Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 197/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględnił skargę H. O. i stwierdził nieważność § 99 zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2004 r. Nr LX/575/04, w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg trasy Zwierzynieckiej w Krakowie.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r. Nr CXIV/1025/98, przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg trasy Zwierzynieckiej w Krakowie.
Pismem z dnia 27 lipca 2002 r. H. O. złożył zarzut do projektu ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zarzucie podniósł, że jest właścicielem działki nr [...] obręb [...] i że połowa jego domu do ruina w związku z czym zamierzał rozpocząć budowę nowego domu.
Rada Miasta Krakowa w § 99 uchwały z dnia 7 października 2004 r. odrzuciła powyższy zarzut.
W skardze na powyższą uchwałę H. O. zarzucił naruszenie art.18 i art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż naruszona została procedura uchwalania miejscowego planu, jak również naruszony został interes prawny skarżącego poprzez dowolne i niczym nieuzasadnione ograniczenie prawa własności nieruchomości i prawo do jej zagospodarowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględnił skargę dostrzegając przede wszystkim okoliczność, iż w okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r. Nr CXIV/1025/98 o przystąpieniu do sporządzania planu, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w dniu 14 czerwca 2002 r., na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W związku z powyższym zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut, wykazująca prawidłowość i zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie, nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia. W konsekwencji, uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem, gdyż pozostaje w sprzeczności z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Od powyższego wyroku Miasto Kraków złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosło także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującego w sprawie na mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, iż zaskarżona uchwała jest z nim sprzeczna. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd I instancji nie wskazał, jakie uchybienia popełniły organy planistyczne w toku prowadzonej procedury. Problemem mającym zasadnicze znaczenie w sprawie pozostaje, czy sytuacji nieposiadania przez gminę studium, dopuszczalne było bez narażania się na zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 i art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, kontynuowanie prac nad sporządzaniem planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócono uwagę na zmianę regulacji prawnych w przedmiocie obowiązku uchwalenia studium oraz kilkakrotne przełożenie w ustawie terminu na jego uchwalenie. Wskazano na fakt, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądy nie uznawały braku studium za przesłankę powodującą wadliwość projektu planu orz uchwały rozpatrującej zarzuty.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 12, poz. 1591 ze zm.) poprzez błędne jego zastosowanie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały pomimo upływu roku od dnia jej podjęcia. Podkreślono, iż uchwała rady gminy w sprawie rozpatrzenia zarzutów nie jest aktem prawa miejscowego, a wyrok stwierdzający nieważność tej uchwały zapadł w dniu 30 stycznia 2006 r.
Pismem z dnia 6 kwietnia 2006 r. H. O. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podniesiono, iż przepis art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie znajduje zastosowania do wszelkich skarg na uchwały rad gmin.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Niniejsza skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 24 ust. 3, w związku z art. 18 ust. 2 pkt 2a, mającej zastosowanie w sprawie ustawy z dnia 7 marca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Sąd ten zasadnie przyjął, że stosownie do brzmienia art.18 ust. 2 pkt 2a ww. ustawy, organ wykonawczy gminy, przed wyłożeniem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu, miał obowiązek zbadania spójności projektu planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i dopiero wówczas wystąpić o opinię i uzgodnienia projektu, do właściwych organów administracji publicznej, aby następnie przyjąć i rozpatrzyć zgłoszone protesty i zarzuty, przedstawiając do rozstrzygnięcia radzie gminy te spośród nich, które nie zostały uwzględnione.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie niewątpliwe jest, że ówczesny Zarząd Miasta Krakowa nie zbadał spójności przedmiotowego projektu planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta. I niezależnie od tego z jakiego powodu to nastąpiło (w niniejszej sprawie brak w owym czasie studium) doszło do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 2a przywołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiając jednocześnie prawidłowe uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu strony skarżącej w myśl wymagań art. 24 ust. 3 tej ustawy, tj. wykazanie, że przygotowywany projekt planu był spójny z polityka przestrzenną Miasta, czego mogła zasadnie oczekiwać strona skarżąca. Podzielić też trzeba pogląd sądu pierwszej instancji, że nie spełnia wymogów art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ogólne niezindywidualizowane uzasadnienie zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jeżeli tak, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie słusznie doszedł do przekonania, że uchwała rady Miasta Krakowa w części dotyczącej odrzucenia zarzutu strony skarżącej jest wadliwa i wymaga eliminacji z obrotu prawnego, niezasadnym czyniąc przywołany wyżej zarzut skargi kasacyjnej.
Co zaś do zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku ze stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały, a nie jej niezgodności z prawem z powodu upływu rocznego terminu, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie, to zarzut ten traci na znaczeniu ze względu na tożsame skutki jakie wywołuje w tym przypadku zarówno stwierdzenie nieważności jak i niezgodności zaskarżonej uchwały (konieczność powtórnego rozpatrzenia zarzutu strony skarżącej).
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).