Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r., VII SA/Wa 1401/06, oddalił skargę Gminy Miasta S. na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opróżnienia budynku.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. uchylił w całości decyzję z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. M., którą nakazano właścicielowi usunięcie nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr ewid. [...] w S. przy ul [...], polegających na doprowadzeniu przewodów kominowych oraz instalacji elektrycznej w lokalach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] do stanu zgodnego z warunkami technicznymi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz zakazano użytkowania obiektu w części dotyczącej tych lokali do czasu usunięcia nieprawidłowości.
Jednocześnie organ odwoławczy nakazał właścicielowi opróżnienie w całości budynku oraz zarządził umieszczenie na nim zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi oraz zakazie jego użytkowania. W uzasadnieniu stwierdzono, iż czynności kontrolne z dnia [...] wykazały brak sprawnych przewodów wentylacyjnych, spalinowych i dymowych w wymienionych lokalach. "Wizja lokalna z dnia [...] oraz ekspertyza stanu technicznego przewodów w tym budynku wskazują, że znajduje się on w złym stanie technicznym. Organ uznał, że jest obowiązany na "mocy art. 68 ustawy zasadniczej" do wydania nakazu opróżnienia budynku.
W skardze na tą decyzję Burmistrz S. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 68 Prawa budowlanego przez bezpodstawne stwierdzenie potrzeby opróżnienia budynku w całości oraz naruszenia art. 7, 9, 10, 77, 79 w zw. z art. 76 i 85 § 1 k.p.a. i oparcie decyzji na ekspertyzie niedotyczącej tego budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku oddalającego skargę stwierdził, że adresatem decyzji wydawanej na podstawie art. 68 Prawa budowlanego jest właściciel lub zarządca budynku. Postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organy obu instancji wykazało, że przedmiotowy budynek znajduje się w złym stanie technicznym, a ekspertyza techniczna wykazała, że dalsze eksploatowanie budynku może spowodować zawalenie się ściany kominowej, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia mieszkańców, dlatego organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i wydał nakaz opróżnienia budynku. Gdyby ustawodawca chciał, aby uczestnikiem postępowania był także organ, do którego na podstawie art. 68 pkt 2 Prawa budowlanego przesyła się decyzję, dałby temu wyraz w tym przepisie. W myśl art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej - p.p.s.a.) sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot - a więc może być tym podmiotem każdy, kto ma w tym interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością, a skarga może dotyczyć wyłącznie jego własnej sprawy administracyjnej. Skarżący nie należy do kręgu podmiotów wskazanych w art. 68 pkt 1 Prawa budowlanego, nie ma więc interesu prawnego do wniesienia skargi, a tym samym brak po jego stronie legitymacji skargowej.
W skardze kasacyjnej Gmina Miasta S. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu:
- I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a.. przez bezpodstawne przyjęcie, że Gmina Miasta S. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie, mimo, iż decyzja organu II instancji dotyczy jej obowiązku zapewnienia mieszkańcom budynku lokali zamiennych i pokrycia kosztów przeprowadzki;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 7, 9, 10 § 1, art. 28, 77 § 1, 79 § 1 i 2 i art. 84 k.p.a. przez nieuwzględnienie, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, co skutkowało naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;
- - art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi bez ustosunkowania się do wszystkich jej zarzutów;
- - art. 191 p.p.s.a w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a i art. 61 § 3 p.p.s.a przez nieuwzględnienie wniosków o zawieszenie postępowania mimo wniesienia przez skarżąca zażalenia na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] prostujące błędy pisarskie w zaskarżonej decyzji "oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji".
- II. Naruszenie prawa materialnego:
- - art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez zamkniecie skarżącej drogi sądowej przez pozbawienie jej możliwości zaskarżenia decyzji administracyjnej naruszającej jej prawa;
- - przez błędną wykładnię art. 68 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że przepis ten wyklucza udział w postępowaniu administracyjnym i sądowym podmiotu obowiązanego do zapewnienia mieszkańcom budynku lokali zamiennych;
- - przez niezastosowanie w sprawie art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze. zm.), który w sytuacji wypowiedzenia przez właściciela na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4 tej ustawy najmu lokali z czynszem regulowanym wymagających opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku nakłada na gminę obowiązek zapewnienia najemcą lokali zamiennych oraz pokrycia kosztów przeprowadzki.
W oparciu o te zarzuty na podstawie art. 185 § 1 i 135 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji organów obu instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych.
W dniu 8 maja 2008 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika składającej skargę kasacyjną zatytułowane "Wniosek o umorzenie postępowania". W jego uzasadnieniu podniesiono, że wyrokami Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] i z dnia [...] zostały oddalone powództwa T. J. o eksmisję z lokali mieszkalnych wszystkich rodzin zamieszkałych w przedmiotowym budynku przy ul. [...] w S. Sąd uznał, że wykonanie remontu nie wymagało opróżnienia budynku na okres dłuższy niż rok, przez co na mocy art. 10 ust. 4 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego,- najem trwa a lokator ma obowiązek opróżnić lokal i przenieść się na koszt właściciela, a nie Gminy do lokalu zamiennego.
Na rozprawie przed Sądem sprecyzowano ten wniosek poprzez cofnięcie skargi kasacyjnej.
Naczelny sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 w zw. z art. 193 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę kasacyjną. Cofnięcie takie jest wiążące dla Sądu, który może jednak uznać takie cofniecie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w owym cofnięciu skargi kasacyjnej takich okoliczności.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. O zwrocie połowy wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 tej samej ustawy.