Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1196/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. P. i R. P. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.
W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, znak [...], Wójt Gminy Michałowice stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek samochodowej diagnostyki komputerowej wraz z usuwaniem usterek oraz wymianą ogumienia na działce [...] w miejscowości M., gmina Michałowice.
W dniu [...] grudnia 2013 r. do Wójta Gminy Michałowice wpłynął wniosek B. i R. P. o wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.). Wnioskodawcy podnieśli, iż jako współwłaściciele działki nr [...] sąsiadującej z działką uczestnika nr [...], na której zlokalizowana ma zostać inwestycja, korzystają z przymiotu stron postępowania, a ww. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została w postępowaniu administracyjnym toczącym się bez ich udziału oraz jest ostateczna, co wyłącza zaskarżenie jej w drodze odwołania. Wnioskodawcy podali, iż dowiedzieli się o przedmiotowej decyzji w dniu [...] listopada 2013 r. We wniosku zarzucono m.in. sprzeczność inwestycji z § 7 ust. 2 pkt 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Michałowice w zakresie ochrony przed hałasem, wibracjami, polami elektromagnetycznymi oraz § 7 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu w zakresie warunków ekologicznych, wynikających z potrzeby ochrony środowiska.
Organ, w ocenie wnioskodawców, nie dokonał również analizy rodzaju i skali możliwego oddziaływania inwestycji wynikającego z obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać oraz wielkości i złożoności tego oddziaływania, jego częstotliwości i odwracalności.
W dniu [...] lutego 2014 r. Wójt Gminy Michałowice wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji środowiskowej, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ sprawdził i stwierdził zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co potwierdzono zaświadczeniem z dnia [...] listopada 2012 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane.
Po przeanalizowaniu złożonego wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia organ prowadzący postępowanie zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie o wyrażenie opinii w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie w opinii z dnia [...] listopada 2011 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, takich jak: usytuowanie przedsięwzięcia, skala możliwego oddziaływania, wielkość zajmowanego terenu, rodzaj, charakterystykę przedsięwzięcia, w oparciu o wyżej wymienione opinie stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji i wydano w tej kwestii postanowienie w dniu [...] lutego 2012 r. Stwierdzono, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że wykorzystywane w warsztacie narzędzia (tj. komputer do diagnostyki samochodowej, mierniki i narzędzie do usuwania usterek w samochodowych instalacjach elektrycznych, wyważarka, montażownia, podnośnik hydrauliczny, podstawowy zestaw kluczy, sprężarka, wiertarka, przenośny odciąg spalin, stół warsztatowy) nie stanowią znaczących źródeł hałasu, których eksploatacja nie może powodować występowania poziomów hałasu przekraczających poziomy dopuszczalne poza granicą terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, tym samym nie przewiduje się ponadnormatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji w zakresie emisji do środowiska.
W uzasadnieniu decyzji środowiskowej uwzględniono, iż odpady powstające w wyniku funkcjonowania zakładu magazynowane będą w wydzielonym miejscu w pojemnikach wewnątrz zakładu i przekazywane będą wyspecjalizowanej firmie celem odzysku lub unieszkodliwiania. Biorąc pod uwagę niewielką skalę inwestycji, jej rodzaj, lokalizację przy istniejącej drodze oraz stosowane rozwiązania chroniące środowisko, organ stwierdził, że nie przewiduje się jej znaczącego oddziaływania w zakresie emisji substancji i energii do środowiska. Stwierdzono, że eksploatacja przedsięwzięcia nie wiąże się z nadmiernym wykorzystywaniem zasobów naturalnych i ryzykiem wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w związku z czym w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie dochodzić do kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia i innych przedsięwzięć.
Podsumowując organ uznał, że negatywne oddziaływanie warsztatu zamknie się na terenie działki, do której inwestor posiada tytuł prawny, natomiast uciążliwości hałasowe ustąpią wraz z zakończeniem budowy przedmiotowej inwestycji. Podkreślono, że ważnym zapisem w załączniku do wydanej decyzji środowiskowej jest wskazanie na fakt, iż w planowanym przedsięwzięciu nie przewiduje się robót blacharsko-lakierniczych.
Co do zarzutu wnioskodawców, że jako współwłaściciele działki nr [...] korzystają z przymiotu stron postępowania, organ stwierdził, że ustalenie kręgu stron w przedmiotowym postępowaniu powinno nastąpić na zasadach ogólnych, czyli w oparciu o art. 28 k.p.a. oraz przy uwzględnieniu takiego rozumienia występującej w tym przepisie przesłanki interesu prawnego, jaki wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych. Powołując się na orzecznictwo organ stwierdził, że czym innym jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a czym innym jest udział w tym postępowaniu poszczególnych podmiotów w charakterze stron postępowania. Organ wyjaśnił, iż przy ustalaniu stron przedmiotowego postępowania kierowano się interesem prawnym, jak również uwzględniono obszar oddziaływania niniejszej inwestycji, który wyznaczono po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań takich jak: usytuowanie przedsięwzięcia, skala możliwego oddziaływania, wielkość zajmowanego terenu, rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, w oparciu o opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz załączoną do wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia.
Zdaniem organu niefortunnie zostało sformułowane we wniosku stwierdzenie jakoby nieruchomość wnioskodawców "sąsiadowała" z nieruchomością inwestora, ponieważ zgodnie z przedłożonym wyrysem z mapy ewidencyjnej, pomiędzy działką wnioskodawców o nr [...], a działką nr [...], na której jest zlokalizowany budynek będący przedmiotem inwestycji, znajdują się jeszcze dwie działki: działka nr [...] (niezabudowana) i działka [...].
Organ w rozstrzygnięciu wskazał, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Postanowienie o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie ograniczyło się do oceny, czy podanie o wznowienie jest oparte na ustawowej przesłance wznowienia oraz czy zostało wniesione w terminie.
Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie złożyli B. P. i R. P..
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że mimo powołania różnych przepisów przez odwołujących, dla rozważenia i orzeczenia w niniejszej sprawie istotne było przede wszystkich zbadanie naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji, że B. P. i R. P. nie służył przymiot strony w tym postępowaniu, ponieważ z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż nie będzie ono oddziaływało negatywnie poza nieruchomość, na której planowana jest inwestycja, co zostało potwierdzone w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie.
W związku z powyższym za strony postępowania nie można uznać odwołujących się, gdyż ich działka nie graniczy z działką nr [...], a zatem żadne niekorzystne oddziaływanie planowanej inwestycji na ich działkę nie powinno mieć miejsca. W związku z brakiem interesu prawnego wnioskodawców, należało stwierdzić brak przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a także innych przesłanek wznowienia z art. 145 § 1, 145a i 145b k.p.a.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli B. P. i R. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając naruszenie następujących przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik postępowania:
- 1. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. i 144 k.c., poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na brak interesu prawnego skarżących w udziale w postępowaniu, podczas gdy brak interesu prawnego został ustalony w oparciu o niewiążącą opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego. Ponadto, w ocenie skarżących obszar oddziaływania obiektu nie powinien być ograniczony wyłącznie do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której znajduje się źródło oddziaływania. Dla ustalenia interesu prawnego danego podmiotu nie jest istotne czy oddziaływanie na jego nieruchomość mieścić się będzie w granicach dopuszczalnych norm, a wystarczy jedynie by nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji;
- 2. art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organ badający przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest uprawniony do badania istoty sprawy, podczas gdy dla ustalenia, czy skarżący występujący z wnioskiem o wznowienie postępowania posiadają interes prawny w udziale w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach oraz czy korzystają z przymiotu strony tego postępowania konieczna jest weryfikacja prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, w ramach merytorycznej kontroli decyzji Wójta Gminy Michałowice.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji.
W piśmie złożonym w dniu [...] października 2014 r. uczestnik postępowania Ł. K. wniósł o oddalenie skargi.
W zaskarżonym kasacyjnie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie jest zasadna.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie planowanego obiektu może być stroną postępowania na podstawie art. 28 k.p.a. (o ile nie chodzi o postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę), jeżeli jego nieruchomość leży w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Organy, zdaniem Sądu, słusznie dokonały analizy czy w przedmiotowej sprawie działka skarżących znajduje się w tak rozumianym obszarze, biorąc pod uwagę m.in. usytuowanie przedsięwzięcia, skalę możliwego oddziaływania, wielkość zajmowanego terenu, rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia. Okoliczności te ustalono na podstawie opinii organów właściwych i upoważnionych do wyrażania stanowiska w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, tj. opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz na podstawie załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia.
Skoro w wydanych opiniach, po dokonaniu analizy towarzyszących przedsięwzięciu uwarunkowań, stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to trudno jest zarzucić Wójtowi Gminy Michałowice, a następnie organom dokonującym, po wznowieniu postępowania, weryfikacji prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, że wzięły pod uwagę powyższe opinie, a także rodzaj, zakres i charakterystykę przedsięwzięcia. W ocenie Sądu argument o wzięciu pod uwagę przez organy jedynie ww. opinii jest niezrozumiały, gdyż nie wykazali oni jakie jeszcze ewentualnie dokumenty organy powinny zbadać. Zdaniem Sądu, skoro ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że planowana inwestycja zamknie się na terenie działki, do której inwestor posiada tytuł prawny, organy prawidłowo nie uznały skarżących za strony postępowania. Podnosząc, iż legitymują się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. wywodzonym z tzw. "prawa refleksowego", wynikającego z prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], skarżący nie wskazali, na czym miało (ma) polegać jakiekolwiek oddziaływanie planowanej inwestycji na ich nieruchomość.
Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożyli B. P. i R. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi z dnia 19 listopada 2014 r. zarzucili:
- - naruszenie prawa materialnego, to jest niewłaściwe zastosowanie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym skarżący nie mają interesu prawnego w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Wójta Gminy Michałowice decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2012 r. z uwagi na usytuowanie nieruchomości skarżących poza zasięgiem obszaru negatywnego oddziaływania inwestycji;
- - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., w sytuacji gdy decyzja Wójta Gminy Michałowice z dnia [...] kwietnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach obarczona jest wadą kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, stanowiącą podstawę wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 1 i 3 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację przez Sąd I instancji funkcji kontrolnej przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego, polegającego na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny zgromadzonych dowodów, które skutkowało wydaniem przez organy obu instancji decyzji opartych na jednostronnych i arbitralnych ustaleniach organów opiniujących oraz ustaleniach wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia, nie stanowiącej dokumentu urzędowego, a także poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji niezgodnie z obowiązującą procedurą i odbiegającego od stanu rzeczywistego.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Ł. K., wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zdaniem skarżących kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie niewłaściwie zastosował art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 k.c. poprzez przyjęcie, że prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym skarżący nie mają interesu prawnego w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Wójta Gminy Michałowice decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2012 r. W opinii skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji naruszył ponadto przepisy postępowania, to jest art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) w związku z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. i w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem oddalił skargę, zamiast ją uwzględnić, w sytuacji, gdy organy administracji publicznej naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a nadto przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku stan faktyczny ustalony został niezgodnie z obowiązującą procedurą oraz odbiegał od stanu rzeczywistego.
Powyższe zarzuty nie znajdują uzasadnionych podstaw w realiach tej sprawy.
Zauważyć wypada, że wbrew wywodom skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sposób wyczerpujący uzasadnił, dlaczego uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i ustosunkował się do podnoszonych w skardze zarzutów. Wskazał, że ustalając, czy nieruchomość skarżących znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji organy wzięły pod uwagę usytuowanie przedsięwzięcia, skalę możliwego oddziaływania, wielkość zajmowanego terenu oraz rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, przy czym okoliczności te ustalono na podstawie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r., opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] listopada 2011 r. oraz przedłożonej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia.
Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący podnosząc, iż legitymują się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., wywodzonym z tzw. "prawa refleksowego" wynikającego z prawa własności należącej do nich działki, nie wskazali, na czym miało polegać jakiekolwiek oddziaływanie planowanej inwestycji na ich nieruchomość. W tej sytuacji kwestionowanie przez nich wskazanych wyżej opinii jest w istocie gołosłowne.
Ustosunkowując się do twierdzeń skarżących kasacyjnie, że wystarczającą okolicznością dla przyznania im statusu strony jest stwierdzenie, że ich nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, zauważyć wypada, iż organy administracyjne nie dokonały takiego stwierdzenia, lecz przeciwnie – uznały, że nieruchomość skarżących nie znajduje się właśnie w takim zasięgu. Skarżący kasacyjnie nie wykazali też, by organy administracji miały podstawy do uznania, że opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie oraz karta informacyjna przedsięwzięcia nie mogły stanowić podstawy do ustalenia, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących. Jak już wyżej zauważono, ich twierdzenia w tym zakresie są w istocie gołosłowne. Fakt, że działka zainwestowania i nieruchomość skarżących nie graniczą ze sobą nie przesądza co prawda o tym, że skarżący nie mogą mieć w danej sprawie statusu strony, jednak w realiach niniejszej sprawy treść opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie oraz przedłożonej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazywały jednoznacznie, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących, a skarżący kasacyjnie nie wykazali, by w rzeczywistości było inaczej.
W tym stanie rzeczy zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 k.c., jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) w związku z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. i w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., nie znajdują uzasadnionych podstaw.
Mając na względzie powyższe, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.