Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lipca 2004 r. sygn. akt 3/II S.A./Ka 1933/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., działając w oparciu o art. 1 pkt 2, art. 2 i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. z 1998 r. Dz. U. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz przepisy § 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), odmówił H. T. stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych - lewostronnego przewlekłego zapalenia okołostawowego barku pochodzenia zawodowego (choroba zawodowa w postaci prawostronnego przewlekłego zapalenia okołostawowego barku została u skarżącego stwierdzona odrębną decyzją, która nie podlega tu rozpoznaniu).
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez właściwą placówkę służby zdrowia, a następnie wykazanie w dochodzeniu epidemiologicznym narażenia zawodowego na czynnik patogenny, który je wywołał.
W tym celu H. T. badany był w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., które to placówki jednoznacznie wykluczyły istnienie przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem.
Jednocześnie na podstawie wyników przeprowadzonego w miejscu pracy dochodzenia epidemiologicznego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. ustalił, że w latach 1959-1970 H. T. pracował w W.P.K. w K., natomiast w latach 1970-1984 na Stacji Obsługi Nr [...] " P. " w K., z kolei od 1984 r. - 1995 r. w P. U. T. K. M. "J." w likwidacji w M. na stanowisku montera mechanika silników spalinowych, gdzie wykonywał prace obciążające kończyny górne, tj. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Z uwagi jednak na to, że obydwie placówki diagnostyczne orzeczeniami lekarskimi z dnia 7 stycznia 2002 r. i 14 maja 2002 r. zanegowały wystąpienie przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem, zamieszczonej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych, brak było – zdaniem organu sanitarnego pierwszej instancji - podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u w/w.
Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach, w którym zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania domagała się stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego okołostawowego zapalenia barku lewego u H. T. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach po rozpatrzeniu odwołania nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...]. W uzasadnieniu swego stanowiska podzielił w całości ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji dotyczące przebiegu pracy zawodowej H. T. oraz zajmowanych przez niego stanowisk. Przyznał również, że ten pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby narządu ruchu. Podkreślił jednak, iż dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest przede wszystkim orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia schorzenia zakwalifikowanego przez lekarzy orzeczników do odpowiedniej jednostki chorobowej, a dopiero później ustalenie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i w miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.
Ponieważ przeprowadzone u H. T., przez dwie kompetentne placówki diagnostyczne (I oraz II szczebla), badania lekarskie wykazały, że rozpoznane schorzenie lewego stawu barkowego ma podłoże samoistne (pozazawodowe) oraz, że stwierdzone zmiany zwyrodnieniowe rozwinęły się po zaprzestaniu pracy, co nie pozwala - zgodnie z przyjętymi kryteriami orzeczniczymi na uznanie etiologii zawodowej i zakwalifikowanie rozpoznanej patologii do poz. 12 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych - brak było, zdaniem organu odwoławczego, podstaw do uznania choroby zawodowej u w/w. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych niezmiernie istotne jest bowiem zarówno narażenie zawodowe na czynnik szkodliwy dla zdrowia jak również istnienie określonych skutków zdrowotnych tego narażenia.
Od powyższej decyzji H. T. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, uzupełnioną następnie pismem z dnia 14 sierpnia 2002 r., w której domagał się jej uchylenia i stwierdzenia choroby zawodowej przewlekłego zapalenia okołostawowego barku lewego. Nieprzekonywująca była bowiem w jego ocenie argumentacja lekarzy orzeczników jakoby rozpoznana w barku lewym choroba była chorobą samoistną, związaną z wiekiem i wtórnym przeciążeniem spowodowanym oszczędzaniem barku prawego dotkniętego chorobą zawodową. Z dokumentacji lekarskiej wynikało przecież, że dolegliwości lewej kończyny górnej były zgłaszane i diagnozowane w 1995 i 1996 roku, kiedy to dokonano badania Rtg lewej kończyny, co zdaje się umknęło organom sanitarnym obu instancji. W tej sytuacji zasadne jest - zdaniem skarżącego – twierdzenie, że orzekające w sprawie organy nie dokonały wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału medycznego oraz, że podjęły swoje decyzje na podstawie orzeczeń lekarskich, które były merytorycznie błędne.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach podtrzymując w całości swoje argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalając skargę uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Wyjaśniono, iż przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do omawianego rozporządzenia, jeżeli została spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie.
O uznaniu choroby za zawodową decydują zatem dwa czynniki: rozpoznanie schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że osoba ubiegająca się o stwierdzenie choroby zawodowej pracowała w warunkach narażających ją na powstanie takiej choroby. W przypadku pozytywnego ustalenia wystąpienia obu tych przesłanek istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie.
Tymczasem jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy powyższe przesłanki nie wystąpiły łącznie, bowiem choroba zawodowa wymieniona w poz. 12 wykazu chorób zawodowych (w odniesieniu do barku lewego) nie została u niego rozpoznana przez kompetentne placówki służby zdrowia (I i II stopnia). Na podstawie badań lekarskich przeprowadzonych w dwóch jednostkach medycznych, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy w S., ustalono bowiem, że rozpoczynające się u badanego zapalenie okołostawowe barku lewego ma podłoże samoistne, pojawiło się po ustaniu zatrudnienia u pacjenta praworęcznego, jest związane z wiekiem i mogło wynikać z wtórnego przeciążenia lewego barku wskutek oszczędzania prawego.
W świetle powyższego zasadnie, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy przyjęły, że u skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych. Podstawy ku temu dały dwie opinie kompetentnych placówek diagnostycznych.
W tej sytuacji okoliczność, iż skarżący w trakcie zatrudnienia w P. U. T. K. M. "J." w likwidacji w M., jako monter silników spalinowych, wykonywał prace nadmiernie obciążające kończyny górne, tj. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej - nie mogła mieć większego znaczenia. Sam fakt świadczenia pracy w warunkach narażających na powstanie schorzenia narządu ruchu wywołanego sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem nie stanowi wystarczającej przesłanki do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Niezbędne jest bowiem jeszcze orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia schorzenia zakwalifikowanego przez lekarzy orzeczników do odpowiedniej jednostki chorobowej. Zawarte w § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych określenie choroby zawodowej zawiera bowiem pewne ograniczenie tzn. za chorobę zawodową uznaje tylko takie schorzenie, które miało ścisły związek z wykonywaną pracą, tj. powstało w okresie wykonywania pracy i zostało rozpoznane jako choroba zawodowa.
Podobnie § 10 rozporządzenia jako podstawę wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej wymienia nie tylko wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, ale również orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, w których rozpoznane zostało schorzenie o zawodowej etiologii.
Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, jakoby zaskarżona decyzja była wydana bez wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału medycznego oraz na podstawie merytorycznie błędnych orzeczeń lekarskich.Sąd stwierdził przy tym, że organy sanitarne obydwu instancji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z trybem uregulowanym przepisami rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, a w postępowaniu administracyjnym nie naruszono uprawnień proceduralnych skarżącego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik H. T. zaskarżając go w całości.
Na podstawie art. 173 ustawy o Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2004r. zarzucono mu na podstawie art. 174 w/w ustawy naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na nieuwzględnieniu faktu, że dolegające skarżącemu schorzenie jest następstwem szkodliwych warunków pracy nadto przez nieuwzględnienie przez organ sanitarny całokształtu okoliczności sprawy wskazujących na występowanie u skarżącego schorzenia zawodowego powiązanego z warunkami pracy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności Rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65 poz. 294) przez niewłaściwą jego wykładnię i uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych, sprzecznych z prawem przesłanek.
Wskazując na w/w podstawy skargi kasacyjnej podniesiono, że w toku postępowania Sąd doszedł do błędnego przekonania, że dolegające skarżącemu schorzenie lewego stawu barkowego nie uzasadnia uznania go za zawodowe albowiem nie zostało ono w taki sposób zakwalifikowane przez placówki medyczne, podczas gdy czynnik szkodliwy, który mógł spowodować schorzenie występował tylko w środowisku pracy skarżącego, co uzasadnia stwierdzenie z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że warunki pracy stanowiły przyczynę schorzenia.
Wskazując na powyższe wniesiono o zmianą wyroku w taki sposób, że Sąd uchyli zaskarżoną decyzję i przekaże sprawę organowi II instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej u skarżącego schorzenia wymienionego w poz. 12 wykazu chorób zawodowych.
W motywach skargi kasacyjnej podkreślono, że bezspornym jest, że odwołujący przez wiele lat pracował na stanowisku montera silników spalinowych, a w środowisku pracy skarżącego występował czynnik szkodliwy polegający na przyjmowaniu pozycji wymuszonych związanych z obciążaniem kończyn górnych. W związku z warunkami pracy odwołujący zapadł na schorzenie zawodowe prawego stawu barkowego, a odczuwane przez niego dolegliwości bólowe były analogiczne, analogiczne było również działanie czynnika szkodliwego na prawy i na lewy staw barkowy. Te same zatem czynniki szkodliwe powodujące takie same dolegliwości stanowiły podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej prawego barku i jednocześnie nie pozwoliły na stwierdzenie tego schorzenia w barku lewym. Podkreślono, że czynnik szkodliwy negatywnie wpływał na stawy odwołującego i stwarzał ryzyko powstania choroby zarówno prawego, jak również lewego stawu barkowego, co prowadzi do logicznego wniosku, że warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie zachorowania nie tylko w prawym, lecz również w lewym stawie barkowym.
Sąd I instancji uznał jak zaznaczono, że schorzenie lewego stawu barkowego ma etiologię samoistną. Inaczej rzecz ujmując dolegające odwołującemu schorzenie nie jest typowe dla działania w środowisku pracy czynnika szkodliwego, który nie wpłynął na jego powstanie. Skarżący wskazał, że skoro w środowisku tym występował czynnik szkodliwy i przez cały okres pracy narażony był na jego działanie, nadto stał się on przyczyną stwierdzenia choroby zawodowej barku prawego, to istnieje prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że czynnik ten stał się przyczyną dolegającego odwołującemu schorzenia w barku lewym. Dokonane przez organy sanitarne badania przeprowadzone zostały w sposób niedokładny, nie zweryfikowano wcześniej przeprowadzonych badań. Dokonana w toku tegoż postępowania diagnostyka miała charakter rutynowy, pozbawiona wymaganej wnikliwości pozwalającej na dogłębne ustalenie przyczyn chorobowych.
Podkreślono, że wykluczenie zawodowej etiologii schorzenia oparte zostało o niewystarczający materiał dowodowy, jeśli chodzi o zakres przeprowadzonych badań. Zarzuty te podniesione zostały w skardze do Sądu I instancji a ten Sąd ich nie uwzględnił i nie ustosunkował się do nich w jakiejkolwiek formie.
Bezspornym jest bowiem, jak przyznano, że H. T. był przez wiele lat pracy i narażony na działanie czynnika szkodliwego w postaci przyjmowania pozycji wymuszonych, co prowadzi do logicznego wniosku, że warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie zachorowania lewego stawu barkowego, rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalające skargę stoi w sprzeczności z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998r. Sygn. III RN 36/98, zgodnie z którym dla uwolnienia się od obowiązku świadczeń związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej konieczne byłoby wykazanie, że dane schorzenie nie ma związku z rodzajem pracy wykonywanej przez osobę nim dotkniętą, natomiast wytyczne Ministra Zdrowia o rozpoznawaniu chorób zawodowych ustalające surowsze, niż rozporządzenie Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U nr 65 poz. 294 ze zm.) kryteria kwalifikowania schorzeń I pozbawione mocy prawnej.
W związku z powyższym jak konkludowano w skardze kasacyjnej przyjąć należy, że jeżeli u strony wykryto schorzenie lewego stawu barkowego, a warunki pracy z niemal całkowitym prawdopodobieństwem wskazują na jego etiologię zawodową, a organ orzekający nie wykluczył jednoznacznie związku przyczynowego stwierdzonej choroby z długoletnią pracą w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego – Sąd I instancji winien chylić zaskarżoną decyzję organu administracyjnego II instancji jako sprzeczną z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody, zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie.
W kasacji wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego ograniczył się wyłącznie do powołania się na przepisy art. 173 i 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzucając naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia. Natomiast w przypadku zarzutu naruszenie prawa materialnego wskazał wyłącznie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) przez niewłaściwą jego wykładnie.
Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego I instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnosząc w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jednakże w skardze kasacyjnej żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odnoszącego się do postępowania prowadzonego przed Sądem I instancji. Wskazane wyżej dwa przepisy tej ustawy tj art. 173 stanowiący o tym, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyrok lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak też przepis art. 174 cytowanej ustawy, który stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na przesłankach naruszenia prawa materialnego i naruszeniu prawa procesowego, nie stanowią realizacji przesłanki z art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przytoczenia podstaw kasacyjnych. Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 marca 2004 r. sygn. akt FSK 258/04 opublikowany Przegląd podatkowy 2004/7/53.
Również zarzucając wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnie skarżący nie wskazał jakiegokolwiek przepisu w tym zakresie ogólnie przywołując jedynie rozporządzenie Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.Wymóg przytoczenia podstawy kasacyjnej nie jest spełniony jeżeli skarżący przywołuje treść kwestionowanego aktu prawnego (ustawy, rozporządzenia) bez określenia konkretnego przepisu naruszonego przez Sąd. Jak już wyżej wyjaśniono, związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia naruszonego przez Sąd I instancji prawa materialnego, nie pozwala na odniesienie się do tak wskazanego zarzutu.
Wobec nie wskazania podstaw skargi kasacyjnej w petitum skargi jak też jej uzasadnieniu, Naczelny Sad Administracyjny, który nie może domniemywać jej zakresu postanowił odrzucić wniesioną skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.