Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2009 r. o sygn. akt. IV SA /Wa 1680/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. K. na uchwałę Rady Gminy Raszyn z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddalił skargę.
Przedstawiając stan faktyczny rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji wskazał, iż pismem z 25 września 2003 r. R. K. wniósł wspólnie z innymi mieszkańcami Gminy Raszyn zarzut, do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Janki, Falenty, Falenty Duże, Falenty Nowe, Podolszyn Nowy i Laszczki w Gminie Raszyn zarzucając mu rażące naruszenie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Uchwałą z 12 marca 2008 r. Nr XIX/302/08 Rada Gminy Raszyn, po rozpoznaniu zarzutu złożonego do projektu "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi: Janki, Falenty, Falenty Duże, Falenty Nowe, Podolszyn Nowy i Laszczki w Gminie Raszyn" odrzuciła zarzuty zawarte w zbiorowym piśmie mieszkańców z dnia 25 września 2003 r., oznaczone pkt 1-4,6, 10, 12, 16, 17, 19, w części w pkt 5 z wyjątkiem zmniejszenia poszerzenia Al. Krakowskiej. W pozostałej części w zakresie pkt 7-9, 11, 13-15 i 18 oraz w części pkt 5 w zakresie zmniejszenia poszerzenia Al. Krakowskiej zarzuty zostały uwzględnione przez Wójta Gminy Raszyn.
Skargę na powyższą uchwałę, w części dotyczącej odniesienia się do zarzutów oznaczonych pkt 3, 5 i 19, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K.. Uchwale tej zarzucił brak uwzględnienia słusznego interesu mieszkańców gminy którzy posiadają nieruchomości przy Al. Krakowskiej, poprzez odrzucenie zarzutów dotyczących planowanego poszerzenia Al. Krakowskiej do 22,5 m od osi drogi, drogi serwisowej oraz montażu ekranów dźwiękochłonnych.
Skarżący wskazał, iż projekt planu miejscowego przewiduje ingerencję w teren działki, rozstrzygając o sposobie wykorzystania pasa działki o szer. ok. 2,5 m, który przeznaczony zostanie na drogę serwisową wzdłuż Al. Krakowskiej na całej szerokości działki. W pasie tym znajduje się obecnie parking na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, a bliskość drogi serwisowej w stosunku do istniejącego budynku usługowo-handlowego na działce spowoduje utrudnienia i skomplikuje komunikację. Ponadto skarżący wskazał, iż należący do niego budynek handlowo-usługowy w całości przeznaczony jest na wynajem. Pozbawienie najemców miejsc parkingowych skutkować będzie zerwaniem umów. Postulowane w projekcie planu miejscowego stosowanie ekranów dźwiękochłonnych w granicach uciążliwości Al. Karkowskiej, skutecznie zasłonią witryny obiektów usługowo-handlowych oraz reklamy umieszczone na działce wzdłuż Al. Krakowskiej, co jest sprzeczne z interesem obywateli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ uchwała z 12 marca 2008 r. Nr XIX/302/08 Rady Gminy Raszyn w zaskarżonej części nie narusza prawa w sposób dający podstawę do stwierdzenia jej nieważności.
Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), mającej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. wyrok SN z dnia 23 stycznia 2003r sygn. akt III RN 26/02, wyroki NSA z dnia 14 grudnia 1998r, Sygn akt IV SA 1046/98, z dnia 18 lutego 2002r sygn akt II SA/Kr3050/01) uchwała odrzucająca zarzut powinna być szczegółowo uzasadniona, z powołaniem się zarówno na przepisy prawa, jak i wyniki badań stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionym zarzutem do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu.
W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały w ocenie Sądu czynią zadość tym wymaganiom. Sąd I instancji wskazał, iż jakkolwiek projektowane zamierzenia planistyczne mogą oddziaływać na sposób wykonywania praw do nieruchomości objętych projektem planu miejscowego, czego efektem mogą być różne skutki o charakterze gospodarczym i społecznym, to jednak sam skutek tych zamierzeń nie może być podstawą do zakwestionowania zaskarżonej uchwały, która w ocenie Sądu - spełnia wymogi określone w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną R. K., wniesioną przez zawodowego pełnomocnika na mocy art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm). Wnosząc skargę kasacyjną skarżący zarzucił wskazanemu wyrokowi obrazę art. 145 § 1 ust. 1 pkt. "c" ppsa w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.) przez brak wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w szczególności przebiegu drogi, która jest przedmiotem zaskarżonej Uchwały, art. 35 ust. 3 powołanej wyżej ustawy w związku z art. 145 § l ust. 1 lit. c ppsa przez zmianę decyzji o warunkach zabudowy mimo, że w konsekwencji tej decyzji wydano pozwolenie na budowę, które zostało zrealizowane. Uchybienia te według skarżącego miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż uniemożliwiały prawidłową ocenę zarówno materiału dowodowego jak i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego.
Kasator zarzucił również naruszenie art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych z 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), art. 133 ppsa przez oparcie ustaleń na dowodach zaistniałych po uchwaleniu zaskarżonej Uchwały Rady Gminy i art. 141 § 4 ppsa przez pominięcie przy ocenie materiału dowodowego w zaskarżonej Uchwale dowodów w postaci pisma Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad Krajowych z dnia 5 maja 2006r. dotyczącego zmiany rodzaju i charakteru drogi, która jest przedmiotem zaskarżonej Uchwały, co również miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Na mocy więc art. 174 ust. 1 ppsa zarzucił obrazę art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" ppsa w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994r. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez naruszenie tych przepisów, co spowodowało nieuwzględnienie wszystkich okoliczności dotyczących ograniczenia prawa własności skarżącego i art. 35 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez nieuwzględnienie praw nabytych przez skarżącego. Powołując się na art. 185 § l ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Pismem, które do biura podawczego Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło w dniu 8 lipca 2009 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Skarżący może więc rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
Powyższe przypadki nie mają miejsca w rozpoznawanej sprawie, brak jest również przesłanek do przyjęcia, iż zachodzi jakikolwiek przypadek nieważności postępowania o jakim mowa w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stąd też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi w tej sprawie.
Skoro cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.