Uzasadnienie
Na wniosek E. i I. W. z dnia 7 października 2003 r. Wójt Gminy W. wydał w dniu [...] marca 2004 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz budowę garażu na działce nr ewid. 195 położonej we wsi P., wraz z urządzeniami niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania obiektów oraz budowy zjazdu z drogi powiatowej nr 346 (działka nr ewid.
- na działkę nr 195. Od decyzji tej odwołanie wnieśli H. S. i L. S., właściciele przylegającej do terenu zamierzonej inwestycji działki nr 194. Odwołujący się podnieśli, że pomiędzy działkami nr 194 i 195 jest sporna granica, gdyż E. W. i I. W. zajęli około 3 metrów ich działki i obecnie chcą w tym miejscu urządzić zjazd na przylegającą do ich nieruchomości drogę publiczną.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania kwestia własności gruntu nie ma istotnego znaczenia, bowiem wydana w tym postępowaniu decyzja nie rodzi praw do terenu a problem własności przedmiotowej nieruchomości zostanie rozstrzygnięty na etapie ubiegania się przez inwestora o udzielenie mu pozwolenia na budowę.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Sądu wniósł L. S. Zarzucił jej naruszenie przepisów art. 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 7, 8 i 78 k.p.a. Skarżący podniósł, iż wobec nieustalenia prawidłowego przebiegu linii granicznej pomiędzy działkami nr 194 i nr 195 niemożliwe jest spełnienie ustawowych wymogów koniecznych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, w szczególności wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego powodu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie tej skargi.
Wyrokiem z dnia 22 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę oddalił. Sąd podał w uzasadnieniu wyroku, że wobec tego, iż gmina W. nie posiada ważnego planu zagospodarowania przestrzennego, rozbudowa budynku mieszkalnego wnioskodawców a także budowa budynków gospodarczych i urządzenie zjazdu na działkę nr 195 musi być poprzedzona postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy tej nieruchomości. Aby została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy muszą być spełnione warunki z art. 61 ust. 1 ustawy z 27 maca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ta nie rodzi praw do terenu, którego dotyczy i w postępowaniu o jej wydanie wnioskodawca nie musi wykazywać swego prawa do nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Dlatego dla wyniku kontrolowanego postępowania administracyjnego nie ma znaczenia spór skarżącego z właścicielami działki nr 195 o granicę obu nieruchomości. Z przepisu art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana różnym osobom i nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W postępowaniu o wydanie takiej decyzji nie jest też możliwe kwestionowanie granic nieruchomości, które przesądzają o zakresie uprawnień właścicielskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził też innych naruszeń prawa w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego, co skutkowało oddaleniem skargi.
Wymieniony wyrok zaskarżył skargą kasacyjną L. S. reprezentowany przez adw. Z. G. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię. Zdaniem strony skarżącej decyzja o warunkach zabudowy jest krzywdząca i nie spełnia wszystkich wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy, gdyż spełnienie tego warunku nie jest możliwe w sytuacji, gdy sporna jest granica pomiędzy działkami nr 195 i 194. Skarżący zawarł w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Wskazując jako podstawę kasacyjną naruszenie prawa materialnego skarżący ma obowiązek wskazać konkretny przepis z wymienieniem jednostki redakcyjnej (artykułu, ustępu, paragrafu itd.) naruszonej przez Sąd I instancji, wykazać czy naruszenie nastąpiło przez błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie tego przepisu oraz stanowisko to uzasadnić (por. postanowienie SN z dnia 11 marca 1997 r. sygn. akt II CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114). Wymogu tego nie spełnia powołanie w skardze kasacyjnej art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis wymienia pięć punktów zawierających różne warunki konieczne do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednak, że skarżący w rzeczywistości zarzucił naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo iż istnieje spór co do granicy działki nr 195 we wsi P. - na której ma być zlokalizowana inwestycja - z działką nr 194, należącą do skarżącego. Również tak postawionego zarzutu nie można uznać za trafny. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa". Polega ona na uzależnieniu zmiany w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Przepis ten nie zajmuje się natomiast w ogóle problemem własności nieruchomości, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, bowiem w fazie postępowania o ustalenie tych warunków problem własności nieruchomości nie ma istotnego znaczenia. Decyzje o warunkach zabudowy mogą być wydane różnym osobom i - zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie rodzą praw do terenu, którego dotyczą. Dlatego adresat decyzji nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Prawo to jest bowiem badane dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie dopuszczalności, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu. Decyzja ta nie przesądza natomiast o możliwości realizacji inwestycji. O możliwości tej przesądzi natomiast pozwolenie na budowę, przy którym będzie również badane prawo inwestora do gruntu objętego wnioskiem o wydanie takiego pozwolenia (por. uwagi w Komentarzu - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 2, C.H. Beck, s. 513).
Problem sporu o prawidłowy przebieg granic nieruchomości oznaczonych jako działki nr 194 i 195 nie ma więc żadnego znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania. W żadnym też razie nie można uznać, że spór co do granic obu nieruchomości nie pozwala na zachowanie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem warunek określony tym przepisem w ogóle nie wiąże się z własnością nieruchomości, co do której toczy się postępowanie.
Skarga kasacyjna jest więc nieuzasadniona, co skutkuje jej oddalenie na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).