza się z ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009 r. odmówił mu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, przyjmując, iż listonosz umieścił zawiadomienie o nadejściu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, w drzwiach mieszkania adresata, a zatem nastąpiło tu skuteczne doręczenie zastępcze określone w art. 44 kpa.
Wskazał, że doręczyciel mylił mieszkania skarżącego i M.S., które położone są w budynkach o zabudowie bliźniaczej. Autor skargi kasacyjnej na dowód powyższego przedłożył awizo z dnia 2 czerwca 2009 r. przeznaczone dla M.S., córki M.S., a pozostawione u A.S.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalszej części tego uzasadnienie ustawą procesową) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy procesowej, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżący kwestionuje w niej prawidłowość doręczenia mu zaskarżonej decyzji.
Wskazać zatem należy, iż kwestia ta była już przedmiotem oceny Sądu. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2009 r. o odmowie skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi stwierdził, iż zaskarżona decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w trybie art. 44 § 4 kpa. Prawidłowość tego postanowienia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 970/09 oddalając zażalenie skarżącego na w/w postanowienie.
W tej sytuacji, mając na względzie treść art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji był związany oceną prawną zawartą w w/w postanowieniach. Oceną tą jest również związany Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu niniejszej skargi kasacyjnej, zatem argumenty w niej podnoszone dotyczące prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji nie mogą zostać uwzględnione.
Trafnie zatem przyjął Sąd pierwszej instancji, że skoro w/w decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w trybie art. 44 § 4 kpa w dniu 3 października 2008 r., to termin do wniesienia skargi od powyższej decyzji upłynął w dniu 3 listopada 2008 r.
Stosownie bowiem do art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Skoro zatem A.S. wniósł skargę w dniu 7 listopada 2008 r., a więc z przekroczeniem w/w terminu, to zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga ta jako spóźniona podlegała odrzuceniu.
W tej sytuacji, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.