Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 806/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę I. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł I. P. W skardze kasacyjnej zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), dalej: "P.p.s.a.". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby wyrządzenie mu znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Obiekt podlegający nakazowi rozbiórki ma bowiem znaczne rozmiary, a przede wszystkim istotne dla skarżącego funkcje użytkowe. Ponadto koszty demontażu lub jego ponownego posadowienia są wysokie z uwagi na konieczność użycia specjalistycznego sprzętu oraz korzystania z usług osób posiadających określone umiejętności w zakresie techniki budowlanej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przyjętej wykładni powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r., z. 4, poz. 77).
Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12, dostępne w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Co do zasady rozbiórka obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Jednak każdy przypadek rozbiórki należy rozpatrywać indywidualnie odnosząc go do realiów sprawy.
W rozpatrywanej sprawie nakaz rozbiórki dotyczy budynku rekreacji indywidualnej o wymiarach 5,00 m x 4,00 m i konstrukcji drewnianej, posadowionego na bloczkach betonowych, znajdującego się na działce skarżącego. Oczywiście rozbiórka tego obiektu pociągnie ze sobą określone koszty, ale nie doprowadzi do powstania znacznej szkody po stronie zobowiązanego. Rozbiórka wiąże się z demontażem istniejącego obiektu i poniesieniem określonych związanych z tym zazwyczaj kosztów. Jest to jednak normalny skutek wykonania tej decyzji. Wskazać jeszcze należy, że decyzja dotyczy obiektu, którego rozbiórka nie oznacza zniszczenia wszystkich materiałów użytych do wykonania obiektu. Z okoliczności możliwych do ustalenia na podstawie akt sprawy nie wynikają zatem przesłanki zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a.
Również sam skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, dostępne w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Same obawy skarżącego dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie w uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się w zasadzie do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja szkodzi mu w ten sposób, że na skutek ewentualnej rozbiórki poniesie niewątpliwie szkodę z uwagi na duże koszty demontażu obiektu lub jego ponownego posadowienia. Sąd podejmując jednak decyzję co do zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może opierać się na ogólnikowych stwierdzeniach, które nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Zatem uznać należy, że skarżący nie przedstawił konkretnych danych, które przemawiałyby za tym, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzi znaczną szkodę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że samo złożenie wniosku rozumianego jako zgłoszenie samego żądania bez przedstawiania jakichkolwiek twierdzeń na jego poparcie, w sytuacji gdy okoliczności wyczerpujące przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie wynikają w sposób oczywisty z akt sprawy, nie może odnieść zamierzonego skutku.
Ponadto należy także zauważyć, że rozpoznawany obecnie wniosek jest kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożonym przez I. P. w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 806/17 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kolejny wniosek w tym przedmiocie nie zawiera żadnego argumentu, który by wskazywał na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 61 § 4 P.p.s.a., wedle którego sąd może zmienić postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności. Z uzasadnienia rozpoznawanego obecnie wniosku nie wynika, by po wydaniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r. nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca odmienne orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że argumentacja obu wniosków I. P. jest w istocie tożsama.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.