Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA 1971/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi H. D. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] czerwca 2003 r. nakazującą obniżenie do dopuszczalnego maksymalnego poziomu dźwięku dla pory nocnej występującego podczas spuszczania wody do umywalki usytuowanej w pomieszczeniu produkcyjnym - oddalił skargę. W uzasadnieniu podano, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w związku ze stwierdzeniem, że do lokalu mieszkalnego J. R. w L., ul. [...] docierają dźwięki z usytuowanej w sąsiedztwie pracowni cukierniczej należącej do H. D. C., przekraczające dopuszczalny maksymalny poziom dźwięku dla pory nocnej.
W skardze na powyższą decyzję H. D. C. podniosła zarzuty odnoszące się do nabycia sąsiedniego segmentu przez J. R. oraz uzyskanej przez niego zgody na przeznaczenie segmentu na cele mieszkalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 27 (1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm./ w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych państwowy inspektor sanitarny nakazuje w drodze decyzji usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Przeprowadzone w dniu 15 maja 2003 r. w porze nocnej w mieszkaniu J. R. pomiary hałasu wykazały przekroczenie dopuszczalnego maksymalnego poziomu dźwięku dla pory nocnej w związku z pracą urządzeń pracowni cukierniczej. Zaskarżona decyzja powołuje się na przepisy prawa materialnego określające dopuszczalne normy hałasu, oraz określają wymogi, jakie muszą spełniać pomieszczenia, w których są zainstalowane urządzenia emitujące hałas, położone w bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi /(96 ust. 1 w zw. z (323 i (324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./.
Skargę kasacyjną wniosła H. D. C. reprezentowana przez radcę prawnego R. C. zarzucając "naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że lokal pana J. R. jest lokalem mieszkalnym i w związku z tym dotyczą go normy dopuszczalnego hałasu w porze nocnej, obowiązującego dla tego typu lokali a nie dla lokali użytkowych".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że zaskarżona decyzja "była bezprawna" z tej przyczyny. że z rażącym naruszeniem prawa została wydana decyzja udzielająca pozwolenia na zmianę przeznaczenia drugiej kondygnacji budynku J. R. na cele mieszkalne.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z następujących przyczyn:
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. Brak w skardze kasacyjnej takich jej elementów, które zostały uznane przez ustawodawcę za konstrukcyjne powoduje, iż skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega odrzuceniu wobec uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna w ogóle nie wskazuje, na jakich podstawach została oparta. Podanie wyłącznie, iż zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu zarzuca się "naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że lokal pana J. R. jest lokalem mieszkalnym i w związku z tym dotyczą go normy dopuszczalnego hałasu w porze nocnej, obowiązujące dla tego typu lokali a nie dla lokali użytkowych" nie może być traktowane jako wskazanie podstawy skargi kasacyjnej. Nie przytacza się bowiem zarówno w tej części skargi, w której powinny być określone jej podstawy, jak również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, żadnego przepisu prawa, który miałby być w ocenie strony wnoszącej tę skargę naruszony jako przepis prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 ppsa/.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia z mocy art. 58 (1 pkt 6 ppsa w związku z art. 193 ppsa.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ppsa.