Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 30 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 43/19 oddalił skargę A. C. na decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w [...].
W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym, bowiem spełnione zostały w przedmiotowej sprawie przez skarżącego przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu w rozumieniu art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 z późn. zm.). Z akt sprawy wynika, że skarżący opuścił sporny lokal i od dłuższego czasu nie mieszka w nim. Materiał dowodowy nie wskazuje natomiast, aby opuszczenie lokalu przez skarżącego było czynnością wymuszoną. Z tych też względów niezasadne są zarzuty i wnioski skargi, że orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwą i nieprawidłową wykładnię.
Skarżący nie sprecyzował przy tym, który z przepisów ustawy o ewidencji ludności został naruszony. Nie podał także, poza ogólnym zarzutem naruszenia norm procesowych, którym przepisom o charakterze proceduralnym organ uchybił. Również zarzut o sprzeczności ustaleń Wojewody Lubelskiego z faktami wynikającymi z zebranego materiału dowodowego nie jest usprawiedliwiony. W niniejszej sprawie skarżący wiedział od początku o toczącym się postępowaniu administracyjnym i o przeprowadzanych przez organ czynnościach dowodowych.
2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 109 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) polegające na nieodroczeniu rozprawy w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sytuacji, gdy nieobecność strony oraz jej pełnomocnika była wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, a pełnomocnik złożył wniosek o odroczenie rozprawy wskazując, iż nie może stawić się z uwagi na obowiązki zawodowe wyjazd zagraniczny związany ze świadczeniem pracy w charakterze pilota wycieczki, a sam A. C. jest chory.
Jak wskazał pełnomocnik skarżącego w postępowaniu administracyjnym w dniu 30 kwietnia 2019 r. podejmowane przez niego obowiązki zawodowe - nie pozwalały mu na udział w posiedzeniu.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
3.2 W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.
3.3. Zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Podkreślenia wymaga, że w przypadku przeprowadzenia rozprawy nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, o czym stanowi art. 107 Ppsa. Zgodnie zaś z art. 109 Ppsa rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Odroczenie rozprawy w świetle powyższej regulacji jest zatem sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną, a ocena tego, czy zachodzą uzasadnione podstawy do odroczenia rozprawy, należy każdorazowo do sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Wskazywany przez pełnomocnika skarżącego wyjazd poza granice kraju związany ze świadczeniem pracy w terminie, który uniemożliwił mu stawienie się na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2019 r., nie jest równoznaczny z zaistnieniem przeszkody, która mogła spowodować konieczność odroczenia rozprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Zauważyć należy, że zawiadomienie o rozprawie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 kwietnia 2019 r. Zatem miał on wystarczający czas aby przed planowanym wyjazdem zagranicznym poinformować skarżącego o konieczności ustanowienia innego pełnomocnika czy też możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, o czym został pouczony. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał jednak, że podjął którąkolwiek z powyższych czynności. Ograniczenie się do wskazania, iż sam skarżący z powodu choroby nie może wziąć osobiście udziału w posiedzeniu należało uznać za niewystarczające w sytuacji, gdy twierdzenie to nie zostało przez stronę w żaden sposób uprawdopodobnione. W tym stanie rzeczy nie sposób było przyjąć, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 109 Ppsa.
3.5. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa orzekł, jak w sentencji. Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał w wyznaczonym terminie przeprowadzenia rozprawy.