Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21.12.2004 r. sygn. akt III SA/Lu 703/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę P. w L., na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...].10.2004 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...].08.2004 r. nr [...] o stwierdzeniu u A. K. choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej wobec pracownika, z którym ustał stosunek pracy, powinno nastąpić w okresie przewidzianym dla danej choroby zawodowej i okres ten w przypadku choroby stwierdzonej przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie, wymienionej pod poz. 19 pkt 1 do tego rozporządzenia wynosi 1 rok.
Z akt sprawy wynika, iż stosunek pracy A. K. ustał 31.12.2002r., zgłoszenia choroby dokonał dnia 5.03.2003 r. zaś od 2000 r. pozostawał pod opieką lekarską z powodu dolegliwości, które później zostały uznane za chorobę, a wobec tego organy prawidłowo przyjęły, że roczny okres nie został przekroczony – uznał Sąd. Ponadto Sąd wyjaśnił, iż na podstawie przedstawionej przez Pocztę charakterystyki stanowiska A. K. i karty narażenia zawodowego, organy ustaliły, że A. K. był u skarżącego narażony zawodowo, a wobec tego prawidłowe było doręczenie mu decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.
W skardze kasacyjnej P. w L., wniósł o uchylenie wyroku w całości zarzucając obrazę art. 6 i 107 § 3 k.p.a. przez przeprowadzenie oceny warunków pracy wbrew wymaganiom § 2 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) – art. 174 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przez przyjęcie, że okres 1-roczny dla choroby zawodowej zamieszczonej pod poz. 196 wykazu chorób zawodowych rozpoczął bieg od 1.01.2003 r. zamiast przyjęcia, że rozpoczął bieg od rozpoczęcia leczenia objawów choroby, które wystąpiły w 2000 r. – zastosowanie przepisu do stanu faktycznego, który nie spełnia jego przesłanek – co przesądziło o treści wadliwego orzeczenia.
A. K. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, ale nie zawarł w niej żadnego wniosku co do skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Z zasady tej wynika, że Sąd ten może brać pod uwagę tylko zarzuty podniesione w skardze, nie może natomiast jej ani uzupełniać, ani poprawiać, ani interpretować, nie jest bowiem ani uprawniony, ani zobligowany do dokonywania takich zabiegów.
Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 ppsa i zawiera ich dwie: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw polegało bądź na wskazaniu przepisów, które miały zastosowanie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Przytoczone przez skarżącą Pocztę podstawy wniesionej przez nią skargi kasacyjnej nie odpowiadają wymogom art. 174, co czyni je bezskutecznymi.
W skardze zarzucono wyrokowi Sądu oraz decyzjom, obrazę art. 6 i 107 § 3 k.p.a. przez przeprowadzenie oceny warunków pracy, wbrew wymaganiom § 2 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych – art. 174 ust. 1 ppsa. Z tego sformułowania zdaje się wynikać, że chodzi o naruszenie prawa materialnego, na co wskazywałoby podległe - art. 174 pkt 1 ppsa. Jednak nie wiadomo czy chodzi o przepisy rozporządzenia, czy kodeksu postępowania administracyjnego, choć raczej wydaje się, że zarzuca się naruszenie art. 6 i 107 § 3 k.p.a. przez dokonanie oceny niezgodnej z przepisami rozporządzenia.
Jeżeli istotnie podstawą skargi kasacyjnej miało być naruszenie prawa materialnego, to pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. nie są takimi przepisami, bowiem są to przepisy procesowe. Nadto, ponieważ skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkiego sądu administracyjnego, zarzuty powinny być kierowane do tych orzeczeń, zatem przytaczać przepisy mające zastosowanie w postępowaniu przed tymi sądami, jak już powiedziano wyżej. Przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w tym postępowaniu, a jedynie w ich świetle Sądy te oceniają działanie organów. Natomiast jeżeli chodzi o naruszenie przepisów rozporządzenia, to należało wskazać na czym naruszenie to polegało, na błędnej interpretacji, czy niewłaściwym zastosowaniu i wyjaśnić zarzut.
W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż wyrok i decyzja błędnie interpretują § 2 rozporządzenia, bez wskazania natomiast, o który konkretnie przepis chodzi, § 2 dzieli się bowiem na 5 ustępów, z których ust. 3 i ust. 5 - jeszcze na punkty.
Ponieważ w postawach skargi powołano § 2 ust. 2 i ust. 3 pkt 4, ale raczej pod kątem naruszenia procedury, a w jej uzasadnieniu mówi się o całym § 2, Naczelny Sąd Administracyjny musiałby dokonać interpretacji skargi, aby wiedzieć o co skarżącej chodzi, Tego zaś czynić nie może o czym już była mowa wyżej.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd nie mógł uznać, żeby skarga posiadała usprawiedliwione podstawy i wobec tego oddalił ją na podstawie art. 184 ppsa.