Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Po 657/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę [A] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na uchwałę Nr XLV/425/2002 Rady Miejskiej w Gostyniu z dnia 12 kwietnia 2002r., w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia jest jedynie § 20 powyższej uchwały, określający stawkę służącą naliczeniu renty planistycznej. Spór dotyczy wysokości stawki, bowiem w projekcie uchwały określono ją na 20 % - i takie ustalenie zostało przegłosowane przez Radę Miejską, natomiast w treści uchwały podpisanej przez Przewodniczącego Rady Miejskiej, a następnie przedstawionej Wojewodzie Wielkopolskiemu celem opublikowania, wysokość stawki została określona na 30 %.
Sąd przypomniał, że sprawa była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2006r., sygn. akt II OSK 662/06 uchylił wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lutego 2006r., sygn. akt II SA/Po 967/05 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W powyższym wyroku NSA wskazał na konieczność wyjaśnienia, czy rzeczywiście doszło do sytuacji w której Rada Miejska Gostynia uchwaliła uchwałę o innej treści od podpisanej przez Przewodniczącego Rady i wysłanej Wojewodzie do publikacji.
Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu doszedł do przekonania, że brak jest dowodów przeciwnych w stosunku do tych, które jednoznacznie wskazują, że podczas sesji Rady przegłosowano uchwałę określającą stawkę opłaty na 20 %. Sąd uznał także, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) może dotyczyć wyłącznie aktu powstałego wskutek głosowania radnych, a nie jego spisanej treści, choćby została później przedstawiona wojewodzie i opublikowana w formie odmiennej od przegłosowanej. W sprawie niniejszej jako przedmiot zaskarżenia wskazano tekst odmienny od treści uchwały przegłosowanej przez Radę, co oznacza, że ustalenie opłaty planistycznej według stawki 30 % należy uznać za akt nieistniejący. To zaś w ocenie Sądu oznacza brak przedmiotu zaskarżenia, co uzasadnia niedopuszczalność skargi i w konsekwencji jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Od powyższego postanowienia [A] Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy – art. 58 § 1 pkt 6, art. 141 § 4 w związku z art. 166 i art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na odrzuceniu skargi w następstwie przyjęcia, że złożenie skargi było niedopuszczalne z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Zaskarżony akt, który został opublikowany w wersji odmiennej od treści podjętej w rzeczywistości uchwały, pozostaje nadal w obrocie prawnym. Wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi nie spowoduje zdaniem skarżącego takiego skutku, że opłata planistyczna będzie naliczana przy zastosowaniu 20 % stawki wynikającej z rzeczywiście podjętej uchwały. Wobec ustalenia, że w obrocie prawnym funkcjonuje uchwała o wadliwej treści należało uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność tego aktu w całości lub w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Należy podzielić stanowisko skarżącej Spółki, iż brak było podstaw do odrzucenia jej skargi jako niedopuszczalnej. Stanowisko Sądu I instancji aprobujące możliwość rozpoznania skargi na jedynie akt rzeczywiście podjęty (czyli zatwierdzony w drodze czynności głosowania organu stanowiącego), a stwierdzające niedopuszczalność skargi na akt, który został opublikowany, jeżeli akt ten różni się co do treści od tekstu zatwierdzonego uchwałą, opiera się na sztucznym rozdzieleniu bytów prawnych jednej i tej samej uchwały. Należy bowiem zauważyć, iż w niniejszej sprawie wojewoda odmówił sprostowania uchwały w odniesieniu do ustalenia stawki opłaty planistycznej, co zasadnie podnosi skarżący. Aprobując stanowisko Sądu I instancji należałoby zaakceptować taką sytuację, w której brak jest nie tylko prawa do skontrolowania trybu podjęcia zaskarżonej uchwały przez sąd administracyjny, ale nadto jakiegokolwiek środka prawnego który mógłby prowadzić do zastosowania prawa uchwalonego.
Biorąc pod uwagę skutki orzeczenia o odrzuceniu skargi w tej konkretnej sprawie, należy zatem opowiedzieć się za możliwością rozpoznania skargi co do istoty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko takie stanowisko stanowi realizację konstytucyjnej zasady praworządności i zasady prawa do sądu (art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Tym samym należy uznać, iż Sąd I instancji nadając szerokie rozumienie określonemu w art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęciu "innych przyczyn" powodujących niedopuszczalność skargi, naruszył powyższy przepis w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uznanie, iż powyższa podstawa kasacyjna jest zasadna w stopniu prowadzącym do uwzględnienia skargi kasacyjnej, zwalnia Sąd od konieczności wypowiedzenia się co do pozostałych podstaw tej skargi.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ stosownie do regulacji art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o zwrocie kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 powołanej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygnąć o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, bowiem przepisy art. 203 i art. 204 ustawy wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym albo uwzględniającym skargę, a taka sytuacja nie zachodzi w przypadku rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi. W efekcie stwierdzić należy, iż wniosek o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego, winien rozpoznać Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.