Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1775/07, oddalono skargę M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.
W październiku 2006 r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie cofnięcia M. B. pozwolenia na broń palną, z uwagi na powzięcie przez organ podejrzenia nieprawidłowego przechowywania broni. Kontrola warunków jej zabezpieczenia dokonana w marcu 2007 r. w miejscu wskazanym przez stronę nie stwierdziła jednak żadnych nieprawidłowości w tym zakresie. W toku postępowania ustalono natomiast, iż strona w przeszłości weszła w konflikt z prawem dopuszczając się czynów skierowanych przeciwko rodzinie i opiece oraz przeciwko mieniu. Oceniając okoliczności ich popełnienia organ I instancji uznał za zasadne wezwanie M. B. do dostarczenia aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. W wyznaczonym terminie strona przedstawiła orzeczenia organowi I instancji. Obydwa orzeczenia były dla skarżącego pozytywne.
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, korzystając z określonych przepisami uprawnień, od orzeczeń tych odwołał się. W wyniku tych działań organ I instancji uzyskał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydane w trybie odwoławczym przez J. C., lekarza Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu stwierdzające, że M. B. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji (k – 127 załączonych akt administracyjnych). Natomiast wydane w II instancji orzeczenie psychologiczne było dla niego pozytywne.
Strona skorzystała z prawa do udziału w prowadzonym postępowaniu oraz poinformowała, że złożyła skargę do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu na wydane jej w II instancji negatywne orzeczenie lekarskie. W ocenie skarżącego, orzeczenie to zostało wydane na podstawie wyroku sądowego, który z mocy prawa uległ już zatarciu.
W związku z negatywnym orzeczeniem lekarskim, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (tj., Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa o broni i amunicji, Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z dnia [...] maja 2007 r., [...] cofnął stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.
Od tak sformułowanej decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji wskazując, że brak jest podstaw prawnych do cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem skarżącego, organ I instancji, posługując się służbą zdrowia i złośliwie przesyłając ksero wyroku sądowego wykreślonego z Krajowego Rejestru Karnego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia w Sosnowcu spowodował wydanie, w dniu 16 kwietnia 2007 r., negatywnego orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego - zdaniem skarżącego - złamano szereg przepisów, w tym art. 32 § 2 Konstytucji, a także art. 51 ustawy o ochronie danych osobowych i art. 73 § 1 k.p.a. Zabroniono mu robienia notatek z dokumentów zgromadzonych w toku przeprowadzonego postępowania. Ponadto funkcjonariusz prowadzący postępowanie nie zareagował na zgłaszaną przez niego informację o tym, iż dr Soszyński złożył mu propozycję przyjęcia łapówki za "wymianę w jego aktach orzeczenia".
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, że badania lekarskie i psychologiczne osób posiadających pozwolenia na broń przeprowadzają lekarze i psycholodzy upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79 poz. 898, ze zm.). Rozporządzenie to w § 8 stanowi, że od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje tak stronie jak i właściwemu organowi Policji odwołanie. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w tym trybie jest ostateczne (§ 8 pkt 9 powołanych przepisów wykonawczych). Takie właśnie, ostateczne orzeczenie lekarskie zapadło wobec skarżącego. Zgodnie z tym orzeczeniem skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią.
Powyższe orzeczenie dyskwalifikuje zatem skarżącego w sprawie dotyczącej posiadania pozwolenia na broń palną. Dla organu Policji orzeczenie lekarskie jest bowiem wiążące. Dodano, że wydane w trybie odwoławczym orzeczenie uchyla wcześniejsze orzeczenie lekarskie, korzystne dla skarżącego. Z tego względu wyniki wcześniejszych badań lekarskich nie mają decydującej mocy dowodowej w niniejszym postępowaniu.
W konkluzji uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wskazano, że uzyskanie przez skarżącego negatywnego orzeczenia lekarskiego wydanego w II instancji zdeterminowało sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem zgodnie z obwiązującymi przepisami osoba chcąca posiadać broń musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tym kontekście negatywne orzeczenie lekarskie, jakie otrzymał skarżący, jednoznacznie uniemożliwia mu dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną.
Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. M. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i podkreślił, że orzeczenie lekarskie jest dla niego wielce krzywdzące i w jego ocenie zostało wydane w oparciu o przesłaną kserokopię wyroku karnego, przy czym podniósł, że skazanie uległo zatarciu.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, odmawiając jednocześnie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydanej w przedmiocie cofnięcia na broń palną myśliwską.
Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1775/07), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji cofającą M. B. pozwolenie na broń.
W ocenie Sądu I instancji, stan faktyczny sprawy jest niesporny. Sporna jest natomiast interpretacja przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano, nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.
Sąd podał, że skarżący został wezwany w dniu 8 listopada 2006 r. przez organ I instancji do dostarczenia aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Podstawę tego wezwania stanowił art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji. Skarżący przy piśmie z dnia 2 grudnia 2006 r. (k – 66 załączonych akt administracyjnych) złożył orzeczenie lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...]. Z obu przedłożonych orzeczeń wynikało, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 (orzeczenie lekarskie) i pkt 3 (orzeczenie psychologiczne) – może zatem dysponować bronią.
Od obu wspomnianych orzeczeń organ I instancji wniósł w ustawowym terminie odwołanie, działając na podstawie § 8 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. W wyniku odwołania zostały wydane dwa orzeczenia.
Pierwsze, psychologiczne nr [...] stwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.
Drugie zaś, orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez jednostkę uprawnioną zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia tj. Instytut Medycyny Pracy Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, z którego to orzeczenia wynikało, że M. B. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.
W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że - jak wynika z powołanych wcześniej przepisów wykonawczych (§ 8 ust. 9 rozporządzenia) - orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne. Stąd, w sytuacji otrzymania negatywnego orzeczenia, organ mógł tylko cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, w którym Sąd ten stwierdził, iż związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń.
W konkluzji Sąd wyjaśnił, że przepisy wykonawcze mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie jednoznacznie wskazują, kto sprawuje kontrolę nad pracą uprawnionych lekarzy i psychologów. Paragraf 9 ust. 1 rozporządzenia stwierdza, że "kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego". Stąd też, zarówno Komendant Wojewódzki Policji, jak i Komendant Główny nie są kompetentni do kontrolowania pracy lekarzy i psychologów uprawnionych do wydawania orzeczeń.
Pismem z dnia 30 stycznia 2008 r. pełnomocnik M. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1775/07). Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie w rozważaniach, że stan faktyczny sprawy jest niesporny między stronami, a sporna jest jedynie interpretacja przepisów o broni i amunicji. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż w rozważaniach Sądu I instancji pominięto fakty:
- 1. że, M. B. zarzucił organom Policji naruszenie prawa, co doprowadziło do wydania orzeczenia lekarskiego stwierdzającego, że nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią,
- 2. że, M. B. złożył w tym zakresie doniesienie do Prokuratury Okręgowej w Katowicach oraz do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w Warszawie,
- 3. wydania przez nieznanego stronom oraz Sądowi lekarza - psychiatry tzw. opinii cząstkowej, bez badań lekarskich, a jedynie na podstawie przedstawionego mu wyroku sądowego za czyn z 1993 roku, z mocy prawa zatartego. Ta opinia stała się dokumentem dla lekarza wydającego opinię ostateczną o rzekomej niezdolności psychicznej i fizycznej M. B. do posiadania broni,
- 4. poprzez utrzymywanie stanu niewiedzy stron i Sądu, jaka to niezdolności psychiczna czy fizyczna pozbawia skarżącego prawa obywatelskiego do posiadania broni, kiedy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był władny zbadać tę okoliczność i ewentualnie dopuścić dowód z opinii biegłych, kiedy w motywach orzeczenia stwierdza, iż Naczelny Sąd Administracyjny uznał w swoim wyroku, że to jedynie organy Policji są związane ostatecznymi orzeczeniami lekarskimi.
Wskazując na powyższe, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów stosownie do norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną stanął na stanowisku, zgodnie z którym stan faktyczny sprawy jest o tyle sporny, o ile Sąd I Instancji pominął w swoich rozważaniach główną okoliczność, która miała - zdaniem autora skargi kasacyjnej - zasadniczy wpływ na treść zaświadczenia lekarskiego wydanego przez J. C., a to opinię cząstkową nieznanego stronom i Sądowi lekarza - psychiatry, który posługując się jedynie zatartym z mocy prawa wyrokiem karnym Sądu Rejonowego w L., bez jakiegokolwiek wywiadu i badań lekarskich uznał, że M. B., emerytowany wojskowy służby zawodowej nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią.
Dodatkowo w skardze kasacyjnej wskazano, że do dnia dzisiejszego kierownictwo Instytutu oraz kierownicy organów Policji nie ujawnili z imienia i nazwiska lekarza, który wydał opinię cząstkową. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie starał się także tej okoliczności ujawnić, poprzez uzupełnienie materiału dowodowego lub poprzez zawieszenie postępowania do czasu zajęcia stanowiska przez Prokuraturę Okręgową w Katowicach i przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Kasator dodał, że we wspomnianych sprawach zostało wszczęte śledztwo oraz postępowanie, o czym świadczą załączone do skargi kasacyjnej dokumenty.
W dalszej części wywodu stanowiącego uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazano, że w tym zakresie skarżący zarzuca Policji - organom rozpatrującym sprawę - naruszenie prawa. Dodano, iż nawet przyjmując, że "ustalony jest stan faktyczny sprawy karnej, obejmujący zarzut z 1993 r., w którym nie użyto broni, co stało się nadinterpretacją lekarzy, to od tego czasu minęło 14 lat, przez który to okres M. B. posiadał pełną zdolność do posiadania broni."
W konkluzji skargi kasacyjnej wskazano, że zasada poszanowania praw obywatela do zgodnego z etyką lekarską i przepisami o badaniach lekarskich przeprowadzenia badań lekarskich, wymusza na Sądzie wnikliwe zbadanie sprawy, a nie jedynie skwitowanie, że organy Policji nie są kompetentne do oceny pracy lekarzy przy wydaniu orzeczeń.
Pismem z dnia 3 marca 2008 r. Komendant Główny Policji złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Komendanta Głównego Policji wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie przyjął, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ z uwagi na wydanie orzeczenia lekarskiego w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo podano, że powoływanie się przez pełnomocnika skarżącego na fakt złożenia stosownych doniesień do Prokuratury Okręgowej w Katowicach oraz do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nie stanowi zagadnień prejudycjalnych, zatem zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Za bezpodstawny uznał autor odpowiedzi na skargę kasacyjną także zarzut utrzymywania stanu niewiedzy stron i Sądu, jaka to niezdolność psychiczna, czy fizyczna pozbawia skarżącego prawa obywatelskiego do posiadania broni, gdyż prawo do posiadania broni nie jest prawem obywatelskim wymienionym w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna odpowiadać określonym wymaganiom formalnym i materialnym. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymagania ogólne, przewidziane dla wszystkich pism w postępowaniu sądowym - wymienione w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Do drugiej grupy należą wymagania szczególne, stanowiące o istocie skargi kasacyjnej, które jak podkreśla się w doktrynie - mają charakter materialny (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, str. 466-467). Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o sformalizowanym charakterze. Ze względu na sformalizowany charakter skarga kasacyjna jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Do szczególnych wymagań skargi kasacyjnej należy zaliczyć: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 3) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, 4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 425 - 428 oraz przytoczone tam orzecznictwo NSA).
O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Brak jednego z tych istotnych elementów sprawia, iż wniesione pismo nie może być uznane za skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna powinna bowiem być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.
Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi, gdyż ich sprecyzowanie należy do obowiązków wnoszącego skargę kasacyjną. Brak przytoczenia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 p.p.s.a. oraz jej uzasadnienia - jest wadą, która uniemożliwia traktowanie takiego pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 173 § 1 p.p.s.a i czyni ją niedopuszczalną (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2004 r., sygn. akt GSK 20/04, Przegląd Podatkowy z 2004 r. nr 5, str. 53).
Dopuszczalne podstawy kasacyjne określa art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi ma zatem wskazać, jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez orzekający sąd i na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o naruszenie prawa procesowego. Zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego skarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie powinno wykazywać istotny wpływ uchybienia procesowego na wynik sprawy.
Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy - oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Jak wspomniano, warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego, adwokat E. F., zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r.(sygn. akt VI SA/Wa 1775/07) jedynie naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej nie wskazał - tak w komparycji, jak też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - żadnego konkretnego przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, tj. przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy przepisu prawa materialnego, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa kasacji nie została przytoczona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., sygn. akt FSK 258/04, Przegląd podatkowy 2004/7/53, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05 - niepublikowane).
W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, nawet przy liberalnej wykładni przepisów dotyczących skargi kasacyjnej, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. A zatem warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r., sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec nie wskazania jej podstaw kasacyjnych - nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Powyższe braki skargi kasacyjnej są brakami istotnymi i nieusuwalnymi. Brak tych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną.