Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E. M. i P. B. na uchwałę Zarządu Gminy w L. z dnia [...] marca 2000r., w przedmiocie powołania składu osobowego Komisji Doradczej do spraw scalenia gruntów. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący nie spełnili wymogów art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W związku z tym faktem złożona przez nich skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny przywrócił termin do złożenia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia.
Dnia 28 sierpnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł skargę kasacyjną działający z urzędu pełnomocnik skarżącego P. B. Za podstawę do uchylenia skarżonego postanowienia z dnia 27 kwietnia 2004 r. podał on naruszenie na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. przez Sąd I Instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 49 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., poprzez przedwczesne odrzucenie skargi administracyjnej bez wcześniejszego wezwania do usunięcia jej braków formalnych. Z tej też przyczyny naruszeniu uległa regulacja art. 52 § 1 w zw z art. 52 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Ponadto skarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa przez niezastosowanie art. 9 k.p.a. w zw. z art. 33 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 ze zm.) oraz niewłaściwe zastosowanie regulacji art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483). Niewłaściwemu zastosowaniu uległ też zdaniem skarżącego art. 2 w zw. z art. 8 wyżej wspomnianej ustawy zasadniczej.
Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 52 art. § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Tożsamą myśl wyraża art. 101. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Warunek jaki stawia wspomniany wyżej przepis art. 52 p.p.s.a. nie został w niniejszej sprawie spełniony przez skarżącego, toteż nie można rozpatrywać go w odniesieniu do art. 49 p.p.s.a. stanowiącym, że jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, sąd wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Należy stwierdzić, iż warunek o jakim mówi przepis art. 52 p.p.s.a. jest warunkiem dopuszczalności skargi kasacyjnej a nie warunkiem formalnym z art. 49 p.p.s.a. Warunek dopuszczalności skargi nie jest warunkiem formalnym w rozumieniu, art. 49 p.p.s.a. gdyż w takim przypadku skarga mogłaby być pozostawiona bez rozpoznania co w świetle procedury sądowoadministracyjnej jest niedopuszczalne.
Dodatkowo należy podnieść, że treść art. 52 p.p.s.a. jest jasna i nie powinna budzić wątpliwości. Wyraża ona myśl, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego. Powoływanie się na doktrynę, jak czyni to pełnomocnik skarżącego, jest zasadne wówczas gdy przepis prawny wymaga szerszej wykładni. Treść zaś przepisów art. 52p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6, na podstawie których orzeczono o odrzuceniu skargi przez Sąd, nie nastręcza wątpliwości co do tego, iż w omawianej sprawie znajdują one zastosowanie. Rozważania na temat rozumienia wyżej wspomnianych przepisów, zawarte w uzasadnieniu niniejszej skargi kasacyjnej prowadzą skarżącego do błędnej konkluzji wyrażonej w stwierdzeniu, że uchybienie jakiego się dopuścił nie rodzi wobec niego skutków obowiązującej powszechnie w prawie zasady ignorantia iuris nocet.
Przytoczone dalsze podstawy skargi kasacyjnej tj: art. 9 k.p.a. art. 33 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów oraz art. 8, 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji RP jako nie mające bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej, nie stanowią właściwej podstawy do badania legalności skarżonego postanowienia. W związku z tym należało orzec o jego zasadności oddalając skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu w postępowaniu kasacyjnym pozostawia się do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.