Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt IV SAB/Po 82/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy: zobowiązał Wojewodę [...] do załatwienia wniosku M. Z. z dnia 12 grudnia 2018 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); stwierdził, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 grudnia 2018 r. (pkt 2); stwierdził, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3); w pozostałym zakresie skargę oddalił (pkt 4) oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 5).
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 12 grudnia 2018 r. M. Z. wystąpił do Wojewody [...] (dalej: Wojewody) z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do wniosku była dołączona umowa o pracę, potwierdzenie opłaty skarbowej, kserokopie paszportu i wizy.
Dnia 15 grudnia 2018 r. skarżący przedłożył oryginał ważnego dokumentu podróży oraz złożył odciski linii papilarnych i trzy wydruki z rejestru przedsiębiorców (CEIDG). Wniosek zawierał braki formalne w zakresie braku oświadczenia pracodawcy i podpisów wszystkich wspólników spółki cywilnej. Dnia 11 lutego 2019 r. cudzoziemiec dostarczył nowy załącznik nr 1, bez podpisów wspólników spółki.
Pismem z 15 maja 2019 r. Wojewoda wezwał skarżącego, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez prawidłowe wypełnienie formularza wniosku ze wskazaniem brakujących danych (wpisów) oraz złożenie czytelnego podpisu pod wnioskiem i poprawnie wypełnionego Załącznika nr 1.
W dniu 10 czerwca 2019 r. skarżący złożył kolejny formularz wniosku, wypełniony na nieaktualnym formularzu, niekompletnie wypełnionym. Nadal brakowało wypełnionych części pól, w tym czytelnego podpisu pod wnioskiem. Złożony Załącznik nr 1, wypełniony na nieaktualnym formularzu, również był nieprawidłowo wypełniony – brakowało złożonych podpisów wszystkich wspólników spółki cywilnej.
W dniu 16 grudnia 2019 r. cudzoziemiec ponownie dostarczył kolejny formularz wniosku, wypełniony na wzorze nieobowiązującym na dzień wystąpienia z podaniem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (tj. od 12 lutego 2018 r. do 26 kwietnia 2019 r.). Brakowało wypełnionych części pól, zaś złożony ponownie Załącznik nr 1 wypełniony został na formularzu nieobowiązującym na dzień wystąpienia z podaniem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (tj. od 12 lutego 2018 r. do 26 kwietnia 2019 r.) i nie zawierał czytelnych podpisów wszystkich wspólników spółki cywilnej.
W dniu 29 kwietnia 2020 r. do organu wpłynął kolejny formularz wniosku skarżącego (niewłaściwy na dzień wystąpienia z podaniem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, tj. od 12 lutego 2018 r. do 26 kwietnia 2019 r.). W tymże wniosku brakowało wypełnionych części pól, a złożony ponownie Załącznik nr 1 został wypełniony na wzorze nieprawidłowym, nieobowiązującym na dzień wystąpienia z podaniem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy formularzu.
Wojewoda informował skarżącego pismami z: 16 maja 2019 r., 15 listopada 2019 r. oraz 13 stycznia 2020 r. o stwierdzonych brakach w dokumentach. Natomiast pismem z dnia 12 maja 2020 r. skarżący został zawiadomiony o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania.
Pismem z 1 czerwca 2020 r. skarżący złożył ponaglenie na bezczynność Wojewody, a następnie pismem z 6 czerwca 2020 r. wniósł skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Wojewody w niniejszej sprawie. Żądaniem skargi objęto zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 4000 zł, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. W ocenie organu prawidłowo wezwano wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia w terminie 7 dni i 21 dni braków formalnych wniosku, a wobec ich nieuzupełnienia w terminie pozostawiono wniosek bez rozpoznania. Dodatkowo podniesiono, że sposób prowadzenia tego rodzaju spraw, w tym czas oczekiwania na rozpatrzenie wniosków, który jest dłuższy niż przewidziany w art. 35 § 1-3 k.p.a., nie wynika z opieszałości czy bezczynności pracowników organu, ale jest wynikiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców w [...] Urzędzie Wojewódzkim oraz konieczności równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach.
Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze żądania przyznania od Wojewody na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w wysokości 4000 zł, to zdaniem organu skarżący nie uzasadnił istnienia krzywdy i jej rozmiaru, która stanowiłaby podstawę do uwzględnienia wniosku.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga częściowo zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd zauważył, że rozpoznawana skarga zarzuca bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy cudzoziemca. Skargę wniósł w imieniu skarżącego profesjonalny pełnomocnik, domagając się stwierdzenia, że Wojewoda dopuścił się bezczynności i bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał też na uwadze, że przed pozostawieniem wniosku skarżącego bez rozpoznania (a więc przed zakończeniem przez Wojewodę postępowania) nie złożono w sprawie ponaglenia. Skoro więc w niniejszej sprawie ponaglenie złożono dopiero po pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania (zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpoznania doręczono skarżącemu 15 maja 2020 r., natomiast ponaglenie sporządzono 28 maja 2020 r.), to niedopuszczalne było w tej sytuacji badanie przez Sąd przewlekłości organu. Rozpoznaniu podlegała natomiast – zgodnie z żądaniem – skarga na bezczynność Wojewody.
Sąd wyjaśnił dalej, że o bezczynności organu można mówić jedynie wówczas, gdy organ, na którym ciążył obowiązek podjęcia określonego działania (wydania decyzji lub innego aktu, dokonania czynności itd.), działania tego nie podjął w przepisanej formie i zakreślonym przez prawo terminie (ewentualnie terminie przedłużonym zgodnie z prawem). Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r., poz.
35) co do zasady nie określa szczególnych terminów załatwienia sprawy zezwolenia na pobyt czasowy. W związku z tym znajdują zastosowanie ogólne terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, określone w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.)
Sąd uznał, że Wojewoda dopuścił się zarzucanej mu bezczynności w załatwieniu przedmiotowej sprawy. Wprawdzie skarżący złożył wniosek w sprawie swojego czasowego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w grudniu 2018 r., to merytoryczne rozpoznanie tego wniosku stało się możliwe dopiero z chwilą uzupełnienia wszystkich jego braków, co w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nastąpiło 29 kwietnia 2020 r. Analiza akt sprawy wskazuje, że jakkolwiek skarżący stopniowo uzupełniał braki formalne podania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, to jednak finalnie dostarczył dane niezbędne do rozpoznania jego podania.
Sąd zgodził się z Wojewodą co do tego, że kolejne dane były składane na różnych formularzach, wypełnionych za każdym razem tylko częściowo. Finalnie jednak organowi zostały przekazane wszystkie dane wymagane w formularzu aktualnym na dzień złożenia wniosku i niezbędne do rozpoznania wniosku. Natomiast oczekiwanie przedkładania za każdym razem od nowa wypełnionego wniosku, w sytuacji, kiedy obarczone pewnymi brakami podanie inicjujące postępowanie zostało jednak złożone na urzędowym formularzu (choć nie w pełni uzupełnionym), stanowi, w ocenie Sądu, wyraz zbędnego rygoryzmu formalnego. Zestawienie treści formularza urzędowego, na którym złożono wniosek, z danymi uzupełnianymi sukcesywnie na kolejnych (jak trafnie wskazał Wojewoda, różnych z uwagi na zmiany wzorów druków) formularzach prowadzi do wniosku, że finalnie 29 kwietnia 2020 r. organowi przekazano wszystkie dane niezbędne do merytorycznego załatwienia podania.
Dlatego, w ocenie Sądu, pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania było nieuzasadnione okolicznościami niniejszej sprawy. Sąd uznał zatem skargę za dopuszczalną oraz zasadną. Wskazał, że to z chwilą niezasadnego, w ocenie Sądu, pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania w sprawie zaistniał stan bezczynności. Wniosek skarżącego powinien zostać rozpoznany nie później niż w ciągu miesiąca od uzupełnienia wszystkich jego braków, co nastąpiło 29 kwietnia 2020 r.
Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze regulacje wynikające z ustawy z dnia 2 marca 2010 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 568), która wprowadziła art. 15zzs, uchylony przez art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U., poz. 875). Wynika z nich, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego wprowadzonego w Polsce 14 marca 2020 r. oraz stanu epidemii obowiązującego od 20 marca 2020 r., terminy z uchylonego art. 15zzs dotyczącego w ust. 1 pkt 6 biegu terminów postępowania administracyjnego, rozpoczynały bieg "po upływie 7 dni" od dnia wejścia w życie ustawy z 14 maja 2020 r. Bieg terminów procesowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty uległ zawieszeniu na okres od 31 marca do 24 maja 2020 r. Do okresów tych, zgodnie z art. 15zzs ust. 1 i 11, przepisów o bezczynności organów, w tym wymierzania kar grzywien nie stosuje się, a zaprzestanie wykonywania czynności przez organ nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
W okolicznościach badanej sprawy Sąd uznał jednak, że Wojewoda w okresie zawieszenia biegu terminów procesowych pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, a to w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 przesądzało o dopuszczalności wniesionej skargi na bezczynność (skarżący miał prawo złożyć tę skargę już 3 czerwca 2020 r.). Zdaniem Sądu niewątpliwie bezczynność organu istniała w dacie złożenia skargi (3 czerwca 2020 r.) i trwa nadal. Z tej też przyczyny Sąd w pkt 1 sentencji wyroku, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewodę do załatwienia wniosku M. Z. z dnia 12 grudnia 2018 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W ocenie Sądu, z uwagi na datę uzupełnienia braków formalnych wniosku przez skarżącego w dniu 29 kwietnia 2020 r. i mając na względzie datę pozostawienia tego podania bez rozpoznania – 12 maja 2020 r., nie sposób zarzucić organowi, aby jego bezczynność miała postać kwalifikowaną. Wprawdzie skarżący złożył wniosek 12 grudnia 2018 r., lecz kwestią bezsporną pomiędzy stronami pozostaje, że wniosek ten obarczony był brakami formalnymi, które ostatecznie usunięto dopiero 29 kwietnia 2020 r. Dokonując oceny zasadności złożonej skargi Sąd miał na uwadze również postawę samego skarżącego, który do czasu pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania, poza przesyłaniem kolejnych druków, częściowo tylko uzupełniających istniejące bezspornie braki formalne złożonego wniosku, nie wyrażał żadnego zainteresowania losami złożonego przez siebie wniosku. To z winy samego skarżącego do 29 kwietnia 2020 r. nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie jego wniosku, który aż do tej właśnie daty zawierał braki formalne.
Sąd wyjaśnił, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy Sąd stwierdził, że jakkolwiek bezczynność organu choć miała miejsce (pkt 2 wyroku), to nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku), o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.
Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w zakresie wniosku o przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). Sąd podniósł, że bezczynność w niniejszej sprawie zaistniała z datą 29 kwietnia 2020 r. i nie miała charakteru rażącego, a ponadto to sam skarżący przyczynił się do stwierdzonych w sprawie nieprawidłowości, i z tej przyczyny jego wniosek o przyznanie sumy pieniężnej nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wojewoda [...] wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w części – w zakresie punktu 2 sentencji wyroku.
Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie następujących przepisów:
- 1. art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności z chwilą niezasadnego, w ocenie Sądu, pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania, co nastąpiło 12 maja 2020 r.;
- 2. art. 35 k.p.a. w zw. z art. 106 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1), w sytuacji, gdy art. 106 ustawy o cudzoziemcach nakłada na cudzoziemca złożenie bardzo rozbudowanego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
W świetle powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi w tym zakresie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Strona zrzekła się rozprawy i wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Ocena zasadności zarzutów skargi kasacyjnej musi być poprzedzona przypomnieniem, że skarżący kasacyjnie organ administracji objął zakresem zaskarżenia jedynie część wyroku, a mianowicie jego pkt 2. W tej części Sąd stwierdził, że "(...) Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku (...)". Tym samym skargą kasacyjną nie kwestionuje się zarówno tej części rozstrzygnięcia, którą zobowiązano organ do załatwienia wniosku (pkt 1) jak i stwierdzenia, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3). Okoliczność ta ma priorytetowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. rozpoznając skargę na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) sąd zobowiązuje do wydania aktu (dokonania czynności) jedynie w przypadku uwzględnienia skargi. Oznacza to, że na tym etapie dokonuje się oceny tego czy organ był bezczynny (lub przewlekle prowadził postępowanie).
Dodatkowo ustawodawca w § 1a omawianego przepisu wskazał, że "jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Redakcja przepisów wskazuje zatem, że w orzeczeniu uwzgledniającym skargę na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) nie jest obowiązkiem sądu administracyjnego odrębne rozstrzygniecie, w którym stwierdza się stan naruszenia prawa, albowiem zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że organ pozostawał w bezczynności. Jedynie bowiem w takim wypadku orzeczenie tej treści może zostać wydane. Podobnie należy postrzegać tę część wyroku, w której rozstrzyga się o kwalifikowanym (lub zwykłym) naruszeniu prawa. Zawarcie zatem w wyroku dodatkowo stwierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności (przewlekle prowadził postępowanie) stanowi jedynie zbędne powtórzenie rozstrzygnięcia w omawianym zakresie.
Powyższe ma o tyle znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, że objęcie w skardze kasacyjnej zakresem zaskarżenia jedynie tego punktu, w którym Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną ocenę trafności zarzutu naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. Nie może bowiem ujść uwadze, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 186 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić wyrok w niezaskarżonej części jedynie wówczas, gdy zachodzi nieważność postępowania. W niniejszej sprawie, jak zostało wyżej wskazane, takie przesłanki nie wystąpiły, co uzasadnia twierdzenie, że Sąd związany jest rozstrzygnięciem zawartym w pkt 1 i 3 wyroku Sądu pierwszej instancji, a co za tym idzie stwierdzeniem, że Wojewoda pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku cudzoziemca. Odmienna ocena ww. kwestii mogłaby skutkować doprowadzeniem do sytuacji, w której Sąd odwoławczy mimo stwierdzonego naruszenia prawa nie mógłby rozstrzygnąć co do meritum bez naruszenia zasady związania wyrokiem sądu. Wydane rozstrzygnięcie dotknięte byłoby wadą nieważności określoną w art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a.
Konkludując, w ocenie Sądu zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Nie można bowiem w okolicznościach mniejszej sprawy zarzucić skutecznie Sądowi pierwszej instancji niewłaściwego zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. polegającego na wadliwym przyjęciu, że organ pozostawał w bezczynności. Kwestia ta została bowiem przesądzona w innej, niezaskarżonej części rozstrzygnięcia, a tym samym nie może być przedmiotem odrębnej oceny w niniejszej sprawie.
Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 35 k.p.a., który nakazuje organom administracji załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Sąd pierwszej instancji ocenił działanie organu administracji jako dotknięte zbędnym rygoryzmem formalnym i z taką oceną należy się zgodzić. Należy przyznać rację organowi administracji co do tego, że art. 106 ustawy o cudzoziemcach nakłada na wnioskodawcę obowiązek złożenia wniosku na urzędowym formularzu, którego wzór został określony w rozporządzeniu wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 107 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz że formularz ten (wniosek) jest bardzo rozbudowany. Powyższe nie oznacza jednak, że jedynie wniosek wypełniony wg ściśle określonego wzoru aktualnego na datę jego składania może skutecznie wszcząć postępowanie o zezwolenie na pobyt czasowy. Organ powinien bowiem uznać wniosek za skutecznie złożony w sytuacji, gdy posiada wszystkie dane i informacje wymienione w art. 106 ustawy o cudzoziemcach, niezależnie od tego, czy zostały podane w urzędowym formularzu czy też w innej, pisemnej formie.
Odmienna ocena, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, stanowiłaby nadmierny formalizm uzasadniający twierdzenie o naruszeniu zasady zaufania obywatela do organów państwa określonej w art. 8 § 1 k.p.a. Tym samym należało uznać, że oczekiwanie od cudzoziemca uzupełniania kolejnych braków formalnych wniosku stanowiło naruszenie zasady szybkości postępowania określonej w art. 36 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a.