Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 499/12, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skarg kasacyjnych Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu i M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt II SA/Po 522/11 w sprawie ze skargi F. K., L. K.-K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 9 maja 2011 r. nr WOA.7721.60.2011.MO w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w pkt 1) uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę F. K., L.K.-K., w pkt 2) zasądził solidarnie od F. K. i L. K.-K. na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a w pkt 3) zasądził solidarnie od F. K. i L. K.-K. na rzecz M.P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W piśmie procesowym z dnia 13 sierpnia 2013 r. pełnomocnik M. P. złożył wniosek o sprostowanie wyroku NSA w części dotyczącej wysokości przyznanego mu wynagrodzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270), zw. dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.).
Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (vide postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04). Sprostowanie wyroku nie może bowiem prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (vide postanowienie NSA z 4 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1545/06).
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. Za błąd rachunkowy zaś uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide postanowienie SN z 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Podlegający sprostowaniu oczywisty błąd rachunkowy w wyroku może wynikać z zestawienia jego uzasadnienia z sentencją wyroku, nie musi zaś wynikać z tej sentencji, gdyż z istoty swej zawiera ona wynik rozliczeń dokonanych w uzasadnieniu. Sprzeczność między sentencją a uzasadnieniem wyroku nie zachodzi wówczas, gdy jej sprostowanie polega jedynie na poprawieniu oczywistego błędu rachunkowego, a sprostowania tego dokonano na podstawie niezmienionych ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku (vide postanowienie SN z 30 sierpnia 1972 r., I PZ 40/72, OSNC 1973, nr 5, poz. 87).
Pominięcie w sentencji wyroku niektórych roszczeń strony może być przedmiotem wniosku o uzupełnienie wyroku, nie może natomiast służyć za przesłankę sprostowania wyroku.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że wysokość kwoty przyznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny na rzecz M. P. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie stanowi oczywistej omyłki ani nawet błędu rachunkowego. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wyraźnie wskazał, na jakiej podstawie (art. 207 § 2 p.p.s.a.) orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Nie można więc przyjąć, by wskazana kwota wynagrodzenia była wynikiem czy to błędnych działań matematycznych, czy też oczywistą, a więc widoczną na pierwszy rzut oka, omyłką. Argumentacja autora wniosku dotycząca wysokości zasądzonej kwoty w istocie sprowadza się do pominięcia w rozstrzygnięciu części należnych kosztów. Z tych względów żądanie takie nie może stanowić podstawy sprostowania wyroku w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.