Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt VI K 665/08, A. O. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), zwanej dalej k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości (0,63 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 75 stawek dziennych po 20 złotych. Ponadto, na podstawie art. 42 § 2 k.k., Sąd orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, na podstawie art. 49 § 2 k.k. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 500 złotych na rzecz Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w G. z przeznaczeniem na cel bezpośrednio związany z udzielaniem pomocy poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych, a także na podstawie art. 50 k.k. środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie go na tablicy ogłoszeń w Starostwie Powiatowym w I. na okres 1 miesiąca.
W związku z powyższym w dniu [...] listopada 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia A. O. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., cofnął A. O. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu organ powołał się na wyżej wymieniony wyrok gdyż w jego ocenie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. A. O. kwalifikuje się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Zdaniem organu, czyn ten obarczony jest wysokim stopniem społecznej szkodliwości, którego skutki mogą być tragiczne nie tylko dla samego sprawcy, ale także dla innych uczestników ruchu drogowego. Wprawdzie przestępstwa tego rodzaju godzą w bezpieczeństwo w komunikacji, to jednak stanowią istotne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Popełnienie przestępstwa, które chociaż pośrednio godzi w życie lub zdrowie człowieka nie daje rękojmi zgodnego z prawem używania broni palnej. Nie leży więc w interesie społecznym posiadanie broni przez osobę, która swoim postępowaniem te dobra narusza.
Nadto organ podkreślił, że faktem jest, iż A. O. posiada pozytywną opinię uzyskaną z Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B. oraz pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, jednak nie ma to wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.
A. O. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji domagając się jej uchylenia. Zarzucił organowi naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Komendant Główny Policji, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając zawartą w niej argumentację.
W uzasadnieniu wskazał, że obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, że poruszając się po drodze publicznej pojazdem mechanicznym znajdował się w stanie nietrzeźwości, przy czym poziom alkoholu w jego organizmie trzykrotnie przekraczał normę ustaloną w art. 115 § 16 k.k.
Jeśli chodzi o argument, iż czyn ten nie został wprost wskazany w wyżej przywołanym przepisie ustawy jako przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż wymieniony w tym przepisie katalog okoliczności zobowiązujących organy Policji do takiego rozstrzygnięcia nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. Nadto organ podkreślił, że od osób posiadających pozwolenie na broń, biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter ustawy i związek między rodzajem dobra, którym mogą one dysponować na podstawie pozwolenia, a wymogiem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy właściwe do wydawania pozwoleń mają prawo wymagać nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego.
W ocenie organu taka postawa jest rękojmią przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących bezpiecznego jej posiadania i używania – w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy.
A. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię i w efekcie niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy strona postępowania została skazana za przestępstwo niewymienione w tym przepisie. Skarżący stwierdził również, iż w niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podał, iż przestępstwo za jakie został skazany nie mieści się w kategorii przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie jest bowiem umieszczone w rozdziale Kodeksu karnego dotyczącym ochrony życia lub zdrowia, ale w rozdziale regulującym przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Nadto stwierdził, iż organ błędnie ocenił okoliczności faktyczne sprawy i nie wziął pod uwagę całości zebranego w niej materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że jest on osobą godną zaufania oraz spełnia wszelkie wymogi określone w ustawie o broni i amunicji do przyznania pozwolenia na posiadanie broni.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu Sąd w pierwszej kolejności wskazał podstawę prawną orzeczenia, tj. zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja – na mocy art. 18 ust, 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń – przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Posiadanie i dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym w polskim systemie – ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie.
Sąd podkreślił, że należy zwrócić uwagę na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw niewymienionych w ustawie o broni i amunicji a uzasadnioną obawą użycia przez sprawcę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny.
Analizując przedmiotową sprawę Sąd zaznaczył, że posiadanie broni nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich. Zagrożenie takie z całą pewnością występuje w sytuacji posługiwania się bronią przez osoby, które mają nad nią ograniczoną kontrolę, a do takich osób zaliczyć można osoby znajdujące się w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu, prowadzenie przez skarżącego pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, nawet jednorazowo, rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, a tym samym w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, tzn. w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Jak wynika z akt postępowania, A. O. został zatrzymany podczas kontroli radarowej na drodze publicznej z Gniezna do Torunia, ponieważ przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 27 km/h. Skarżący znajdował się w stanie nietrzeźwości, co potwierdziło badanie na zawartość alkoholu.
Tak więc prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, przy jednoczesnym znacznym przekroczeniu dozwolonej prędkości stwarza, w ocenie Sądu, realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Pełnomocnik skarżącego podnosił w postępowaniu fakt przyznania się skarżącego do zarzucanego mu czynu oraz grzeczne zachowanie się skarżącego wobec kontrolujących go policjantów jako podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji co w ocenie Sądu nie mogło mieć wpływu na takie orzeczenie.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ wyraźnie wskazał na powody, dla których powziął obawę, iż skarżący może użyć broni w takich właśnie celach i wystarczająco je uzasadnił. Spełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało zatem skutkować, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, cofnięciem pozwolenia na broń.
Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, nie nosi również cech dowolności. Organ oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonał jego wszechstronnej oceny, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku wniósł A. O. reprezentowany przez radcę prawnego J. B. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu jako zasady, że skazanie jedynie za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę użycia przez sprawcę tego czynu, broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które maja istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia wskazanych przepisów ustawy o broni i amunicji, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia zasad określonych w art. 7, 8, 10, 75 77 i 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, a oparcie się jedynie na wyroku skazującym; art. 141 § 4 w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegającym na ogólnikowym uzasadnieniu wyroku.
Ponadto Sąd I instancji motywy uzasadnienia wyroku oparł na rozważaniach zawartych w uchwale NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 wydanej w związku z sytuacją odmienną niż niniejsza sprawa.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie od Komendanta Głównego Policji na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnianiu skargi podniósł, że Sąd I instancji błędnie dokonuje wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, traktując okoliczność popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji tak samo jak okoliczność popełnienia przestępstw wymienionych we wskazanym przepisie, tj. przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu. W orzecznictwie NSA przeważa pogląd, że przestępstwo z art. 178a Kodeksu karnego nie może być zaliczone do przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu (II OSK 994/07 z dnia 4 września 2008 r., II OSK 938/07 z dnia 21 sierpnia 2008 r.). Zgodnie z uzasadnieniem wyroku NSA z dnia 27 marca 2008 r., II OSK 275/07 "przyjęcie przez organy wniosku, że każdy kto kieruje pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości godzi z możliwością spowodowania utraty życia bądź zdrowia własnego lub cudzego, a tym samym może użyć broni w sposób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji narusza zasady logicznego rozumowania".
Nadto, przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W ocenie skarżącego postępowanie dowodowe ograniczyło się jedynie do oceny wyroku sprawy karnej w aspekcie przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W związku z tym, że obie decyzje oparto wyłącznie na fakcie popełnienia przestępstwa – nieujętego w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, należy dojść do wniosku, że zachodzi tu wadliwość określana w literaturze jako "pozorność uzasadnienia". W niniejszej sprawie ta pozorność polega na wprowadzeniu formuł ogólnikowych, generalnych dających się zastosować do wszystkich podobnych przypadków, a nie do tej konkretnej sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji reprezentowany przez radcę prawnego M. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, że prawomocne, skazujące za przestępstwo wyroki sądów karnych wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną. Katalog okoliczności zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, które uzasadniają zagrożenie przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu nie jest zamknięty, a tym samym mogą istnieć inne jeszcze okoliczności uzasadniające obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant podkreślił, że już sam fakt prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy przede wszystkim o braku odpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu co do następstw własnego zachowania. Na poparcie tej argumentacji wskazał wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2008 r., VI SA/Wa 1972/07, w którym zdaniem sądu stan nietrzeźwości, stopień społecznej szkodliwości oraz ewentualne następstwa (kalectwo, śmierć, zniszczenie mienia) musi być uznane za niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Reasumując podkreślił, że skarżący dokonał przestępstwa w stanie nietrzeźwości, a więc oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Istnieje więc uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam może się wprowadzić (spożycie alkoholu) nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. – Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania według przesłanek z art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie.
Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie mają usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna oparta została na obu ustępach art. 174 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę użycia broni przez sprawcę w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. i lit. c/ p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji mimo naruszenia ww. przepisów prawa materialnego i naruszenia art. 7, 8, 10, 75, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a.
Oceniając w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące naruszenia ww. przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał ich bezzasadność. Wbrew odmiennemu stanowisku skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż Sąd I instancji wnikliwie ocenił całokształt zebranego materiału dowodowego w sprawie przedmiotowej (wg. wymogów art. 133 p.p.s.a.). Podzielając ocenne stanowisko organów co do wyprowadzonych wniosków, iż zachowanie skarżącego A. O. polegające na prowadzeniu samochodu pod wpływem alkoholu, ze znacznym przekroczeniem szybkości w terenie zabudowanym (o 27 km/h) przesądza ocenę, iż należy on do osób, które posiadając broń mogą zachować się nieodpowiedzialnie i użyć jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa publicznego.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo i logicznie uzasadnił tę aprobatę rozstrzygnięcia organów. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji we pełni odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołanie się Sądu orzekającego na stanowisko uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r. II OPS 4/09 Sąd prawidłowo przeanalizował i wyprowadził własne wnioski ocenne, że obawa nieprawidłowego użycia broni przez skarżącego powstaje nie dlatego, że prowadził samochód będąc w stanie nietrzeźwym, ale głównie z tego powodu, że w takim stanie dopuścił się wykroczenia drogowego, przekraczając na drodze, w terenie zabudowanym dozwoloną szybkość o 27 km.
Nie może więc budzić wątpliwości ocena, iż zachowanie skarżącego stanowiło potencjalne zagrożenie dla zdrowia i użycia użytkowników tej drogi.
Nie można więc zarzucać, iż decyzja organów policji wydana została tylko na podstawie wyroku karnego skazującego A. O. za jazdę w stanie nietrzeźwym, bowiem ocenie został poddany cały materiał dowodowy z zachowaniem skarżącego na drodze włącznie. Analiza całości dowodów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnia przyjęcie braku odpowiedzialności i rozsądku skarżącego w zachowaniu swym po spożyciu alkoholu, tym samym może budzić obawę co do niewłaściwego użycia posiadanej broni.
W świetle tych rozważań bezzasadne stają się zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji – stanowiące podstawę prawną wydanej decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Należy podkreślić, że przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem, które cechuje wysoki stopień szkodliwości społecznej, związany jak wyżej oceniono z zagrożeniem dla życia i zdrowia wszystkich uczestników ruchu drogowego, jego umyślność i ewentualne skutki.
Ze względu na rodzaj i wagę przestępstwa dla sfery stosunków społecznych jego popełnienie może wykluczyć prawo posiadania broni przez sprawcę nawet w przypadku gdy jest to czyn jednorazowy.
W sprawie rozpoznawanej nie można pominąć faktu, że skarżący jak sam przyznał kierował samochodem krótko po spożyciu znacznej ilości alkoholu (1/2 l) przy pełnej świadomości tego faktu i swego stanu – który wykazywał 0,62 promila w wydychanym powietrzu.
Takie zachowanie daje podstawę do obawy, że będąc w podobnym stanie może nieodpowiedzialnie w posługiwaniu się bronią. Obawy takiej zaś nie mogą zmienić pozytywne opinie o skarżącym A. O. W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa i nie mogły go podważyć zarzuty skargi kasacyjnej.
Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.