Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 października 2007 r. (sygn. akt II SA/Po 99/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. P. i G. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] grudnia 2006 r., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Pilskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. o uzgodnieniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia I. W. i A. U. polegającego na budowie dwóch elektrowni wiatrowych we wsi S. na działkach nr [...] i [...] pod warunkiem bezwzględnego zachowania warunków określających dopuszczalny poziom hałasu i efektu cienia.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postanowienie Starosty Pilskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. uzgadniające warunki zabudowy dla przedsięwzięcia I. W. i A. U. zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] stycznia 2006 r. Na skutek skargi A. P. i G. P. na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Po 320/06) uchylił je, wskazując, że w dniu 28 lipca 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954), zmieniająca treść art. 46 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tą zmianą, inwestor musi uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Z tym, że uzyskanie takiej decyzji następuje dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 19 ust. w/w ustawy z dnia 18 maja 2005 r., do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Sąd stwierdził, że w aktach brak było takiego wniosku, w związku z czym zaszły przesłanki do zastosowania przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu po ich nowelizacji.
Stosownie do zaleceń Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile wezwało inwestorów do złożenia stosownego wniosku w terminie 7 dni, pouczając iż brak odpowiedzi lub odpowiedź odmowna spowoduje umorzenie dotychczasowego postępowania w tym zakresie, a dalsze postępowanie będzie toczyć się w oparciu o znowelizowane przepisy - Prawa o ochronie środowiska. W piśmie z dnia 10 listopada 2006 r. A. U. i I. W. wnieśli o zastosowanie dotychczasowych przepisów.
Po ponownym rozpoznaniu zażaleń A. P. i G. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymało w mocy postanowienie Starosty Pilskiego z dnia [...] grudnia 2005 r.
Po rozpoznaniu skargi A. P. i G. P. na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie narusza ono prawa.
Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 46 ust. 1 i 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lipca 2005 r. wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sprawie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana przez inwestorów budowa dwóch elektrowni wiatrowych jest - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - przedsięwzięciem, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Wójt Gminy Szydłowo postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r., wydanym na podstawie art. 51 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, stwierdził obowiązek sporządzenia takiego raportu dla tej inwestycji i określił jego zakres. Inwestorzy obowiązek ten wykonali, składając raport sporządzony przez W. G. - Zakład Ochrony Środowiska "[...]" w P..
Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska następnym etapem postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko było dokonanie przez Wójta Gminy Szydłowo, uzgodnienia warunków zabudowy z organem ochrony środowiska - Starostą Pilskim (art. 378 ust. 1 w/w ustawy). Organ ten uzgodnił postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. decyzję o warunkach zabudowy, opierając się na przedłożonym przez inwestorów raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy również podzielił ustalenia raportu o braku przeciwwskazań do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.
Sąd wskazał, iż w art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska określono elementy, które powinien zawierać każdy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zakres raportu w niniejszej sprawie został ustalony postanowieniem Wójta Gminy Szydłowo z dnia [...] stycznia 2005 r. Zdaniem Sądu, ustawa nie przewiduje ograniczeń co do osoby sporządzającej raport, a jego treść i zasadność wniosków podlega ocenie organów, stanowiąc część materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wprawdzie uzasadnienia obydwu postanowień są w tym względzie bardzo lakoniczne, ale zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy pozwala na ustalenie, czy dokonana przez organy swobodna ocena dowodów nie została przekroczona.
W ocenie Sądu I instancji, treść sporządzonego w tej sprawie raportu odpowiada wymogom art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska i jest zgodna z treścią postanowienia z dnia [...] stycznia 2005 r., a sformułowane przez skarżących zarzuty co do nieprawidłowych ustaleń stanu faktycznego nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd zauważył, iż planowana inwestycja położona jest na terenie gm. S. w powiecie pilskim, a nie w powiecie wałeckim, a Wałecki Park Krajobrazowy jest dopiero w fazie projektowania. Trafnie więc w raporcie ustalono, że inwestycja położona jest poza obszarami chronionego krajobrazu.
Sąd wskazał również, że nie budzi wątpliwości fakt, że sporządzający raport prawidłowo ustalił położenie terenu objętego inwestycją i opisał elementy przyrodnicze środowiska. W tej sytuacji błędne zaliczenie, jak twierdzą skarżący, obszaru do mezoregionu Dolina Gwdy, zamiast do mezoregionu Pojezierza Wałeckiego, gdy obszar ten leży na granicy owych mezoregionów nie może mieć wpływu na ocenę trafności orzeczeń.
Zdaniem Sądu, skarżący również nie podważyli skutecznie treści raportu odnośnie zagrożenia inwestycji dla życia ptaków wędrownych. Nawet z przedłożonej przez skarżących opinii Polskiego Towarzystwa Ochrony Przyrody "[...]" (k.21 akt) wynika, iż w okolicach planowanej siłowni wiatrowej nie ma ważnych szlaków wędrówkowych ptaków. Należy zgodzić się zatem z oceną, że siłownia składająca się z dwóch elementów, położonych w pewnej odległości od siebie, nie będzie stanowiła zagrożenia dla żyjących w okolicy ptaków. Skarżący nie wykazali także, aby inwestycja miała stanowić zagrożenie dla środowiska jeziora położonego w odległości 700 m, czy też dla mieszkańców pobliskiej wsi (minimalna odległość ma wynosić 500 m).
Sąd wskazał, że pozostałe zarzuty skarżących dotyczące braku odpowiedniej szerokości drogi dojazdowej, plany skarżących dotyczące przyszłej zabudowy nie mogą być rozpatrywane na etapie uzgodnienia przedsięwzięcia z organem ochrony przyrody.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli A. P. i G. P., podnosząc następujące zarzuty:
- 1) naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) przez przyjęcie, że raport dotyczący oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest sporządzony zgodnie z wymogami ustawy oraz że dotyczy terenu, na którym ma być posadowiona inwestycja, pomimo jego oczywistych braków, co miało istotne znaczenie dla sprawy, ponieważ uniemożliwiało ustalenie faktycznego stanu oddziaływania na środowisko tej inwestycji,
- 2) naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. przez stwierdzenie, że uzasadnienia zaskarżonych postanowień spełniały wymagania określone w tych przepisach, a swobodna ocena dowodów nie została przekroczona, pomimo przyznania przez Sąd, że uzasadnienia te "były bardzo lakoniczne", co miało istotny wpływ na wynik sprawy i ustalenie stanu faktycznego,
- 3) naruszenie zasady prawdy obiektywnej i tzw. słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.) przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie uwzględnienie w tej sprawie protestu mieszkańców.
Powołując się na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że sporządzony na zlecenie inwestorów raport nie spełnia wymogów określonych w art. 52 ustawy. Zawiera on bowiem istotne błędy wskazane w opinii na temat tego raportu, sporządzonej przez Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody "[...]", które dotyczą m.in. określenia samej lokalizacji planowanej farmy wiatrowej, jak i braku określenia fauny i flory występującej na tym obszarze. W raporcie tym powołano opracowania sprzed dwudziestu lat, nie określono dokładnie stanu gleby, występujących gatunków zwierząt i ich zachowań w związku z planowaną inwestycją. Zdaniem skarżących, w przedmiotowym raporcie nie podano żadnych aktualnych opracowań ani źródeł informacji, na podstawie których został dokonana ocena oddziaływania inwestycji na środowisko.
Skarżący podnieśli, że Sąd nie odniósł się do zarzutu, że wykop pod wiatraki poniżej poziomu wód gruntowych spowoduje osuszenie przyległych gruntów oraz do tego, że inwestycja o wysokości 140-150 m ma być wybudowana w odległości od drogi publicznej mniejszej niż przewidują to odpowiednie przepisy, co może stanowić zagrożenie dla osób korzystających z drogi w przypadku oderwania się od śmigieł płatów lodu lub samych śmigieł.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono również, że organ odwoławczy sporządził uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w sposób sprzeczny z art. 107 § 3 k.p.a., co uniemożliwiła dokonanie legalności tego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu także nie wyjaśnił szczegółowo wszystkich wątpliwości i zarzutów skarżących, zwłaszcza dotyczących kwestii szczegółowego wskazania w raporcie fauny i flory, stanu gleby, gospodarki wodnej, bytowania ptaków i zwierząt oraz oddziaływania inwestycji na mieszkańców (wiatry, hałas).
W piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2009 r. strona skarżąca podniosła, iż raport o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko nie spełnia wymogów z art. 52 ustawy, ponieważ jego autor nie uwzględnił i nie opisał wszystkich elementów przyrodniczych na terenie planowanej inwestycji m. in. dużego jeziora wraz z przyległymi bagnami, gdzie występuje wiele gatunków zwierząt. Raport ten został sporządzony dla mezoregionu Dolina Gwdy, gdy tymczasem teren inwestycji znajduje się w mezoregionie Pojezierze Wałeckie. Oba te mezoregiony mają inne ukształtowanie terenu i inne walory przyrodnicze.
Skarżący podkreślił również, powołując się na opinię Towarzystwa Ochrony Przyrody "[...]", że podczas ustalania tras przelotowych ptactwa autor raportu posłużył się publikacją "Ptaki Doliny Noteci", a okolice S. znajdują się kilkanaście kilometrów od tej doliny. Zdaniem skarżących, kolejnym naruszenie prawa przez organy administracji polegało na pominięciu jednej ze stron postępowania – A. Ć., której nieruchomość przylega bezpośrednio do terenu planowanej inwestycji. Strona skarżąca podniosła ponadto, że w sprawie brak jest postanowienia Inspektora Sanitarnego dotyczącego środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, gdyż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pile pismem z dnia 7 stycznia 2008 r. pozostawił podanie Wójta Gminy Szydłowo o uzgodnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tego przedsięwzięcia bez rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Niezrozumiały jest podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Postępowanie administracyjne w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko toczyło się na podstawie przepisów powołanej powyżej ustawy, obowiązujących do dnia 27 lipca 2005 r., gdyż inwestorzy na podstawie art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954) złożyli wniosek o zastosowanie dotychczasowych przepisów. Zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4, wydaje się, z zastrzeżeniem ust. 4, po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1-2a i 4-7. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wymieniona w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc organ właściwy do jej wydania (w tym przypadku Wójt Gminy Szydłowo) miał obowiązek przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, polegające m.in. na dokonaniu uzgodnienia tej decyzji z organem ochrony środowiska, którym zgodnie z art. 378 ust. 1 ustawy jest starosta.
Wskazany w skardze kasacyjnej przepis nie został naruszony, ponieważ postępowanie w sprawie uzgodnienia tej decyzji zostało przeprowadzone przez Starostę Pilskiego, a jego wynikiem było wydanie przez ten organ postanowienia z dnia [...] grudnia 2005 r., utrzymanego następnie mocy zaskarżonym do Sądu postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile.
Za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska przez przyjęcie, że raport dotyczący oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest sporządzony zgodnie z wymogami ustawy. Odnosząc się do tego zarzutu na wstępie należy stwierdzić, iż Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przedłożony przez inwestorów raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko został sporządzony w zakresie wskazanym w postanowieniu Wójta Gminy Szydłowo z dnia [...] stycznia 2005 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, również ocena treści tego raportu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny została dokonana w sposób prawidłowy.
Skarżący podnoszą, iż przedmiotowy raport dotyczy inwestycji, która ma zostać zrealizowana na terenie wsi S. położonej w geograficznym mezoregionie Pojezierze Wałeckie, gdy tymczasem w pkt 4.3. raportu wskazano, iż omawiany obszar znajduje się w mezoregionie Dolina Gwdy, który charakteryzuje się innymi uwarunkowaniami, jeżeli chodzi o ukształtowanie terenu i walory przyrodnicze. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, iż teren planowanej inwestycji znajduje się na pograniczu tych obu mezoregionów, a dodatkowo trzeba mieć na uwadze, że granice pomiędzy tymi regionami są granicami o charakterze umownym. Strona skarżąca, podnosząc ten zarzut nie wykazała, aby samo przyporządkowanie terenu planowanej inwestycji do jednego z tych regionów geograficznych miało decydujący wpływ na treść ustaleń raportu dotyczących elementów środowiska przyrodniczego na tym obszarze. Przyporządkowanie przez autora raportu terenu planowanej inwestycji do mezoregionu Dolina Gwdy miało przede wszystkim charakter porządkowy i informacyjny.
Świadczy o tym fakt, iż autor raportu scharakteryzował poszczególne elementy środowiska na tym terenie, powołując się na publikacje odnoszące się szczegółowo do tych zagadnień. Przykładowo wskazać można, iż ustalenia dotyczące warunków klimatycznych i meteorologicznych na tym terenie zostały dokonane w oparciu o opracowanie C. Koźmińskiego i S. Trzeciaka "Opady atmosferyczne na terenie województwa pilskiego", Szczecin 1979 r. (pkt 4.2 raportu), a budowę geologiczną podłoża i stosunki hydrogeologiczne na tym terenie ustalono na podstawie "Aneksu do dokumentacji hydrogeologicznej z ustaleniem zasobów wodnych w kat. "B" dla wsi S." opracowanego w 1974 r. przez Przedsiębiorstwo Zaopatrzenia Rolnictwa w Wodę "WODROL" w Koszalinie (pkt 4.3 raportu).
Strona skarżąca podniosła ponadto, iż autor raportu w rozdziale "Świat zwierzęcy" (pkt. 4.4.), wskazując, iż na terenie wsi S. występują liczne gatunki zwierząt nie wyszczególnił tych gatunków, podając jednie lisa i zająca. Wskazać trzeba, iż z treści pkt 4.4 raportu wynika, że na terenie tym mogą pojawiać się ssaki dziko żyjące (lisy, zające), gady, płazy, ślimaki oraz kilkadziesiąt gatunków ptaków. W raporcie wskazano, że jest to teren rolniczy, a więc występowanie dziko żyjących zwierząt jest tu mało prawdopodobne. Jeżeli chodzi o gatunki występujących na tym terenie ptaków, to – w ocenie Sądu – ich wyszczególnianie w tym przypadku było bezcelowe, ponieważ, jak wynika z dalszej części raportu przez teren lokalizacji siłowni wiatrowych nie przebiegają żadne stałe trasy przelotowe ptactwa wędrownego, a – jak wynika z treści pkt 6.8 raportu - tego rodzaju siłownie stanowią największe zagrożenie właśnie dla ptaków wędrownych w czasie ich przelotów sezonowych, zwłaszcza nocą. W kwestionowanym przez skarżących opracowaniu (pkt 7.1) wskazano, iż pozostałe ptaki bytujące w sąsiedztwie farm wiatrowych z czasem oswajają się z tymi obiektami i uczą się unikać kolizji.
Zawarte w przedmiotowym raporcie ustalenie dotyczące braku stałych tras przelotowych ptactwa wędrownego na obszarze planowanej inwestycji było również kwestionowane przez skarżących, którzy utrzymywali, iż na terenie tym istnieją szlaki przelotowe dzikich gęsi. W odniesieniu do tego zarzutu, wskazać należy, iż sami skarżący przedstawili opinię organizacji ekologicznej Towarzystwo Ochrony Przyrody "[...]", z której wynika, że w okolicach planowanej siłowni wiatrowej prawdopodobnie nie ma ważnych szlaków wędrówkowych ptactwa, ale nie oznacza to, że przez te okolice nie przelatują ptaki w czasie migracji. Opinia ta jest zgodna z zapisami raportu w pkt 6.8, w którym stwierdzono, że teren inwestycji znajduje się poza tradycyjnymi trasami przelotów ptaków wędrownych. W raporcie nie wykluczono jakiejkolwiek migracji ptaków i ewentualnych kolizji ptaków ze śmigłami, zwłaszcza w porze nocnej, jednak wskazano, że farma wiatraków nie jest liczna i rozmieszczenie siłowni jest tak pomyślane, aby brak było wzajemnego oddziaływania między nimi. Pozostają również strefy niezagrożone o znacznych szerokościach między obiektami (w projekcie przewidziano odległość nie mniej niż 400-500 m).
Jeżeli chodzi o kwestię występowania na terenie planowanej inwestycji tras przelotowych ptaków, strona skarżąca podniosła również, że twierdzenie o braku tych tras autor raportu oparł na publikacji "Ptaki Doliny Noteci" pod red. prof. dr hab. Jana Bednorza, wydanej w 1995 r., a więc publikacji już nieaktualnej i dotyczącej obszaru położonego kilkanaście kilometrów od wsi S.. Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać trzeba, że autor raportu posłużył się dostępną publikacją dotyczącą regionu geograficznego znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru inwestycji. Trudno wymagać, aby na potrzeby sporządzenia raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko inwestor przeprowadzał specjalne badania naukowe dotyczące tras przelotowych ptaków wędrownych konkretnie na terenie wsi S..
Skarżący, kwestionując powołanie się przez autora raportu na tą publikację, nie wskazali na istnienie innego, bardziej aktualnego opracowania naukowego dotyczącego środowiska przyrodniczego na terenie gminy Szydłowo, a w szczególności awifauny występującej na tym obszarze.
Zdaniem strony skarżącej, autor przedmiotowego raportu oraz organy prowadzące postępowanie w tej sprawie nie odniosły się w żaden sposób do zarzutu, iż budowa siłowni wiatrowych spowoduje obniżenie się poziomu wód gruntowych i osuszenie terenu przyległego do terenu inwestycji. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić, gdyż w pkt 6.3 raportu wskazano, na czym polegać będzie związana z budową tych siłowni ingerencja w podłoże gruntowe i gruntowo-wodne. Z treści raportu wynika, że ingerencja ta będzie miała miejsce wyłącznie na etapie realizacji tych obiektów tj. głównie wykonania ich fundamentów. Ingerencja ta dotyczyć będzie powierzchni ok. 300 m2 dla każdej siłowni i głębokości ok. 4 m ppt.
W związku z tym, że autor raportu przewidział pojawienie się pierwszych wód gruntowych na głębokości 2 m ppt, w pkt 6.3 tego opracowania wskazał szereg zaleceń, których realizacja ma zapobiec zbytniemu obniżeniu się poziomu wód gruntowych w związku z budową fundamentów siłowni.
Niezasadny jest również zarzut, iż autor przedmiotowego raportu nie wziął pod uwagę znajdującego się w pobliżu terenu inwestycji zbiornika wodnego, do którego przylegają zadrzewione bagna, gdzie występuje szereg gatunków zwierząt. Jak wynika z treści raportu (pkt 4.6) jest to jeziorko bez nazwy, położone ok. 700 m na północ od terenu planowanej inwestycji. Znaczna odległość tego zbiornika od terenu inwestycji powoduje, iż siłownie wiatrowe nie będą miały żadnego wpływu na środowisko przyrodnicze tego jeziorka.
Nie można się również zgodzić z zarzutem strony skarżącej dotyczącym braku pomiarów hałasu wytwarzanego przez planowane siłownie wiatrowe. Zauważyć należy, iż takie pomiary mogą być wykonane dopiero na etapie eksploatacji tych siłowni. W raporcie dotyczącym oddziaływania tej inwestycji na środowisko (pkt 6.2) wskazano, jaki potencjalnie hałas mogą wytwarzać te urządzenia. Z treści raportu wynika, że słyszalność tego hałasu na poziomie bytowania człowieka jest znacznie ograniczona, gdyż najwyższe poziomu dźwięku osiągane są na końcówkach śmigieł, a więc w paśmie 45- 140 m nad poziomem terenu. Inwestor wybrał ponadto spośród dostępnych na rynku takie urządzenia, które będą emitowały jak najmniejszy hałas. W projekcie budowy tych siłowni przewidziano też minimalną odległość pomiędzy nimi (nie mniej niż 400-500 m), aby uniknąć nakładania się fal dźwiękowych i ewentualnego ich sumowania się. Wskazano również strefę bezpieczną ze względu na hałas wokół pojedynczego obiektu, wynoszącą 500 m.
Zarzuty dotyczące wpływu planowanej inwestycji na możliwość korzystania z przebiegającej w pobliżu drogi publicznej nie mogą być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu, gdyż nie są to kwestie związane z ochroną środowiska przyrodniczego na terenie tej inwestycji i terenie do niego przyległym.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozważył natomiast zarzutów podniesionych w piśmie procesowym strony skarżącej z dnia 10 kwietnia 2009 r. dotyczących pomięcia jednej ze stron postępowania, czy też braku postanowienia Państwowego Inspektora Sanitarnego dotyczącego środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Wszystkie zarzuty dotyczące zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji powinny więc zostać zawarte w skardze kasacyjnej. Już po wniesieniu tego środka odwoławczego powoływanie kolejnych zarzutów jest niedopuszczalne, możliwe jest jedynie dodatkowe uzasadnienie zarzutów już podniesionych w skardze kasacyjnej. Wskazane powyżej zarzuty nie zostały podniesione w skardze kasacyjnej przez pełnomocnika skarżących, a więc ich powoływanie w piśmie procesowym wniesionym już po złożeniu skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne.
Trafnie natomiast skarżący podnieśli, iż uzasadnienia zaskarżonych postanowień organów obu instancji były lakoniczne, organy administracji nie przedstawiły w nich w sposób rzetelny stanu faktycznego sprawy i nie odniosły się do szeregu zarzutów zgłaszanych przez strony postępowania, czym naruszyły art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji słusznie jednak uznał, iż uchybienie to nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonych postanowień, gdyż sprawa ta została rozstrzygnięta przez organy administracji w sposób prawidłowy, a naruszenie przez nie art. 107 § 3 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na jej wynik.
Strona skarżąca podniosła ponadto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na postanowienie wydane w postępowaniu, w którym organy administracji nie wzięły pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, nie uwzględniając protestu mieszkańców wsi. Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać należy, iż pismo z dnia 4 marca 2005 r., w którym mieszkańcy wsi S. (tzw. [...]) wyrazili swój protest było skierowane do Wójta Gminy Szydłowo, a nie do Starosty Pilskiego prowadzącego niniejsze postępowanie w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Organ właściwy powinien więc odnieść się do tego pisma, stosując przepisy działu VIII k.p.a.
Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.