Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 września 2018 r. sygn. akt II SA/Po 103/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 28 września 2017 roku w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.
W skardze kasacyjnej F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: u.p.z.p.) przez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy,
- 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak zawieszenia postępowania, pomimo że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S.– część A" w P.,
- 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. przez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 grudnia 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.) sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zawarte w niej zarzuty okazały się całkowicie niezasadne.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd Wojewódzki prawidłowo zaakceptował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek do stwierdzenia przez organ pierwszej instancji wygaśnięcia decyzji z 24 października 2011 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Przede wszystkim należy wskazać, że Sąd Wojewódzki przedstawił w uzasadnieniu wyroku trafne uwagi co do wykładni art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. stanowiącego, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.
Mianowicie Sąd Wojewódzki słusznie zaznaczył, że regulacja art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. zapobiega występowaniu w obrocie prawnym dwóch różnych podstaw prawnych do realizacji danej inwestycji i wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na fakt, że decyzje te są wydawane w sytuacji braku planu miejscowego, ustawodawca przyjął, że ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Ponadto Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał, że ustawodawca dopuszcza współistnienie planu i wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy, jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są takie same z tymi, które wynikają z planu.
Kierując się właściwym rozumieniem treści art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął w niniejszej sprawie, że ustalenia uchwalonego planu miejscowego są inne od ustaleń przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, co skutkować musiało stwierdzeniem jej wygaśnięcia.
Jak bowiem wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, wydzielony w uchwalonym planie miejscowym teren oznaczony symbolem US – o przeznaczeniu pod lokalizację plenerowych urządzeń sportowo-rekreacyjnych, placów zabaw i boisk oraz budynków sportowo-rekreacyjnych – obejmuje działkę nr... i częściowo działki nr...,... i..., które według decyzji o warunkach zabudowy przewidziane zostały na lokalizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym.
Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku trafnie wskazał, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie dopuszcza się w ogóle lokalizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, a dla takiej właśnie inwestycji ustalono przedmiotowe warunki zabudowy.
Odnosząc się szczegółowo do stanowiska strony skarżącej, Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie miało znaczenia to, iż oprócz działki nr... tylko część działek nr... i... – związana z nadwieszeniem budynku – leży w obszarze oznaczonym symbolem US, pozostała zaś część działek nr... i... leży w obszarze oznaczonym symbolem 5MW, a więc na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, albowiem to właśnie na terenie oznaczonym symbolem US inwestor planował realizację przedmiotowej inwestycji.
W sytuacji gdy w skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyrokowania, to nieskuteczne było negowanie wnioskowania Sądu Wojewódzkiego w zakresie zastosowania w sprawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Niezależnie od okoliczności podanych w uzasadnieniu wyroku zaakcentować należy, że z dokumentacji mapowej i części graficznej planu wynika ewidentnie, że zasadniczo budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym zlokalizowana została według decyzji o warunkach zabudowy na działce nr..., objętej w planie obszarem o przeznaczeniu (US) pod funkcję sportu i rekreacji. Już tylko z tego względu należało uznać, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy. W rezultacie prawidłowa była ocena Sądu Wojewódzkiego, że uchwalenie planu miejscowego skutkowało bezprzedmiotowością decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, co warunkowało stwierdzenie jej wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Nietrafny okazał się również zarzut odnoszący się do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Po pierwsze, przepis ten nie mógł stanowić podstawy do wnioskowanego zawieszenia postępowania sądowego, gdyż dotyczy wyłącznie postępowania administracyjnego.
Po drugie, Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił wyczerpującą argumentację, wykazując brak podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, prowadzonego w sprawie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy w związku ze złożoną skargą na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W sposób wadliwy sformułowany został zarzut dotyczący art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie mógł on odnosić się do zaskarżonego wyroku, a ponadto nie został on uzasadniony.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.