Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 440/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę F. B. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie odrzucenia protestu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżanie uchwał rady gminy odrzucających protest, odbywa się na ogólnych zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz.U. Z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), to jest po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia stanu niezgodnego z prawem.
Skarżący zaś, odpowiedź na wystosowane wezwanie do Rady Gminy [...], w którym Organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie odrzucenia protestów, otrzymał w dniu 13 kwietnia 2004 r., jednakże skargę nadał w urzędzie pocztowym dopiero dnia 3 czerwca 2004 r., a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu. Stąd podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
F. B. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 64 Konstytucji w związku z art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 6, art. 7, art. 9 kpa, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie.
Skarżący wskazał, iż przedmiotową uchwałę otrzymał bez pouczenia o możliwości jej zaskarżenia po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego, czym Rada Gminy w [...] naruszyła art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 6, art. 7, art. 9 kpa, zawierający obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych. Opisane zachowanie Rady Gminy [...] – podnosi skarżący – skutkuje zachowaniem terminu do wniesienia skargi, ponieważ strona bez własnej winy nie dopełniła obowiązków ustawowych i w związku z tym nie ponosi negatywnych skutków zaniechania Organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 52 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – który reguluje tryb wnoszenia skarg na przedmiotowe uchwały – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie, Rada Gminy [...] odpowiedziała na przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź ta została doręczona skarżącemu w dniu 13 kwietnia 2004 r., a zatem skargę na uchwałę należało wnieść w terminie 30 dni od dnia uzyskania powyższej odpowiedzi. Tymczasem F. B., dopiero dnia 3 czerwca 2004 r., nadał w urzędzie pocztowym przedmiotową skargę na uchwałę, czyli niewątpliwie po upływie terminu do jej wniesienia. Stąd podlegała ona odrzuceniu, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ustosunkowując się natomiast do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy podkreślić, iż stosownie do art. 183 § 1, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w złożonej skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego. Przy czym zgodnie z art. 176 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać, m.in.: przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Zatem strona zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd I instancji, a nie przez organy administracyjne.
Podczas gdy, w złożonej przez pełnomocnika F. B. skardze kasacyjnej, powołano się wyłącznie na naruszenia przepisów prawa, których – zdaniem skarżącego - dopuściła się Rada Gminy [...], tj. art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego: art. 6, art. 7 i art.
- 9. Stąd, w świetle powyższych wywodów, zarzuty te należy uznać za nietrafne.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.