Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2833/15, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 [aktualnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302], ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę P.a D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] znak [..], wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [..] nr [..] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: Inspektor Wojewódzki; organ I instancji; organ), na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) – dalej: k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji własnej z dnia [..] nr [..].
Decyzją pierwotną Inspektor Wojewódzki zreformował decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: Inspektor Powiatowy) z dnia [..] nr [..] w zakresie wyznaczonego w tej decyzji terminu na wykonanie nałożonego na P.a D. – inwestora robót budowlanych związanych z budową budynku hotelu na posesji przy ul. Św. A we Wrocławiu – obowiązku sporządzenia i przedstawienia 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego w zakresie robót wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. W pozostałym zakresie Inspektor Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [..]
Po rozpatrzeniu wniosku inwestora P.a D. (dalej również: inwestor; skarżący; strona) z dnia [..] o zmianę decyzji z dnia [..] nr [..] na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., Inspektor Wojewódzki decyzją z dnia [..] nr [..] odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [..] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również: Główny Inspektor; organ II instancji; organ odwoławczy) decyzją z dnia [..] znak [..] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia [..]
Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku inwestora (pismo z dnia 21 listopada 2014 r.) o zmianę na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. ostatecznej decyzji z dnia [..] nr [..] Inspektor Wojewódzki postanowieniem z dnia [..] nr [..] odmówił wszczęcia postępowania w tym przedmiocie.
Ze względu na następny wniosek inwestora z dnia [..] o zmianę decyzji z dnia [..], które to podanie nie zawierało podstawy prawnej żądania, Inspektor Wojewódzki – mając na uwadze, że już dwukrotnie toczyło się postępowanie o zmianę w trybie art. 154 k.p.a. – przyjął, że podanie złożono na podstawie art. 155 k.p.a. W związku z tym organ I instancji w piśmie z dnia [..] poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W piśmie z dnia [..] P. D. doprecyzował swoje żądanie z dnia [..], wskazując, że podstawą żądania zmiany decyzji z dnia [..] jest przepis art. 154 k.p.a.
W tych warunkach organ I instancji uznał, że prowadzenie postępowania w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. okazało się bezprzedmiotowe, ponieważ "doszło do wszczęcia postępowania na żądanie, które nie miało miejsca".
Decyzją z dnia [..] znak [..] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania P.a D., utrzymał w mocy decyzję Inspektora Wojewódzkiego z dnia [..] W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że skoro wszczęcie postępowania na podstawie art. 155 k.p.a. było niezasadne i niezgodne z wnioskiem, to umorzenie postępowania było prawidłowe. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że podanie inwestora z dnia [..] zostało rozpoznane w trybie zgodnym z wyjaśnieniami strony zwartymi w piśmie z dnia [..]i w tym przedmiocie Inspektor Wojewódzki wydał w dniu [..] postanowienie nr [..] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania na art. 154 § 1 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie; Sąd I instancji; Sąd) na decyzję Głównego Inspektora z dnia [..] inwestor zarzucił rażące naruszenie szeregu przepisów postępowania, akcentując, że Inspektor Wojewódzki zaniechał zmiany decyzji własnej nr [..] na podstawie art. 154 k.p.a. lub art. 155 k.p.a., zaś Główny Inspektor utrzymał w mocy decyzję z dnia [..], podczas gdy skarżący w dniu [..] przedłożył organowi zamienną dokumentację projektową, o której mowa w decyzji nr [..].
WSA w Warszawie, motywując swoje rozstrzygnięcie zaznaczył, że podstawę prawną umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.
Sąd I instancji wskazał na to, że skarżący w piśmie z dnia [..]wniósł o zmianę decyzji z dnia [..], jednakże nie wskazał podstawy prawnej swojego żądania. Sąd zwrócił przy tym uwagę na to, że wcześniej w rozpoznawanej sprawie skarżący, przed złożeniem wniosku z dnia [..], dwukrotnie wnosił o zmianę decyzji i wówczas jako podstawę swojego żądania wskazywał art. 154 k.p.a., zaś organ I instancji, rozpoznając te wnioski, wyjaśnił, dlaczego nie jest możliwa zmiana decyzji na podstawie powołanego przepisu. Sąd wyjaśnił dalej, że w tych warunkach kolejny wniosek z dnia [..] o zmianę tej decyzji, który nie zawierał podstawy prawnej żądania, organ potraktował jako wniosek oparty na przepisie art. 155 k.p.a., lecz przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy skarżący w piśmie z dnia [..] wskazał, że "podstawą wniosku o zamianę decyzji numer [..] są tylko i wyłącznie przepisy art. 154 § 1 k.p.a.".
Sąd I instancji stwierdził, że w takim przypadku doszło do sytuacji, w której skarżący w piśmie z dnia [..], już po wszczęciu postępowania, sprecyzował swoje żądanie zmiany decyzji zawarte we wniosku z dnia [..], a to poprzez wskazanie trybu, w jakim ubiega się o zmianę decyzji. Idąc dalej, Sąd argumentował, że skoro postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony z dnia [..], ale w trybie art. 155 k.p.a., a intencją strony była zmiana decyzji w trybie art. 154 k.p.a., jak to wynika z pisma z dnia [..] precyzującego ten wniosek, to organ zobowiązany był do prowadzenia na wniosek z dnia [..] postępowania na podstawie art. 154 k.p.a., co oznacza, że wszczęte na podstawie tego wniosku postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i wymagało umorzenia.
Sąd I instancji wyjaśnił też, że organy administracji publicznej mogą prowadzić postępowanie na wniosek strony jedynie w takim zakresie, w jakim strona o to wnosi, wobec czego uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Końcowo Sąd stwierdził, że w tym stanie sprawy Inspektor Wojewódzki prawidłowo umorzył postępowanie administracyjne, a organ odwoławczy zasadnie utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, P. D., zaskarżając to orzeczenie w całości, zarzucił Sądowi I instancji na podstawie art 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 i art. 9 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki bezprzedmiotowości postępowania skutkujące koniecznością jego umorzenia na podstawie powołanego przepisu, podczas gdy wskazanie przez skarżącego podstawy prawnej żądania nastąpiło wyłącznie z powodu wadliwego pouczenia przez organ;
- art. 145 § 1 pkt: 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez przyjęcie przez Sąd, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie doszło do naruszenia prawa, podczas gdy orzekające w sprawie organy nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy i treści żądania skarżącego, co doprowadziło do wadliwego stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania;
- art 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie orzeczenia w sposób wskazujący na uchybienie przez Sąd I instancji obowiązkowi dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, a nadto brak odniesienia się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów.
Przy tak przytoczonych podstawach kasacyjnych, które zostały następnie umotywowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: Sąd kasacyjny) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzą określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny skontrolował zgodność zaskarżonego orzeczenia w granicach określonych podstawami skargi kasacyjnej. W takim wypadku sąd drugiej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Oznacza to, że zakres kontroli dokonywanej w postępowaniu odwoławczym jest w tych warunkach zdeterminowany przez przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia.
W niniejszej sprawie inwestor oparł skargę kasacyjną na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. przepisu wynikowego art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 105 i art. 9, art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., jak również przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego wyroku, w granicach zakreślonych podstawami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu nr 3, dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co miało nastąpić poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wskazujący na uchybienie przez Sąd I instancji obowiązkowi dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, a nadto przez brak odniesienia się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów.
W tym względzie wyjaśnić trzeba, że naruszenie przez sąd wojewódzki omawianego przepisu może usprawiedliwiać uchylenie zaskarżonego wyroku wówczas, gdy orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej – czy to z powodu istotnych braków w wywodzie prawnym sądu, czy też istotnych nieprawidłowości w przedstawieniu stanu faktycznego kontrolowanej sprawy (por. stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 36/16, odstępnym w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba też mieć na uwadze, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, ONSA WSA 2010/3/39 oraz wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt I FSK 2067/15 – orzeczenia dostępne jw.).
W niniejszej sprawie zarzut naruszenia tego przepisu został powiązany z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a., jednakże Sąd kasacyjny nie podzielił stanowiska strony, że uzasadnienie kwestionowanego wyroku wskazuje na to, że Sąd I instancji nie dokonał oceny zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z prawem. Przeciwnie, Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwięźle i klarownie przedstawił motywy, którymi kierował się, rozstrzygając sprawę. W szczególności Sąd wskazał na doniosłe prawnie okoliczności faktyczne sprawy, które stanowiły podstawę przyjęcia, że postępowanie wszczęte na wniosek strony, było niezgodnie z jej intencją prowadzone w trybie art. 155 k.p.a., wobec czego zaszły podstawy do jego umorzenia jako bezprzedmiotowego. Zaskarżony wyrok w pełni poddaje się kontroli instancyjnej, co będzie przedmiotem dalszych rozważań Sądu kasacyjnego.
Co się tyczy naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. należy podkreślić, że dla skuteczności takiego zarzutu należy w skardze kasacyjnej wykazać, że sąd wojewódzki, rozpoznając skargę, dokonał oceny innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) pod względem zgodności z prawem lub też z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił – oraz że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1560/12, dostępny jw.).
W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. WSA w Warszawie, przedstawiając swoją ocenę prawną przyjętego stanu sprawy, wskazał jednoznacznie na fakty w postaci:
- dwukrotnego uprzedniego procedowania w przedmiocie zmiany decyzji Inspektora Wojewódzkiego z dnia [..] nr [..] w trybie art. 154 k.p.a. – w związku z pierwszym wnioskiem inwestora z dnia [..] Inspektor Wojewódzki odmówił zmiany tej decyzji, zaś po rozpatrzeniu kolejnego wniosku inwestora z dnia [..] organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w tym przedmiocie,
- wszczęcia na wniosek inwestora z dnia [..] kolejnego postępowania w sprawie zmiany przedmiotowej decyzji z dnia [..]., tym razem w trybie art. 155 k.p.a.,
- przyjęcia przez Inspektora Wojewódzkiego, że "podanie złożono na podstawie art. 155 k.p.a.", a to ze względu na to, że pismo z dnia [..] nie zawierało podstawy prawnej żądania, zaś organ miał na uwadze, że już dwukrotnie toczyło się postępowanie o zmianę decyzji w trybie art. 154 k.p.a.,
- sprecyzowania przez skarżącego w piśmie z dnia [..], już po wszczęciu postępowania, swojego żądania zawartego we wniosku z dnia [..] – poprzez wskazanie, że podstawą żądania zmiany decyzji z dnia [..] jest art. 154 k.p.a.
Następnie Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocenił zgodność decyzji Głównego Inspektora z prawem, działając w granicach wyznaczonych przez stan faktyczny sprawy i przepisy prawa znajdujące do niego zastosowanie. Zdaniem Sądu kasacyjnego skarżący w żaden sposób nie wykazał, że Sąd I instancji nie rozstrzygnął sprawy w jej granicach ani też, że powinien był rozstrzygnąć sprawę w innych granicach. Stąd też zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie wytrzymał konfrontacji z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
W odniesieniu do zarzutu nr 1 – naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 i art. 9 k.p.a., trzeba zaznaczyć, że w istocie ze względu na swoją treść, podobnie jak zarzut nr 2, zarzut ten zasadniczo również obejmuje kwestie związane z ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Niemniej jednak należy zaznaczyć, że ciążące na organie administracji obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 9 k.p.a., nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania. W szczególności zaś, gdy określone okoliczności faktyczne mogą stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego z udziałem strony. Zatem brak poinformowania strony w ramach jednego postępowania administracyjnego o możliwości zaistnienia okoliczności faktycznych dających podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania bądź też poinformowanie niepełne czy nieprecyzyjne – nie stanowi naruszenia art. 9 k.p.a.
Zadaniem organów administracji jest jedynie przekazanie stronie niezbędnych informacji, na podstawie których strona będzie mogła dokonać wyboru i zdecydować o swoich działaniach (por. np. wyroki NSA z dnia: 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 769/16 i 5 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2217/16 – dostępne jw.). Taka właśnie sytuacja zaszła w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu kasacyjnego, nie było żadnych podstaw do uwzględnienia przy jej rozstrzyganiu domniemanego działania Inspektora Wojewódzkiego, który miał poinformować inwestora o tym, że wystąpienie o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. nie odniesie oczekiwanego skutku, gdyż nie uzyska zgody wszystkich stron postępowania, a tryb z art. 154 k.p.a. nie jest obarczony takim obowiązkiem. Tego rodzaju stanowisko organu miało skłonić stronę – według jej twierdzeń – do niekorzystnego dla niej sprecyzowania wniosku w piśmie z dnia [..] poprzez wskazanie podstawy z art. 154 k.p.a. Warto zatem zauważyć, że skarżący jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się działalnością inwestycyjną (budowalną). W jego sprawach toczyły się i nadal toczą liczne postępowania administracyjne i sądowe. Strona korzysta z pomocy zawodowych pełnomocników procesowych. Stąd też niezależnie, jaka była treść informacji faktycznie udzielanych inwestorowi przez organ, nie mogło to mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący powinien zdawać sobie sprawę z uwarunkowań faktycznych i prawnych prowadzonej działalności budowlanej i tej konkretnej inwestycji, której dotyczyło wiele postępowań (w szczególności związanych z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym). W tych warunkach nie powinien mieć żadnej wątpliwości, że decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją, na podstawie której strona nabywa określone prawa i obowiązki, a jej zmiana mogła nastąpić w trybie art. 155, a nie art. 154 k.p.a.
Na koniec tej części rozważań trzeba stwierdzić, że powołane przez stronę okoliczności, pomijając przy tym ocenę ich wiarygodności, nie zmieniają faktu, że strona w piśmie z dnia [..] wyraźnie i jednoznacznie wskazała, w jakim trybie ma być rozpatrzony jej wniosek z dnia [..] Wobec tego działania procesowe skarżącego wskazywały na jego rzeczywistą wolę poddania jego wniosku z dnia [..] procedowaniu w trybie art. 154 k.p.a.
Skoro zaś organ wszczął postępowanie w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., mimo że jak się następnie okazało – wolą strony było procedowanie nad wnioskiem w trybie art. 154 k.p.a., to Sąd kasacyjny musiał przyjąć za niezakwestionowane stanowisko Sądu I instancji co od tego, że dalsze prowadzenie takiego postępowania było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.
Przypomnieć bowiem należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawym. Zakres zaskarżenia, podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie muszą odnosić się do zaskarżonego orzeczenia, powinny być sformułowane precyzyjnie, w sposób niepozostawiający miejsca na przypuszczenia i domysły co do rzeczywistych intencji strony skarżącej kasacyjnie (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2309/18, dostępny jw.). Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, dostępna jw.). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (podobnie NSA w wyrokach z dnia: 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1289/08; 22 września 2010 r. sygn. akt II FSK 764/09; 16 lipca 2013 r. sygn. akt sygn. akt II FSK 2208/11 – orzeczenia przywołane w wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2018 r. sygn. akt I GSK 2647/18, dostępnym jw.). Zasada falsa demonstratio non nocet pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w pewnych warunkach na odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, powołanych nie tylko w samych podstawach kasacyjnych, ale również sformułowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (por. stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 391/15, dostępnym jw.). Jest to jednakże zastrzeżone do takich sytuacji, w których charakter i treść zarzutów można w sposób jednoznaczny ustalić ze względu na całokształt argumentacji sformułowanej w przytoczonej podstawie oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszącym się do poszczególnych zarzutów przytoczonej podstawy kasacyjnej.
Natomiast w sytuacji nieskutecznego zarzucenia Sądowi I instancji uchybień w zakresie przyjętego stanu sprawy (okoliczności faktycznych), przy braku jakiegokolwiek uzasadnienia naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł rozważać prawidłowości wykładni lub zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu nr 2, który sprowadza się do kwestionowania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego przez organy, w szczególności treści żądania strony, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że istotne okoliczności sprawy zostały przez Sąd I instancji odpowiednio ocenione, przyjęte i poddane subsumcji prawnej. Kwestie te zostały już wcześniej omówione w niniejszym uzasadnieniu. Skarżący w żaden sposób nie przełamał podstawowych faktów wskazanych przez Sąd I instancji, które rzutowały na ocenę zasadności umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku bezsprzecznie wynika również, że Sąd miał na uwadze wszystkie zarzuty skargi, konfrontując je z ustaleniami poczynionymi przez organy na gruncie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.