Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1337/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E.F. I G.F. na uchwałę Rady Gminy Zławieś Wielka z dnia 8 lutego 2017 r. nr XXVI 11/182/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła Rada Gminy Zławieś Wielka wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Rada Gminy zarzuciła ww. wyrokowi naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym(Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.; zwanej dalej: u.s.g.) poprzez jego błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że został naruszony interes prawny skarżących. Zdaniem Rady Gminy, tak długo jak ustalenia planu miejscowego dokonywane są w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawnymi, nie można twierdzić, że został naruszony interes prawny właścicieli działek objętych planem miejscowym. Interes prawny skarżących nie został naruszony, zatem skarga powinna być przez Wojewódzki Sąd Administracyjna w Bydgoszczy odrzucona.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożył także G.F. wnosząc o uchylenie zaskarżonemu wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) poprzez odstąpienie od weryfikacji oświadczenia przedstawiciela gminy co do ich aktualności w chwili rozpoczęcia czynności planistycznych i przyjęcie, że mapa opatrzona datą 23 kwietnia 2013 r. była mapą aktualną na ten dzień, w sytuacji, gdy skarżący twierdził inaczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli jednak rozpoznając sprawę Sąd ten stwierdzi, że skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, to zgodnie z art. 189 p.p.s.a. postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Jak wskazał zaś Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz.
- 40) następuje to niezależnie od zarzutów i wniosków skargi kasacyjnej. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Prawo do wniesienia skargi do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje bowiem podmiotowi, który nie tylko powoła się na istnienie własnego interesu prawnego lub uprawnienia, ale wykaże, że doszło do naruszenia przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia, zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. W przypadku zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego wskutek uchwalenia lub zmiany planu miejscowego. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą.
Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza tak rozumiany interes lub uprawnienie wnoszącego skargę jako indywidualnego podmiotu albo członka określonej wspólnoty samorządowej (postanowienie NSA z 20 stycznia 2022 r., II OSK 2845/21, LEX nr 3334001).
W rozpoznawanej sprawie kluczowe jest, że skarżący nie kwestionuje zapisów zaskarżonej uchwały odnoszących się do będącej jego własnością działki o nr [...], ale kwestionuje ustalenia odnoszące się do sposobu zagospodarowania innego terenu objętego postanowieniami planu. Zaskarżona uchwała nie zmienia przeznaczenia nieruchomości skarżącego, a planistyczna zmiana przeznaczenia terenów sąsiednich nie wpływa bezpośrednio na naruszenie interesu prawnego skarżącego. Zasadniczo skarżący koncentruje się na próbie wykazania wadliwego usytuowania drogi [...]. Skarżący nie wykazał jednak, aby postanowienia planu powodowały zmiany w zakresie uprawnienia wynikającego z własności działki [...].
Tym samym, skoro skarżący nie wykazał, że zakwestionowane unormowania planu miejscowego naruszają jego interes prawny, Sąd I instancji winien był skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.
Skoro skarga została odrzucona, uzasadnionym był zwrot uiszczonego od skargi wpisu sądowego w wysokości 100 złotych ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stosownie do art. 232 § 1 p.p.s.a.