Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 96/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z handlem, usługami, garażem podziemnym, miejscami postojowymi oraz murem oporowym na działkach położonych w Białymstoku przy ulicy [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zjazdem w pasie drogowym tej ulicy. Decyzja ta została wydana na wniosek [...].
Od wyroku tego skargę kasacyjną wniósł [...] zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W toku postępowania kasacyjnego pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 22 września 2011 r. cofnął skargę kasacyjną co uzasadnił tym, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], wydaną na jego wniosek, stwierdził wygaśnięcie powołanej na wstępie ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy terenu dla określonego tą decyzją zamierzenia inwestycyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi, a należy to do czynności dyspozycyjnych strony, wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten z mocy art. 193 P.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych. Oznacza to, że wnoszący skargę kasacyjną może nią rozporządzać po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu.
Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego jedynie w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07 - Lex nr 479000).
W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie. Skoro konsekwencją cofnięcia skargi kasacyjnej jest rezygnacja strony z kontynuowania postępowania kasacyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a.
O zwrocie całego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł, uiszczonej na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.