Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Wójt Gminy Gąsawa zezwolił skarżącemu na wycięcie krzewów na powierzchni 3150 m2 rosnących na działce nr [...] w [...], w celu zapewnienia powszechnego korzystania z wód (jeziora [...]). W związku ze stwierdzeniem, że skarżący usunął nie tylko krzewy, ale także drzewa, zostało wszczęte postępowania administracyjne przez Wójta Gminy Gąsawa, a równocześnie toczyło się postępowanie karne.
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2007 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w Żninie uznał skarżącego za winnego tego, że w okresie od 10 lutego 2005 r. do 22 marca 2005 r. w [...] gmina Gąsawa z terenu działki nr [...] wyciął bez zezwolenia drzewa w postaci 19 olch i 3 brzóz, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia drewno z nich pochodzące o wartości 243,58 zł na szkodę Skarbu Państwa – Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w Bydgoszczy, a z terenu działek [...] wyciął bez zezwolenia drzewa w postaci 17 olch, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia drewno z nich pochodzące o wartości 198,62 zł na szkodę Skarbu Państwa – Lasów Państwowych Nadleśnictwa Gołąbki, powodując łącznie stratę w wysokości 442,20 zł na szkodę Skarbu Państwa, przy czym czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, tj. za winnego przestępstwa z art. 278 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych ustalając rozmiar jednej stawki na kwotę 10 złotych. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2007 r. (sygn. akt [...]).
Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 89 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r. Nr 94, poz. 880 ze zm.) – zwanej dalej u.o.p. – § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. Nr 228, poz. 2306), w związku z obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 28 października 2004 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na 2005 rok (M.P. z 2004 r. Nr 44, poz. 779) – Wójt Gminy Gąsawa wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 61.986,83 zł za usunięcie bez zezwolenia 28 drzew gatunku olcha oraz 4 drzew gatunku brzoza z działki nr [...] położonej w [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Kolegium uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. organ I instancji wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 61.986,83 zł. Decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] września 2008 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Wójt wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 54.224,63 zł za usunięcie bez zezwolenia 19 drzew gatunku olcha oraz 4 drzew gatunku brzoza.
Wójt ustalił, że skarżący był dzierżawcą przedmiotowej działki, której właścicielem był Skarb Państwa, w administrowaniu przez Agencję Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w Bydgoszczy. Jako dzierżawca tej nieruchomości w dniu 10 lutego 2005 r. zwrócił się do Wójta o wydanie zezwolenia na usunięcie krzewów, celem usunięcia utrudnień w dostępie do jeziora dla wędkarzy. Podczas wycinania krzewów skarżący usunął także drzewa, bez posiadania stosownej zgody Wójta Gminy.
Wójt wskazał, że informacje o fakcie wycinki drzew i zakresie wycinki były weryfikowane przez komisję składającą się m.in. z pracowników urzędu gminy w dniach 22 i 24 marca 2005 r., przy czym o terminie oględzin w drugim ze wskazanych terminów skarżący był informowany telefonicznie. Przyjęcie takiej formy zawiadomienia było uzasadnione koniecznością szybkiego działania w celu zapobieżenia dalszej wycince drzew jak też ukrywaniu śladów wycinki (na maskowanie śladów wycinki wskazywał w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w Żninie). Ze względu na znaczne rozbieżności co do ilości, wielkości i gatunku wyciętych drzew dane te były weryfikowane przez biegłego rzeczoznawcę A.N.. Oględziny terenu z udziałem rzeczoznawcy i skarżącego zostały przeprowadzone w dniu 11 kwietnia 2005 r. Wizję terenową przeprowadzali także w dniu 20 kwietnia 2005 r. przedstawiciele Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Bydgoszczy Wydział Środowiska i Rolnictwa.
Ponadto w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w Żninie sporządzana była uzupełniająca opinia biegłego rzeczoznawcy F.L.. Z treści ekspertyzy tego rzeczoznawcy wynika, że skarżący był zawiadamiany o wizji lokalnej, jednak nie skorzystał z prawa udziału w niej.
Organ I instancji podkreślił także fakt, iż skarżący w dacie wycinki był dzierżawcą działki nr [...] w [...] co wynika nie tylko z ustaleń Sądu w sprawie karnej, lecz zostało to także potwierdzone przez Agencję Nieruchomości Rolnych O/T w Bydgoszczy (pismo otrzymane przez Wójta w dniu 19 maja 2008 r. oraz pismo z dnia 7 listopada 2008 r.). Wójt stwierdził także, odwołując się do treści ewidencji gruntów i mapki geodezyjnej, że działka nr [...] oraz termin "Jezioro [...]" dotyczą tej samej nieruchomości.
Oględzin miejsca wycinki, z powiadomieniem o niej skarżącego, dokonano także w dniu 29 grudnia 2008 r. Ze względu na upływ czasu i trudne warunki terenowe (teren podmokły, porośnięty trzciną, pokryty warstwą liści) odszukanie pniaków po ściętych drzewach było wówczas utrudnione.
Wysokość administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia organ ustalił w oparciu o wyrok Sądu w postępowaniu karnym oraz opinii rzeczoznawców dotyczących gatunków drzew, średnic pniaków pozostałych po usunięciu drzew i ich położenia. Wójt podkreślił, że opinie biegłych zostały zaakceptowane przez Sąd w postępowaniu karnym jako wiarygodne, zaś ustalenia zaś zawarte w wyroku Sądu są wiążące dla organu.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...] lutego 2009 r.
Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie art. 88 ust. 1 u.o.p. nie posługuje się pojęciem posiadacza jako adresata decyzji, ale właśnie posiadacza wskazuje się jako uprawnionego do złożenia wniosku o zezwolenie na wycięcie drzewa (art. 83 ust. 1 u.o.p.). Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że skarżący był posiadaczem działki nr [...] w [...] oraz że to właśnie on wyciął z terenu tej działki drzewa. Kolegium oceniło, że w wyniku uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2008 r. oraz z dnia [...] lipca 2008 r. materiał dowodowy w sprawie został uzupełniony, dzięki czemu nie ma żadnych wątpliwości co do zasadności wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej skarżącemu. Jednocześnie organ skorygował ilość nielegalnie wyciętych drzew, co jest spójne z prawomocnym orzeczeniem sądu karnego.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący wskazał na niekonsekwencję Kolegium. Pomimo bowiem, że we wcześniejszych swoich decyzjach Kolegium wytykało organowi I instancji brak dostatecznych ustaleń w kwestii czy skarżący jest posiadaczem działki nr [...] oraz brak zapewnienia mu czynnego udziału w sprawie – obecnie Kolegium zaakceptowało decyzję Wójta, który swoje ustalenia odnośnie posiadania działki nr [...] oparł o treść wyroku Sądu Rejonowego w Żninie.
Skarżący zarzucił, że decyzja o ukaraniu została skierowana do niewłaściwego podmiotu. Nigdy bowiem nie był dzierżawcą działki nr [...] w [...], a w stosunku do Jeziora [...] przysługiwało mu wyłącznie prawo użytkowania rybackiego, co nie jest tożsame z dzierżawą. Brak jest w aktach sprawy umowy dzierżawy, wskazującej, że skarżący jest dzierżawcą działki nr [...]. Skarżący zakwestionował w tym zakresie pismo Agencji Nieruchomości Rolnych O/T w Bydgoszczy nr [...]. Wskazał, że aneks nr 2 do umowy dzierżawy obejmuje działkę nr [...] oraz Jezioro [...], z którego korzysta na zasadzie prawa rybackiego użytkowania. Czynsz z tytułu dzierżawy działki nr [...] opłaca w Agencji Nieruchomości Rolnych, natomiast za prawo rybackiego użytkowania uiszcza opłatę w RZGW w Poznaniu.
Skarżący wskazał także, że nie zostały ustalone granice działki nr [...], a istnieją wątpliwości, czy wszystkie pnie liczone jako znajdujące się na tej działce faktycznie się na niej znajdują. Zdaniem skarżącego, z ostatnich oględzin działki nr [...] (w których nie zapewniono mu udziału) wynika, że nie ma możliwości ustalenia obecnie średnicy pniaka w momencie wycinki oraz ustalenia kiedy drzewo zostało ścięte i ile wówczas miało lat. Nie można jednocześnie oprzeć się na wcześniejszym materiale dowodowym, który został zgromadzony w sposób wadliwy (bez ustalenia granic działki nr [...]).
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że związanie ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego oznacza związanie w kwestii ustalonych w sentencji wyroku sądu karnego znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy. Organ administracji był związany wyrokiem Sądu Rejonowego w Żninie w zakresie, w jakim w sentencji tegoż wyroku stwierdzono, że skarżący zabrał w celu przywłaszczenia drewno pochodzące z wycinki określonych drzew, które rosły na określonej działce. Bez określenia bowiem, gdzie drzewa rosły nie da się określić właściciela gruntu (a tym samym drzew i drewna z nich pochodzącego) co jest niezbędne do stwierdzenia, czy nastąpiło przywłaszczenie drewna, jak też nie da się określić, czy mamy do czynienia z "wypadkiem mniejszej wagi" (ilość drewna, a tym samym jego wartość).
Ponadto, przecież wartość drewna, a tym samym jego ilość była wynikiem uwzględnienia przez Sąd Rejonowy opinii biegłego F.L. z kwietnia 2007 r., organ administracyjny w zakresie, w jakim ustalił karę pieniężną za wycięcie drzew, o których mowa w wyroku Sądu Rejonowego, związany był także określeniem ich wielkości wynikających z opinii biegłych.
W ocenie Sądu I instancji, druga istotna sporna kwestia, którą należało ustalić w celu określenia kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia, była okoliczność, czy usuwający drzewa skarżący był posiadaczem nieruchomości, z której drzewa usunął. Znajdująca się w aktach sprawy umowa dzierżawy pomiędzy skarżącym a Agencją Nieruchomości Rolnych OT w Toruniu (w postaci "Aneksu nr 2" spisanego w dniu 30 maja 2004 r.) wyraźnie w § 1 pkt 1 wskazuje, że przedmiotem dzierżawy jest "prawo rybackiego użytkowania jeziora [...] (...) na którym Rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2004 r. został utworzony obwód rybacki", a oprócz tego przedmiotem dzierżawy są nieruchomości rolne stanowiące działkę nr [...] (pkt 2). W istocie zatem, odnośnie jeziora [...] mamy do czynienia z oddaniem w użytkowanie obwodu rybackiego, o którym mowa w art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.).
Osoba władająca obwodem rybackim uprawniona jest do chowu, hodowli lub połowu ryb (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym; Dz.U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 ze zm.). Prawo to nie obejmuje możliwości korzystania z gruntu znajdującego się pod powierzchnią zbiornika wodnego, co wprost wynika także z § 8 cyt. umowy dzierżawy. W ocenie Sądu I instancji, wskazana okoliczność, że skarżący nie jest dzierżawcą działki nr [...] ale przysługuje mu jedynie prawo rybackiego użytkowania jeziora [...] (które zajmuje część działki nr [...]) nie ma w sprawie istotnego znaczenia. Istotna jest bowiem inna kwestia – czy skarżący był posiadaczem gruntu, z którego usunięto drzewa bez zezwolenia. Z wiążącego organy administracji wyroku Sądu Rejonowego w Żninie wynika, że skarżący usunął drzewa z działki nr [...], które tylko w części (aczkolwiek zdecydowanie większej) pokrywa jezioro [...].
Z treści akt administracyjnych z kolei wynika, że skarżący przypisywał sobie prawo władania nie tylko zasobami jeziora (możliwość połowu ryb), ale także tą częścią działki nr [...], która nie była pokryta wodami jeziora. Wynika to w szczególności z treści wniosku skarżącego o wycinkę krzewów, w którym jako miejsce wycinki wskazuje działkę nr [...], złożonego wskutek pisma Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 22 marca 2004 r. oraz z treści protokołu z dnia 10 lutego 2005 r., w którym mowa o oględzinach zadrzewień na działce nr [...] przy udziale skarżącego. Przypisywanie sobie władztwa w postaci posiadania nie wymaga wykazywania się prawem do rzeczy, a jedynie faktycznym władaniem rzeczą "jak właściciel" czy też "jak (...) dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą" (art. 336 Kodeksu cywilnego).
Sąd I instancji wskazał również, że organy błędnie ustaliły jedynie źródło posiadania przez skarżącego działki nr [...], co nie zmienia wynikającego z akt administracyjnych faktu, iż skarżący był posiadaczem tej działki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 88 w związku z art. 83 u.o.p. i mylnego przyjęcia, że skarżący był posiadaczem działki nr [...]. Zarzucił również naruszenie art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., poprzez brak dostrzeżenia, że decyzja organów była zmieniana z uwagi na występujące w niej zmiany poglądów. Zarzucił także naruszenie art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.
Po pierwsze, w przypadku jednoczesnego podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego należy w pierwszej kolejności poddać ocenie te ostatnie zarzuty kasacyjne. Jest to konieczne z tej przyczyny, że bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nie można w istocie ocenić czy właściwie zastosowano w danej sprawie odpowiednie przepisy prawa materialnego, a następnie dokonano ich prawidłowej wykładni. Ponadto uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa.
Po drugie, Sąd I instancji wbrew zarzutom kasacyjnym prawidłowo skontrolował w tej sprawie stan faktyczny ustalony przez właściwe organy, w świetle którego brak było podstaw prawnych do zastosowania przez ten Sąd art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a. czy też art. 3 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji SKO w Bydgoszczy. Wynika to z tego, że skarżący był w istocie posiadaczem działki nr [...] położonej w [...], której właścicielem jest Skarb Państwa, w administrowaniu Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w Bydgoszczy. Powyższe stwierdzenie znajduje swoje uzasadnienie także w treści wniosku skarżącego, który złożył w dniu 10 lutego 2005 r. do Wójta Gminy w Gąsowie, w którym sam stwierdził, że jako dzierżawca działki nr [...] wniósł o wydanie zezwolenia na usunięcie krzewów z pow. 3150 m2 rosnących na tej działce, w związku z utrudnieniami w dostępie do jeziora dla wędkarzy.
Wniosek ten był spowodowany pismem Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 22 marca 2004 r. wzywającym dzierżawcę do usunięcia gałęzi i wiatrołomów utrudniających powszechne korzystanie z wód. Ponadto po przeprowadzeniu wizji lokalnej Wójt Gminy Gąsowa decyzją z dnia 10 lutego 2005 r. wydał zezwolenie na wycinkę krzewów w ramach cięć sanitarno-trzebieżowych oraz ze względu na utrudnienia w powszechnym korzystaniu z wód. Należy dodać, że skarżący brał udział w tej wizji jako posiadacz gruntu i wówczas nie negował swojego władztwa do terenu, na którym rosły przedmiotowe drzewa (dowód: protokół oględzin z dnia 10 lutego 2005 r. – k. 3 akt administracyjnych). Dlatego też, co zasadnie Sąd I instancji stwierdził, chociaż skarżący nie był dzierżawcą działki nr [...], gdyż przysługiwało mu tylko prawo rybackiego użytkowania Jeziora [...], które zajmuje także część działki nr [...], to w istocie był jej posiadaczem w dacie, w której usunięto przedmiotowe drzewa w rozumieniu dyspozycji art. 88 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz w świetle dyspozycji art. 336 k.c., a więc także działki nr [...] w tej części, która nie była pokryta wodami Jeziora [...].
Stąd należy uznać, że dwa elementy składające się na władztwo skarżącego nad przedmiotową nieruchomością gruntową były spełnione, czyli zarówno: korpus possessionis (element fizyczny), wyrażający się we władaniu rzeczą oraz animus possidendi (element psychiczny) wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa (władania dla siebie).
Po trzecie, należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że chociaż art. 11 ustawy p.p.s.a. stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego codo popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny, to należy uznać za właściwą linię orzecznictwa sądowego jak i te poglądy doktryny, które uznają, że ustalenia dokonane w tym postępowaniu sądowym, a stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu w sprawie karnej, wiążą także organ administracji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r. (sygn. akt II GSK 127/09, opubl. Lex nr 573520).
Ponadto, należy podkreślić, że związanie ustaleniami skazującego prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym powoduje także związanie dotyczące ustalonych w sentencji tego wyroku znamion przestępstwa jak i okoliczności jego popełnienia, które dotyczą czasu, miejsca i poczytalności sprawcy (zob. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1598/07, opubl. Lex nr 486228). W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że właściwe organy jak i Sąd I instancji są związane prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Żninie z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...] utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2007 r. (sygn. akt IV Ka [...]). Z tych względów, właściwe organy jak i WSA w Bydgoszczy są związane prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Żninie w zakresie, w którym w sentencji powyższego wyroku Sąd Rejonowy orzekł, że skarżący zabrał w celu przywłaszczenia drewno jakie pochodziło z wycinki oznaczonych drzew rosnących na danej nieruchomości gruntowej.
Należy podkreślić, że bez ustalenia miejsc gdzie drzewa rosły nie można także ustalić właściciela nieruchomości, a więc również drzew i drewna z nich pochodzącego, co jest konieczne do udowodnienia czy nastąpiło przywłaszczenie drewna, ponieważ nie ma przywłaszczenia, jeżeli wycinający był właścicielem tej nieruchomości i drzew, a także nie można ustalić, czy wystąpił "wypadek mniejszej wagi", biorąc pod uwagę ilość drewna, a tym samym jego wartość. Ponadto wartość drewna, czyli także jego ilość była następstwem uwzględnienia przez Sąd Rejonowy opinii biegłego F.L. z kwietnia 2007 r. Stąd, właściwy organ administracyjny w zakresie, w którym ustalił administracyjną karę pieniężną za wycięcie drzew, o których mowa w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Żninie związany był ustaleniem ich wielkości wynikających z opinii biegłych. Dlatego też kontrola Sądu I instancji w świetle dyspozycji art. 11 cyt. ustawy p.p.s.a. prawidłowo uwzględniła powyższą okoliczność faktyczną i prawną.
Po czwarte, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia stanu faktycznego, chybione są także zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 88 w związku z art. 83 cyt. ustawy o ochronie przyrody. Wynika to z tego, że jeżeli skarżący jest posiadaczem danej działki nr [...], to tylko za zgodą właściciela może wystąpić do właściwego organu, tj. w tej sprawie Wójta Gminy Gąsowa, o wydanie w trybie art. 83 ust. 1 cyt. ustawy o ochronie przyrody, zezwolenia na usunięcia drzew z tej działki. Natomiast w tej sprawie to nie nastąpiło, stąd tego rodzaju działanie wypełnia unormowanie z art. 88 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy o ochronie przyrody w przedmiocie wymienienia przez wójta administracyjnej kary pieniężnej za usuwanie drzew bez wymaganego zezwolenia.
Ubocznie należy także dodać, że zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 w związku z art. 83 cyt. ustawy o ochronie przyrody z powodu ich błędnej wykładni, jest także chybiony z innej przyczyny. Jest to brak spełnienia wymagań z art. 176 p.p.s.a. odnośnie wymaganej treści skargi kasacyjnej. Wynika to z tego, że Autor skargi kasacyjnej nie określa, który z sześciu ustępów i ich punktów z art. 83 jak i ośmiu ustępów i ich punktów z art. 88 powołanej wyżej ustawy został naruszony przez Sąd I instancji z powodu rzekomo błędnej ich wykładni.
Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.