Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9.11.2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 1309/03,Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...].08.2003 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...].05.2003 r. nr [...], którymi nie stwierdzono u W. C. choroby zawodowej, przewlekłego zatrucia dwutlenkiem węgla. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, iż Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, wyrokiem z dnia 17.09.2002r. sygn. akt II SA/Łd 112/02, uchylił decyzje niestwierdzające choroby zawodowej u W. C., podkreślając w nim, że dla stwierdzenia zawodowego charakteru choroby, wystarczy spełnienie wskazanych przesłanek rozpoznania choroby zamieszczonej w wykazie chorób (a należy do nich m.in. rozpoczynający się u skarżącego zespół psychoorganiczny) i praca w narażeniu na czynniki szkodliwe (w tej sprawie w narażeniu na dwutlenek węgla), a nie ma przy tym wymogu by rozpoznana choroba była wyłącznie, czy głównie następstwem zarażenia.
Bezsporne jest, iż W. C. pracował w narażeniu na dwutlenek węgla w latach 1959-1988, zatem spełniona została przesłanka wykonywania pracy w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, należy więc odpowiedzieć, czy rozpoczynający się zespół psychoorganiczny jest następstwem tej pracy, a tego organy obu instancji nie ustaliły – stwierdził Sąd, bowiem pismo z 12.05.2003 r. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi, tego nie przesądza, nadto nawet gdyby potraktował je jak opinię w sprawie, to jest ona niezrozumiała dla osób nie będących lekarzami.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi, wnosząc o zmianę wyroku i oddalenie skargi lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art.141 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, gdyż skarżący organ ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, że stwierdzony u W. C. rozpoczynający się zespół psychoorganiczny nie jest następstwem wykonywania przez niego pracy w narażeniu na dwutlenek węgla oraz niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa przez niewskazanie przez Sąd, że naruszenie przez organ przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- - art. 151 ppsa przez jego niezastosowanie i nie oddalenie skargi mimo, iż decyzja była zgodna z prawem.
Odpowiadając na skargę kasacyjną W. C. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Z zarzutami skargi kasacyjnej nie można się zgodzić.
Art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji również wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wszystkie te elementy zawiera, przy czym ustalenia poczynione przez Sąd nie są sprzeczne z aktami sprawy, jak to się zarzuca w skardze. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, Sąd omówił przepisy, które mają w niej zastosowanie i przedstawił ich interpretację stwierdzając, iż zgromadzony materiał dowodowy sprawy nie jest wystarczający do rozstrzygnięcia, zwłaszcza biorąc pod uwagę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.09.2002 r. sygn. akt II SA/Łd 112/02.
Jakkolwiek zgodzić się można z zarzutem z zarzutem skargi kasacyjnej o braku zawarcia wskazań co do dalszego postępowania, to jednak nie do końca. Z uzasadnienia wyroku wynika bowiem, że W. C. powinien poddać się ponownym badaniom, gdyż nieuczynienie tego może spowodować niekorzystne skutki, zaś krytyka waloru prawnego pisma z dnia 12.05.2003 r., PKD WOMP Poradni Chorób Zawodowych w Łodzi, które było zasadniczym dowodem w sprawie prowadzi do wniosku, że tylko badanie może być dowodem w sprawie. Tak więc, choć Wojewódzki Sąd nie wyartykułował wyraźnie wskazań co do dalszego postępowania, jak to nakazuje art. 141 § 4 ppsa, to jednak z uzasadnienia wyroku wynikają one, zaś brak tej wyraźności nie miał wpływu na wynik sprawy. Uwzględnienie zaś zarzutu naruszenia przepisów postępowania i uchylenie zaskarżonego wyroku mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem, Administracyjnym co do tego, że istnienie bądź nie, choroby zawodowej u W. C. powinno być rozstrzygnięte bez żadnych wątpliwości, co leży zarówno w jego interesie, jak i organów, a stan sprawy do takiego, ostatecznego rozstrzygnięcia nie dojrzał, a wobec tego zasadnie Sąd decyzję uchylił.
Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa i art. 151 tej ustawy, są zatem nietrafne, nadto, jeśli idzie o zarzut niezastosowania art. 151 ppsa, jest chybiony w świetle art. 174 tej ustawy. Niezastosowanie przepisu można zarzucić tylko co do prawa materialnego – art. 174 pkt 1 ppsa, zaś art. 151 ppsa jest przepisem procesowym, a zarzutu niezastosowanie prawa procesowego art. 174 pkt 2 nie przewiduje.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.