Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 października 2013 r. po rozpoznaniu sprawy z skargi E. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, oddalił skargę.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.
Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a/ ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576), w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o cofnięciu E. M. pozwolenia na broń palną myśliwską.
Organ pierwszej instancji, decyzję o cofnięciu ww. przedmiotowego pozwolenia wydał w związku ze skazaniem ww. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku XV Wydział Karny z [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] za popełnienie czynu określonego w art. 229 § 3 Kodeksu karnego.
W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy i przedstawione w odwołaniu argumenty nie mogą stanowić podstaw do zachowania E. M. przedmiotowego pozwolenia. Argumenty przedstawione w odwołaniu dotyczą przepisów, które zostały zmienione nowelizacją ustawy o broni i amunicji i weszły w życie od dnia 1 marca 2011 r.
E. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2012 r., w której podniósł, że wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia mu przedmiotowego pozwolenia zostało wszczęte bezprawnie o czym był organ informowany w jego pismach, a jego działanie było spowodowane niezrozumieniem przepisów i ich błędną interpretacją.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i uznanie za bezprawne wszczęcie przedmiotowego postępowania.
Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Sąd podkreślił, że jej istota sprowadzała się do tego, czy organ zasadnie ocenił zdolność skarżącego do posiadania broni na podstawie znowelizowanej ustawy o broni i amunicji.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a/ ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo (...). Natomiast art. 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której, takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6.
Z akt sprawy wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku XV Wydział Karny z [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] został skazany za popełnienie umyślnego przestępstwa określonego w art. 229 § 3 Kodeksu karnego.
W związku z zaistnieniem przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a/ ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji zobowiązany był wszcząć postępowanie administracyjne, a następnie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wydać decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.
Sąd pokreślił, że ustawodawca używając określeń "nie wydaje się", "cofa" nałożył na organy Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie stwierdził, że organ naruszył wskazane w niej przepisy. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ zobowiązany był wszcząć postępowanie z urzędu w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich. Organ nie jest zobowiązany ustalać, czy osoba skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie umyślnego przestępstwa stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sam fakt naruszenia porządku prawnego i skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo stwarza stan zagrożenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek wynikający z przytoczonego przepisu został przez organ Policji dopełniony. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z jego osobą, nie mogły spowodować wydania odmiennej niż zaskarżona decyzji.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270), oddalił skargę.
E. M. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach:
- 1) naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia:
- – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a/ ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. 2012 r. poz. 576) przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż każda osoba popełniająca przestępstwo umyślne stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego;
- 2) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia:
- – art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2012 r. poz. 270) przez nieuwzględnienie skargi, a w konsekwencji jej oddalenie, w sytuacji kiedy stan faktyczny sprawy wskazywał, iż organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanego przez Komendanta Głównego Policji rozstrzygnięcia, tj.:
naruszenie przez Komendanta Głównego Policji art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy (decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...]) decyzji Komendanta Stołecznego Policji nr [...] z [...] marca 2013 r., w sytuacji kiedy Komendant Stołeczny Policji dopuścił się:
- a) naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a/ ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. 2012 r. poz. 576) przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż każda osoba popełniająca przestępstwo umyślne stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego;
- b) naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) przez rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w sposób sprzeczny z interesem społecznym, a także słusznym interesem obywateli;
- c) naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) przez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Na tych podstawach wnosił o:
- – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie;
- – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przez zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, a w następstwie naruszenie przepisów postępowania nie jest zasadny. Artykuł 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) reguluje jedną z przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, stanowiąc: "Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6". Treść tej przesłanki unormowano przez odesłanie do regulacji prawnej przesłanek nabycia prawa. Według art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe". Zasadnie w zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, że zarówno regulując przesłanki nabycia pozwolenia na broń, jak i cofnięcia pozwolenia na broń, nie pozostawiono uznaniu organu, a przyjęto konstrukcje nakazującą podęcia przez organ określonej treści decyzji (decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na broń, decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń).
Podjęcie decyzji odmawiającej przyznania prawa oraz cofnięcia prawa jest obwarowane ustaleniem przesłanki: osoba, która ubiega się o pozwolenie na broń albo, która ma pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przy ocenie wystąpienia stanu zagrożenia, organ nie ma dowolności. Dla pełnej konstrukcji tej przesłanki w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji znaczenie prawne ma wprowadzenie związania prawomocnym skazującym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W sprawie nie podważono, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, na podstawie art. 229 § 3 Kodeksu karnego. Przestępstwo za które został skazany skarżący należy do przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego (Rozdział XXIX Kodeksu karnego), jest to zatem przestępstwo przeciwko prawidłowości sprawowania funkcji publicznych.
W doktrynie prawa karnego podkreśla się, że typem kwalifikowanym jest udzielenie korzyści lub jej obietnica po to, aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa lub w zamian za naruszenie przepisów prawa, a zatem przestępstwo przeciwko działaniu instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego unormowane w art. 229 § 3 Kodeksu karnego. Skarżący został skazany na podstawie art. 229 § 3 Kodeksu karnego, za czyn o charakterze kwalifikowanym, godzący w porządek prawny. Taka kwalifikacja w prawomocnym orzeczeniu sądu skazującym za przestępstwo umyślne wypełniło przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a/ ustawy o broni i amunicji.
Prawidłowa wykładnia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a/ ustawy o broni i amunicji przez prawidłowe odkodowanie hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w normach prawnych tych przepisów czyni nieuzasadnionymi zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. O stanie faktycznym w sprawie przesadził prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku XV Wydział Karny z [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] za popełnienie czynu określonego w art. 229 § 3 Kodeksu karnego. Zasady ogólne: zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego), zasada pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego) nie dają podstaw do wykładni pozostającej w sprzeczności z treścią normy prawnej, w tym wyprowadzenia konsekwencji prawnej nakazanej w normie materialnego prawa administracyjnego (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji).
Organ odwoławczy ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę zasadnie zastosował art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego skoro nie było uzasadnionych przepisami prawa materialnego podstaw do zmiany treści rozstrzygnięcia w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy.
Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodność z prawem zaskarżonej decyzji wyklucza zastosowanie środków prawnych podważenia jej mocy obowiązującej, uzasadniając oddalenie skargi.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.