Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 września 2007 roku, sygn. akt II SA/Kr 879/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie bazowej stacji telefonii komórkowej GSM – 900 MHz, nr BT – 4057 S. wraz z przyłączem energetycznym kablowym niskiego napięcia na działce nr [...] w miejscowości S., uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzająca ją decyzje organu I instancji.
Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy.
W dniu [...] lutego 2005 roku Wójt Gminy Szerzyny na wniosek [...] Spółki Akcyjnej, wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy bazowej stacji telefonii komórkowej. Organ administracyjny jako podstawę prawną podjętej decyzji wskazał art. 40 ust. 2, art. 44 ust. 1,2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 rok Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. O., podnosząc że przy wydawaniu decyzji nie zostały uwzględnione zalecenia zawarte w decyzjach organu II instancji uchylających sprawę i przekazujących ją do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił organowi nieprawidłowe przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, bezpodstawne wyłączenie pełnomocnika skarżącego w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Sanitarnym oraz posługiwanie się w trakcie postępowania nieaktualnymi mapami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2005 roku znak [...] utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że decyzja w sprawie powinna być podjęta na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzeni, a zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych i niezkończonych przed wejściem życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanych przedsięwzięć na środowisko Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] lutego 2003 roku pozytywnie bowiem uzgodnił, w zakresie ochrony środowiska budowę stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym.
Postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Ministra Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 roku. Zgodnie ze stanowiskiem Głównego Inspektora Sanitarnego zawartym w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2005 roku, w sprawie nie było potrzebne przeprowadzenie uzgodnień z organem inspekcji sanitarnej. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji odniósł się do wcześniejszych decyzji wydanych w sprawie. Odnośnie zarzutów dotyczących niewłaściwego przeprowadzenia rozprawy administracyjnej organ wyjaśnił, że protokół z rozprawy i inne zgromadzone w sprawie dowody nie dają podstaw do stwierdzenia wadliwości przeprowadzonej rozprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło również, że przedmiotowa sprawa była badana przez Prokuraturę Rejonową w Tarnowie, która wydała prawomocne postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa. Organ stwierdził także, że pełnomocnik skarżącego nie posiadał pełnomocnictwa umożliwiającego mu występowanie przez Głównym Inspektorem Sanitarnym, z tego też powodu strona, a nie jej pełnomocnik, otrzymała postanowienie zapadłe w sprawie.
Organ odwoławczy wskazał, że zarzut iż mapa użyta w toku postępowania jest nieaktualna, jest bezzasadny. Strona podniosła, że na mapie nie ma umieszczonego budynku mieszkalnego mieszczącego się na działce nr [...]. Zauważyć jednak należy, że budynek położony na wyżej wymienionej działce znajduję się w takiej odległości od terenu planowanej inwestycji, iż jego mieszkańcy nie mogli zostać uznania za stronę. W konsekwencji więc wybudowanie tego budynku nie miało wpływu na wydana decyzję.
Skargę od powyższej decyzji wniósł Z. O.. Skarżący ponownie zarzucił organom niezgodne z prawem przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, pozbawienie skarżącego uczestnictwa w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Sanitarnym poprzez nie zawiadomienie o postępowaniu jego pełnomocnika oraz posługiwanie się w trakcie postępowania nieaktualnymi mapami.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie podtrzymało swoją dotychczasową decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko skarżącego jest całkowicie chybione, gdyż zarzuca organowi naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 września 2007 roku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd podał, że sądowa kontrola wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu w postępowaniu administracyjnym nie zostały podjęte wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając między innymi na względzie interes społeczny, oraz nie zebrano w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, czym naruszono art. 7 i art.77 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd podniósł, że zaskarżona decyzja powinna zostać oparta na przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. 92, poz. 880) oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627). Zdaniem Sądu, ponieważ inwestycja położona jest w otulinie Parku Krajobrazowego Pasma Brzanki, w sprawie powinien wypowiedzieć się właściwy wojewoda. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Małopolski wydał postanowienie będące pozytywnym uzgodnieniem w zakresie ochrony środowiska, jednakże postanowienie to nie odnosi się do faktu, że planowana inwestycja ma się znajdować w otulinie parku krajobrazowego. Brak jest także uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody.
Sąd wskazała także, że w sprawie zostało wydane postanowienie o pozytywnym uzgodnieniu inwestycji przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, które zostało uchylony przez Głównego Inspektora Sanitarnego jako bezpodstawne. Stanowiska tego nie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że w sprawie opinia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego była konieczne (IV SA/Wa 739/5).
Sąd stwierdził, że w raporcie o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko brakuje informacji o trasie przelotu dzikich ptaków wędrownych oraz o wpływie inwestycji na te ptaki. Nieścisłe są również informacje o siedliskach owadzich.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie.
W skardze wniesiono o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Skarżący jako podstawę skargi wskazał naruszenia przepisów prawa materialnego:
- – art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004r. Nr 92, poz. 880) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten ustanawia obowiązek uzgodnienia, inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, zlokalizowanej w otulinie parku krajobrazowego z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, podczas gdy przepis ten nie dotyczy uzgodnienia decyzji administracyjnej;
- – art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004r. Nr 92, poz. 880) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten ustanowił obowiązek uzgodnienia inwestycji, mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, zlokalizowanej w otulinie parku krajobrazowego z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, podczas gdy przepis ten dotyczy jedynie parków krajobrazowych nie zaś otuliny;
- – art. 5 pkt 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004r. Nr 92, poz. 880) przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że teren otuliny parku krajobrazowego jest tożsamy z teren parku krajobrazowego, podczas gdy otulina parku jest obszarem odrębnym od obszaru parku krajobrazowego;
- – art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawa ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, poprze niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ ochrony środowiska nie analizował przepisów ustawy o ochronie przyrody, podczas gdy zadaniem tego organu jest również analiza tych przepisów, jako normujących ochronę szeroko pojętego środowiska oraz przyjęcie, że uzgodnienie organu ochrony środowiska traci aktualność w przypadku gdy decyzja, której dotyczyło, została uchylona w postępowaniu odwoławczym, podczas gdy przedmiotem uzgodnienia nie jest decyzja, tylko przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem uzgodnienie zachowuje swoją ważność;
oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy:
- – naruszenia art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zastosowanie normy tego przepisu i wskazanie przez Sąd naruszeń przywołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym nie istniały uchybienia proceduralne, a decyzja Kolegium została wydana po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego;
- – naruszenia art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 106 Kodeksu posterowania administracyjnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, ze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie nie jest związane uzgodnieniami innych organów, w tym organu ochrony środowiska;
- – art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku na podstawie stanu faktycznego, który zaistniał po dacie wydania decyzji objętej kontrolą Sądu, podczas gdy dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest możliwe tylko na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia danego aktu lub czynności i stanowi podstawę faktyczną;
- – art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewskazanie, w uzasadnieniu wyroku, sposobu dalszego postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze;
- – art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nadaje się do wykonania i wymaga wykonania, podczas gdy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, a do takich aktów nie jest zaliczana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wydana decyzja została oparta na przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. W dacie wydania decyzji obowiązywała również ustawa o ochronie przyrody. Skarżący wywodzi z przepisów tej ustawy, że pojęcie otuliny parku krajobrazowego nie jest tożsame z pojęciem parku krajobrazowego, w związku z czym w odniesieniu do obu kategorii zastosowanie będą miały inne przepisy.
Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w przedmiotowej sprawie nie były wymagane dokonania uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody.
Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego jest związany postanowieniem Wojewody Małopolskiego wydanym w związku z postępowaniem ustalającym warunki zabudowy. Skarżący wskazał, ze organem mającym kontrolę nad tą decyzją był Minister środowiska, który utrzymała postanowienie w mocy. Skarżący stwierdził, że decyzja Ministra Środowiska była dla niego wiążąca pomimo toczącego się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie – w dacie wydania decyzji w sprawie nie zapadł jeszcze wyrok.
Skarżący podniósł także, że postanowienie w sprawie oceny wpływu na środowisko nie traci mocy w związku z uchyleniem decyzji, której dotyczyło. Zdaniem skarżącego postanowienie to dotyczy konkretnej inwestycji, a nie wydanej w jego sprawie decyzji.
Skarżący wskazał, że decyzja Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylająca postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego zapadła w dniu wydania przez organ odwoławczy decyzji. Należy więc założyć, że postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego było wiążące dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji nie zawarł w wyroku wskazań co do dalszego postępowania organu administracyjnego. Takie wskazania skarżący uznał za istotne w związku ze znaczącymi zmianami prawa materialnego. Wskazał również, że niepoprawne jest orzeczenie Sądu o wstrzymaniu wykonalności decyzji, gdyż nie wymaga ona wykonania i jako takiej nie dotyczą jej przepisy o wstrzymaniu wykonania aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej ustawy, wobec czego sprawa mogła być rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny jedynie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 pkt 14, art. 16 ust. 7 oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) przez niewłaściwe ich zastosowanie, jak również naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 106 k.p.a., oraz art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to naruszenia, zdaniem skarżącego Kolegium, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z tym, że zarzuty te zostały zredagowane w sposób prawidłowy Sąd zobowiązany był odnieść się do zakwestionowanych w skardze ocen i ustaleń, w wyniku których doszło do wydania zaskarżonego wyroku. Jednakże mimo prawidłowego zredagowania tych zarzutów należy uznać je za nieuzasadnione ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzje oraz poprzednią ją decyzję organu pierwszej instancji trafnie przyjął iż w niniejszej sprawie kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego.
W szczególności za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 152 P.p.s.a. Przepis ten zawiera nakaz określenia przez sąd w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany. Decyzja o warunkach zabudowy w przypadku gdyby podlegała wykonaniu, stanowiłaby podstawę do wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o wydanie decyzji pozwalającej na budowę i ewentualnie uzyskania jej, co w sytuacji zakwestionowania jej zgodności z prawem byłoby nie do przyjęcia. Stąd też zawarte w wyroku rozstrzygnięcie w tej części jest w pełni zasadne.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenie przez Sąd 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Sądu nie zostały zawarte wyraźne wskazania co dalszego postępowania, a w szczególności brak jest wskazań w oparciu o jaki akty prawne ma zostać wydana uchylona decyzja. Zauważyć jednak należy że nie jest obowiązkiem sądu wskazywanie organom jakie akty prawne powinny być przez nie stosowane w chwili ponownego rozpoznawania sprawy, chociażby już z tego względu, ze stan prawny aktualnie obowiązujący może ulec zmianie. Organ zobowiązany jest natomiast stosować przepisy obowiązujące w chwili wydawania decyzji, w tym również ponownej.
Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 P.p.s.a i 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 106 k.p.a. z uwagi na ich uzasadnienie rozpoznać należy mając na uwadze przepisy prawa materialnego obowiązujące w chwili wydawania decyzji przez organ II instancji.
Przystępując do omawiania rozstrzygających dla bytu niniejszej sprawy zarzutów prawa materialnego należy stwierdzić co następuje.
Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja dotyczyła ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy bazowej stacji telefonii komórkowej GSM-900 MHz w miejscowości Szerzyny, w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Trafnie w niniejszej sprawie przyjęto, iż podstawę prawną przedmiotowej decyzji – z uwagi na treść art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym – stanowią przepisy ustaw z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 40 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu (...) na podstawie przepisów szczególnych. Takimi przepisami w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody.
W związku bowiem z uchyleniem pkt 1 i pkt 2 ust. 4 art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 roku o dostępie do informacji o środowisku, jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, kwestią uzgodnień niezbędnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do inwestycji takich jak stacja bazowa telefonii komórkowej (mogących znacząco oddziaływać na środowisko) regulują przepisy ustaw o ochronie przyrody i Prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.
Poza sporem jest, że teren na którym ma być usytuowane planowane przedsięwzięcie (stacja bazowa) położony jest w otulinie parku krajobrazowego. W związku z zawartą w art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody z 2004 roku definicją otuliny, nie ulega wątpliwości, że stanowi ona jedną z form ochrony przyrody. Z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska z 2001 roku wynika natomiast obowiązek uwzględnienia w planach zagospodarowania przestrzennego i decyzjach o warunkach zabudowy ograniczeń wynikających z ustanowienia – w trybie przepisów o ochronie przyrody – między innymi parków narodowych, rezerwatów przyrody, a także otulin. Stąd też planowanie, na obszarze objętym taką ochroną, budowy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, obwarowane zostało obowiązkiem uzyskania stosownego uzgodnienia (art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 roku).
Przesądzające znaczenie w tej sprawie ma fakt, że zaskarżona decyzja wydawana była w sytuacji braku planu miejscowego dla przedmiotowego terenu. Brak planu miejscowego powoduje, że to właśnie w tej decyzji określa się przeznaczenia i zasady zagospodarowania terenu, czyli reguluje ona materię, która została zastrzeżona dla planu miejscowego. Ostatecznie kwestię tę przesądza treść art. 2 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzając że w przypadku braku planu miejscowego określenie przeznaczenia i ustalenia warunków zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. To ostatnie stwierdzenie nakazuje respektować organom orzekającym w tego rodzaju sprawach, wymogi odnoszące się do odnoszące się do planu. Skoro więc, stosownie do treści art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z właściwym wojewodą, w kontekście uwzględnienia wymagań ochrony przyrody, to w sytuacji braku planu, kiedy przeznaczenie i zagospodarowanie terenu zostaje uregulowane w decyzji o warunkach zabudowy, przewidziane w tym przepisie warunki przy stanowieniu planu winny być spełnione.
Zgodzić się zatem należy z poglądem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, iż brak uzgodnienia projektu kontrolowanej decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody stanowi naruszenia art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, a także art. 2 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 roku.
Z wyżej wskazanych przyczyn nie mogły zostać uwzględnione również zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska ponieważ sprowadzają się one do kwestionowania obowiązku przeprowadzenia wyżej wymienionego uzgodnienia.
Nie sposób zgodzić się też z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności podnieść, ze ustawa Prawo ochrony środowiska w art. 48 ust. 2 wyraźnie stanowi, ze uzgodnieniu w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko podlega decyzja o warunkach zabudowy, a więc nie tylko przedsięwzięcie. Stad tez w sytuacji uchylenia przez organ odwoławczy lub sąd administracyjny kontrolowanej decyzji zachodzi konieczność ponownego jej uzgodnienia w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa, a także istniejący w danej chwili stan faktyczne. W sytuacji bowiem kiedy stan prawny i faktyczny dotyczący danego przedsięwzięci uległ zmianie, zachodzi konieczność zawarcia w decyzji nowych warunków i ustaleń.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd art. 133 § 1 P.p.s.a., sprowadzający się do tego że Sąd oparł swoje orzeczenia na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2005 roku, który wydany został po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zauważyć w związku z powyższym należy, że powodem uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji był brak wymaganych przepisami uzgodnień tej decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, Wojewodą Małopolskim, a także Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii komórkowej z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym wynika z przepisów ustawy, a nie z rozstrzygnięcia zawartego we wskazanym wyżej wyroku. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd samodzielnie musiał dokonać oceny czy decyzja ta została wydana zgodnie z prawem czy też nie. Stąd też zarzut, że Sąd wyszedł poza granice danej sprawy jest pozbawiony podstaw.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione podlegają oddaleniu i na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekła jak w sentencji.