Wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 554/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 960/18

Skład

Sędzia NSA Robert Sawuła przewodniczący
Sędzia NSA Paweł Miładowski
Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz sprawozdawca

Sprawa

w sprawie ze skargi U. S. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Uzasadnienie

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 14 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 960/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę U. S. (dalej: skarżąca) i uchylił zaskarżoną decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z [...] czerwca 2018 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia o długości 35,13 m usytuowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowość P. od strony działki nr [...] (drogi wewnętrznej).

W motywach orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że kluczowym dla sprawy było ustalenie, że przedmiotowa inwestycja, stosownie do treści art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; zwanej dalej: Pb), jest sprzeczna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko P." zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Solina z dnia 29 lipca 2008 r. Nr XXI/189/08 (Dz. Urz. Województwa Podkarpackiego z dnia 5 września 2008 r. Nr 70, poz. 1706; zwanym dalej: plan miejscowy). Powyższe wymagało zaś ustalenia przez organy, że ogrodzenie usytuowane jest w całości na terenie oznaczonym w planie symbolem 10.KDw przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych według obowiązującego miejscowego planu, a nie przeznaczonym pod budowę ogrodzeń.

Wyjaśniono, że z wypisu planu miejscowego wynika, iż działki nr [...] i [...] położone są na terenach oznaczonych symbolami 9.MN/ML/MP – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, rekreacji indywidualnej i usług hotelarskich, i 10.KDw – na tereny komunikacji - drogi wewnętrzne. Działka nr [...] to tereny oznaczone symbolem 10.KDw – tereny komunikacji – drogi wewnętrzne. Analiza zapisów planu (§ 17 ust.

4. prowadzi natomiast wniosku, że na obszarze zaznaczonym symbolem 10.KDw nie można budować ogrodzeń oraz, że szerokość tego terenu przeznaczonego dla lokalizacji dróg wewnętrznych wynosi 8 m.

Mając powyższe na względzie, Sąd nie zaaprobował przyjętej przez organy metody wyznaczenia granic terenu 10.KDw wskazującej na odległość 4 m od środka działki nr [...] (teren 10.KDw) w kierunku północnym i południowym. Istotne w sprawie jest bowiem ustalenie granic działek nr [...] i nr [...] z działką nr [...] oraz wyjaśnienie jak część tych działek oznaczona jest w planie symbolem 10.KDw. Z ustaleń organu I instancji wynika, że w terenie odnaleziono tylko jeden punkt graniczny pomiędzy działkami nr [...], nr [...] i nr [...]. Nie odnaleziono jednak drugiego punktu granicznego. Nie można więc jednoznacznie stwierdzić przebiegu granicy działki ew. nr [...] i nr [...] z działką nr [...] w dalszym biegu przyjmując jako punkt odniesienia środek działki nr [...] i zakładać z całą pewnością, metodą dedukcji, że istniejące ogrodzenie położone jest na terenie 10.KDw na działkach nr [...] i nr [...]. Zwrócono nadto uwagę, iż z części graficznej planu wynika, że także działki położone po północnej stronie działki nr [...] oznaczone są na planie symbolem 10.KDw. Nie wiadomo jaka część tych działek przeznaczona jest pod drogi – 10.KDw.

Reasumując Sąd Wojewódzki stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy z obrazą przepisów art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej: Kpa) w zw. z art. 107 § 3 Kpa w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy. W związku z tym rozstrzygnięcia organów należało uchylić.

2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej zwany: PWINB), zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: Ppsa) w zw. z art. 7 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa i art. 107 § 3 Kpa, poprzez uznanie, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją naruszono w/w przepisy w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna okazała się zasadna.

3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

3.3. W całości należy podzielić zarzut skargi kasacyjnej. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, kluczowym dla stanu faktycznego sprawy było ustalenie odległości ogrodzenia od osi jezdni. Plan miejscowy posługuje się liniami rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub zasadach zagospodarowania, a nie granicami działek. Konieczne było więc ustalenie przez organ linii rozgraniczających terenu oznaczonych symbolem 10.KDw w terenie, co uczyniono w postępowaniu administracyjnym. Nie ma przy tym jakiejkolwiek potrzeby wskazywania, która część działek [...] i [...] jest oznaczona w planie symbolem 10.KDw. Z wyrysu z mapy zasadniczej w skali 1:500 wynika, że szerokość działki drogowej nr [...] na odcinku przylegającym do działki nr [...] i [...] wynosi ok. 4 m. Pomierzone odległości zarówno od środka działki [...] w P. jak i od osi jezdni (jak wskazano, jezdnia asfaltowa nie jest usytuowana równolegle do granic działki nr [...]) wskazują, że przedmiotowe ogrodzenie usytuowane jest w odległości mniejszej, niż dopuszczalna odległość przewidziana planem dla terenu oznaczonego symbolem 10 KDw, czyli 4 m (odległość ogrodzenia odpowiednio: 2,09 m i 2,10 m na działce [...] oraz 2,75 m i 2,51 m na działce [...]).

3.4. Jak zasadnie wskazuje się w skardze kasacyjnej, stan faktyczny sprawy został ustalony z uwzględnieniem zasady prawny obiektywnej tj. art. 7 Kpa oraz zasad dotyczących zbierania i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera również uzasadnienie przyjętej podstawy faktycznej i prawnej sprawy, szczegółowo wyjaśniające tok rozumowania organu, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz 107 § 3 Kpa.

3.5. Ponownie rozpoznając sprawę, uwzględniając ustalony przez organ stan faktyczny, Sąd I instancji dokona merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji przez pryzmat prawidłowości zastosowania art. 50 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 7 oraz art. 52 Pb.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając skargę kasacyjną na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania celem rozpatrzenia jej z uwzględnieniem treści art. 134 § 1 Ppsa. Na podstawie art. 207 § 2 Ppsa odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu.