Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 608/22, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", odrzucił skargę A. M. na czynność Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 27 stycznia 2022 r., nr WPP.6721.4.2021 w przedmiocie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze Miasta Tarnowa w rejonie ulic: Krakowskiej, Dworcowej, do Huty i Monopolowej.
W ocenie Sądu pierwszej instancji skarga jest niedopuszczalna, gdyż zaskarżalna czynność nie podlega kontroli Sądu. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wlicza się bowiem do wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a aktów ani czynności, jest też jedynie czynnością poprzedzającą uchwalenie aktu prawa miejscowego. Nie kreuje ona odrębnego materialnoprawnego uprawnienia lub obowiązku, dlatego nie przysługuje na tę czynność skarga do sądu administracyjnego. Sąd I instancji podkreślił, że przepisy p.p.s.a., u.s.g., jak i u.p.z.p. nie przewidują możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego z etapów poprzedzających uchwalenie planu.
Skargę kasacyjną na to postanowienie złożył A. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż czynność Prezydenta Miasta Tarnowa polegająca na ogłoszeniu o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu albowiem nie jest uzasadniona.
Na mocy art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 tej ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 17 pkt 9 i 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U.2022.503) organ do tego uprawniony (wójt, burmistrz, albo prezydent miasta) po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego "ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej (...)". Wyznacza on również w ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne, prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które mogą wnosić uwagi dotyczące danego projektu.
Następnie, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania wprowadza zmiany do projektu wynikające z rozpatrzenia uwag a następnie przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag.
Przepisy te wyraźnie stanowią, że samo wyłożenie projektu planu miejscowego do publicznego wglądu jest czynnością, dla której nie przewiduje się możliwości zaskarżenia, nie jest także możliwe zgłaszanie uwag na ogłoszenie o jego wyłożeniu. Każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu, może zgodnie z art. 18 wyżej wymienionej ustawy, wnieść uwagi w przewidzianym w ustawie terminie.
Jak słusznie zaznaczył Sąd I instancji, ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu planu zagospodarowania przestrzennego nie kreuje odrębnego materialnoprawnego uprawnienia lub obowiązku skarżącego w zakresie prawa własności, więc nie przysługuje na tę czynność skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 1357/11).
Skarżona w niniejszej sprawie przez A. M. czynność Prezydenta Miasta Tarnowa nie wlicza się w katalog aktów, ani czynności określonych w art. 3 p.p.s.a., w szczególności nie jest aktem lub czynnością o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ w doktrynie oraz w orzecznictwie przyjmuje się, że w powyższym przepisie chodzi o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnych podmiotów. Treść komentowanego przepisu wskazuje także, że akt lub czynność muszą dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie 8).
Na podstawie art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U.2023.40) mogą być zaskarżalne uchwały i zarządzenia w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że tylko aktualne i bezpośrednie naruszenie, oparte na konkretnym przepisie prawa materialnego, interesu prawnego skarżącego daje mu legitymację skargową (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2013 r., II OSK 2442/12). W tym przypadku do takiego naruszenia nie doszło, ponieważ zaskarżana czynność jedynie poprzedza uchwalenie aktu prawa miejscowego, a więc nie wiąże się z nią zarówno powstanie jakichkolwiek praw lub obowiązków względem skarżącego, jak i zagrożenie dla jego interesu prawnego. Dopiero plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, w przyszłości może kształtować sposób wykonywania prawa własności, użytkowania wieczystego, czy ograniczonych praw rzeczowych.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.