Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 września 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 374/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Łodzi oddalił skargę B. G., Ewy R. i D. R., M. R., J. M., K. M., Z. Ż., P. B., I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO lub Kolegium) z [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora – [...] Sp. z o.o. z/s w [...] (Spółka) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na: "Uruchomieniu linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortującą podłoże" na działce o nr ew. [...] (obręb: [...]), gmina [...].
Dalej wskazano, że decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia oraz określił zgodnie z art. 84 ust. 1 a ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2018, poz. 2081, Uioś) istotne warunki korzystania ze środowiska. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 77 ust. 1 oraz art. 85 Uioś, § 3 ust. 1 pkt 80, 92 i 98 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71 – rozp. RM z 2010) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, K.p.a.).
W wyroku przytoczono dalej, że przed wydaniem w/w decyzji, organ I instancji uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w [...]oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni z/s w [...] (PGW).
Odwołanie od wskazanej decyzji do SKO w [...] wnieśli z zachowaniem ustawowego terminu: B. G., E. R., D. R., M. R., J. M., Pan Z. Ż., P.B. i I. P. - uznani za strony postępowania właściciele z sąsiednich działek, domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że przywołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2019 r. SKO w [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Wójta Gminy [...] w I instancji.
Organ odwoławczy oceniając przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty oraz uzyskane opinie wyraził stanowisko, że planowane przedsięwzięcie z uwagi na jego skalę, rodzaj i charakterystykę oraz krótkotrwały i odwracalny charakter zmian w środowisku na etapie realizacji oraz brak znaczących negatywnych oddziaływań w czasie eksploatacji, nie będzie miało negatywnego wpływu na cele ochrony, przedmioty ochrony oraz integralność wszystkich obszarów podlegających ochronie.
W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu decyzji organu gminy prawidłowo zawarto i przeanalizowano szczegółowo wszystkie wymagane, a dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 Uioś, wymagające uwzględnienia przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W uzasadnieniu decyzji środowiskowej odniesiono się do zarzutów stron postępowania w zakresie przekroczenia norm hałasowych ze strony planowanej inwestycji. Na podstawie zamiarów inwestycyjnych przedstawionych w załączonych do wniosku dokumentach, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia nie wykryto, żeby planowane przedsięwzięcie przekraczało normy dotyczące rozprzestrzeniania się hałasu.
Z przedłożonych akt sprawy – w ocenie Kolegium – wynikało, że w trakcie postępowania do organu I instancji wpłynęły także pisma zawierające uwagi zgłoszone przez strony postępowania. W ocenie organu odwoławczego organ gminy odniósł się w sposób dostateczny do wniesionych uwag stron postępowania w uzasadnieniu decyzji.
Z wyroku sądu wojewódzkiego wynika dalej, że prawidłowość decyzji SKO zakwestionowali B. G., E. R., D. R., M. R., J. M., K. M., Z.Ż., P. B. i I. P. poprzez skargę skierowaną do WSA w Łodzi.
W petitum skargi, działający w imieniu skarżących pełnomocnik, zarzucił decyzji SKO w [...] naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 15 w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 i art. 103 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez:
- nie odniesienie się przez SKO do wszystkich zarzutów odwołania, w tym w szczególności w zakresie, w jakim skarżący podnieśli naruszenie:
- art. 30 w zw. z art. 37 pkt 1 Uioś oraz art. 10 K.p.a. poprzez dowolne i nieuzasadnione kwalifikowanie uwag i wniosków zgłaszanych w postępowaniu, jako pochodzących od społeczeństwa,
- art. 10 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania stanowisk składanych w toku postępowania przez strony i tym samym uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu,
- art. 37 pkt 1 i 2 Uioś poprzez zaniechanie przeprowadzenia właściwego postępowania z udziałem społeczeństwa, w tym w szczególności zaniechanie prowadzenia konsultacji społecznych wobec wyłonienia się sprzeciwu społecznego w odniesieniu do przedsięwzięcia,
- art. 37 pkt 1 Uioś w zw. z art. 7, art. 77 i 80 K.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania wniosków i uwag składanych w toku postępowania przedstawicieli społeczeństwa,
- art. 8 i art. 10 § 1 K.p.a., gdyż organ I instancji nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez:
• niezapewnienie stronom, w tym w szczególności stronie społecznej, czynnego udziału w każdym stadium postępowania,
• przekazanie J. M. niekompletnego pisma PGW z 26 października 2018 r., (brak czwartej strony pisma), co uniemożliwiło poznanie argumentów, które legły u podstaw zajętego stanowiska,
• nieprzekazanie J. M. pisma Zastępcy Komendanta Służby Ochrony Państwa z 22 lipca 2018 r., oraz odpowiedzi organu na to pismo z 8 sierpnia 2018 r., co uniemożliwiło stronie poznanie wszelkich istotnych okoliczności sprawy,
- nieprzeprowadzenie postępowania merytorycznego co do istoty sprawy przez SKO, w tym w szczególności niedokonanie własnych ustaleń faktycznych, a zamiast tego oparcie się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, co doprowadziło do zaniechania rzeczywistej i merytorycznej kontroli instancyjnej;
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w sprawie oraz niezebranie i nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności w wyniku:
- odstąpienia od dokonania oceny przekroczenia norm hałasu, zarówno w okresie realizowania inwestycji, jak i w okresie funkcjonowania linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortująco-pakującą, w odniesieniu do obszarów miejscowości znajdujących się w sąsiedztwie przedsięwzięcia, a w szczególności do obszarów mieszkalnych położonych w najbliższej odległości od planowanej inwestycji,
- odstąpienia od dokonania oceny zanieczyszczenia powietrza w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia, w szczególności w zakresie przekroczeń norm pyłów, zarówno w okresie realizowania inwestycji, jak i w okresie funkcjonowania linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortująco-pakującą, w odniesieniu do obszarów miejscowości znajdujących się w sąsiedztwie przedsięwzięcia, a w szczególności do obszarów mieszkalnych położonych w najbliższej odległości od planowanej inwestycji,
- odstąpienia od dokonania oceny stopnia zanieczyszczenia wód gruntowych, zarówno w okresie realizowania inwestycji, jak i w okresie funkcjonowania linii do suszenia owoców, warzyw, ziół, grzybów i materiału roślinnego oraz kompostowni napowierzchniowej wraz z linią sortująco-pakującą, ze szczególnym naciskiem na aspekt funkcjonowania kompostowni napowierzchniowej, co doprowadziło do nieustalenia kompletnego stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o który możliwe by było wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego wszelkie istotne aspekty;
- art. 136 § 1 w zw. z art. 84 K.p.a., art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych ujętych w odwołaniu, dotyczących dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z opinii specjalisty do spraw akustyki, opinii specjalisty do spraw zanieczyszczenia powietrza oraz opinii specjalisty do spraw zanieczyszczenia wód gruntowych, na okoliczności wskazane we wnioskach dowodowych, pomimo wykazania istotnego wpływu, jaki wyżej wskazane dowody mogły mieć dla ustaleń faktycznych w sprawie, co doprowadziło do nieustalenia kompletnego stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o który możliwe by było wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego wszelkie istotne aspekty;
- art. 136 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez:
- niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla pełnego i rzetelnego ustalenia wszelkich okoliczności istotnych dla sprawy, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu niekompletny stan faktyczny,
- naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania jej w sposób dowolny, w szczególności poprzez pomijanie i marginalizowanie znaczenia dowodów przemawiających na korzyść skarżących, przy jednoczesnym eksponowaniu wyłącznie twierdzeń wpisujących się w stanowisko przyjęte przez organ I instancji;
- art. 8 § 1, art. 9 oraz art. 11 K.p.a. poprzez nieuzasadnione zignorowanie części twierdzeń podniesionych w odwołaniu oraz bezpodstawne nienadanie odpowiedniej wagi pozostałym twierdzeniom skarżących,
- art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw, którymi kierował się organ II instancji wydając rozstrzygnięcie, w tym w szczególności przyczyn nieuwzględnienia argumentacji zawartej w odwołaniu, niewystarczającego uzasadnienia powodów nieuwzględnienia złożonych wniosków dowodowych oraz pominięcia części sformułowanych zarzutów.
Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę SKO o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Łodzi oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że zarzuty wobec przywołanych stanowisk organów opiniujących nie znajdują uzasadnienia w kontekście zaistnienia naruszeń, które miałyby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazano, że z treści uzasadnienia opinii PPIS jasno wynika stanowisko tegoż organu, które dodatkowo jest zbieżne w zasadniczej kwestii, tj. co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze stanowiskiem pozostałych organów opiniujących.
W ocenie sądu pierwszej instancji przywołane przez organy przepisy i argumenty nie dają podstaw do zakwestionowania stanowiska, tak jak postulują to skarżący, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie z uwagi na jego skalę, rodzaj i charakterystykę oraz krótkotrwały i odwracalny charakter zmian w środowisku na etapie realizacji oraz brak znaczących negatywnych oddziaływań w czasie eksploatacji, nie będzie miało negatywnego wpływu na cele ochrony, przedmioty ochrony oraz integralność wszystkich obszarów podlegających ochronie.
Zdaniem tegoż sądu, wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia pozostałych przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W szczególności dotyczy to tych argumentów, które dotyczą samego udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu, a więc reguł zawartych w dziale III Uioś.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 i art. 151 Ppsa, przez oddalenie skargi administracyjnej oraz nierozpoznanie stanu sprawy z uwzględnieniem szczegółowych regulacji Uioś i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznania sprawy, a polegających na tym, iż organy administracyjne przyjęły z obrazą art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 30 w zw. z art. 37 pkt 1 i 2 Uioś, że:
- nie doszło do dokonania przez organy nieuzasadnionej kwalifikacji uwag i wniosków zgłaszanych w postępowaniu przez strony jako pochodzących od społeczeństwa,
- nie zaniechano merytorycznego rozpoznania stanowisk składanych w toku postępowania przez strony,
- nie zaniechano przeprowadzenia właściwego postępowania z udziałem społeczeństwa, w tym w szczególności konsultacji społecznych wobec wyłonienia się sprzeciwu społecznego w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia,
- nie zaniechano merytorycznego rozpoznania wniosków i uwag składanych w toku postępowania przez przedstawicieli społeczeństwa,
- nie dokonano wnikliwego rozpatrzenia sprawy i ograniczono postępowanie do bezkrytycznego przyjęcia twierdzeń inwestora oraz dowolną ocenę materiału dowodowego;
- art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, poprzez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne w sposób niezgodny z obowiązującą je procedurą, pomimo sformułowania w skardze administracyjnej jednoznacznych zarzutów w tym zakresie, co doprowadziło do przedstawienia stanu sprawy w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym;
- art. 141 § 4 Ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a zatem ustalenia przesłanek, którymi kierował się sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie, w tym w szczególności ustalenie, czy rozstrzygnięte zostały wszystkie zarzuty sformułowane w skardze administracyjnej;
- art. 141 § 4 Ppsa poprzez niedokonanie przez WSA w Łodzi analizy wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze administracyjnej, podczas gdy dotyczyły one istotnych naruszeń proceduralnych i mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego na podstawie przepisu art. 185 § 1 Ppsa skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi. Jednocześnie wnosi o rozstrzygnięcie o kosztach sądowych według norm prawem przepisanych.
Skarżący kasacyjnie stoi na stanowisku, że organ administracyjny dopuścił się daleko idących naruszeń proceduralnych, które następnie nie zostały dostrzeżone i skorygowane przez sąd pierwszej instancji, co doprowadziło do wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tego względu naruszenia ujęte w petitum skargi kasacyjnej, dotyczące zarówno procedury administracyjnej jak i sądowoadministracyjnej, wydają się spełniać wymaganie określone w art. 174 pkt 2 Ppsa i stanowią dopuszczalną podstawę skargi kasacyjnej.
Skarżący kasacyjnie w piśmie procesowym z 14 stycznia 2020 r. oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa 2010, nr 1, poz. 1).
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.
Stosownie do art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
A. Sposób sformułowania zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze kasacyjnej uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Zarzuty te sprowadzają się do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa oraz tegoż przepisu w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Jeśli chodzi o naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa to przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
B. Zarzuty naruszenia art. 141 § 4 Ppsa sprowadzają się do wadliwego zaakceptowania ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy administracyjnej, sporządzenia uzasadnienia w sposób uniemożliwiający dokonanie jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, wreszcie brak analizy wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Zdaniem skarżącego kasacyjnie uzasadnienie skarżonego wyroku jest szczątkowe, a jego treść nie pozwalać ma na ustalenie motywów, którymi kierował się sąd pierwszej instancji oddalając skargę. Zarzutów tych nie podziela Sąd Naczelny.
Stosownie do art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Stwierdzić przy tym trzeba, że zawarty w tym przepisie wymóg dotyczący zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze nie nakłada na sąd I instancji obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut "braku wnikliwego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze", należałoby powiązać to z naruszeniem stosownego przepisu oraz wykazać istotny wpływ na wynik sprawy tego naruszenia.
- W ocenie Sądu motywy stawianych zarzutów odnośnie naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wskazują wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia cyt. przepisu. W samej skardze kasacyjnej nie wyłuszczono ponadto kwestii, do których to zarzutów sąd wojewódzki się nie odnosił, a brak taki mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 Ppsa przez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem wymogów w nim oznaczonych, w szczególności przez lakoniczne uzasadnienie jest bezzasadny. Lektura uzasadnienia skarżonego wyroku wskazuje, że sąd pierwszej instancji wielokrotnie wprost odnosił się w nim konkretnie do zarzutów skargi, na co wskazują odpowiednie fragmenty tegoż uzasadnienia:
"Strona podnosiła zarzut niewyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności (niepełny stan faktyczny), lakoniczność i niekompletność wydanych opinii. Zdaniem sądu zarzuty wobec przywołanych wyżej stanowisk organów opiniujących nie znajdują uzasadnienia w kontekście zaistnienia naruszeń, które miałyby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia...";
"....zdaniem sądu, zarzuty niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia nie znajdują uzasadnienia. W ocenie sądu, ustalenia faktyczne i prawne omówione w motywach zaskarżonej decyzji, a przytoczone w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia, nie budzą istotnych wątpliwości. Organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, spójna i wszechstronna, a przy jej dokonaniu nie przekroczono obowiązujących reguł procesowych. Tym samym, zdaniem sądu, zarzuty niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia nie znajdują uzasadnienia...";
"W świetle zgromadzonych dokumentów, w szczególności przedstawionych danych przez inwestora, w tym zamieszczonych w karcie informacyjnej, a nie zakwestionowanych również w toku postępowania przez jednostki współdziałające (opiniujące), nie można uwzględnić argumentów strony skarżącej o ponadnormatywnym rozprzestrzenianiu się hałasu zwłaszcza, że nie przedstawiono w toku postępowania żadnego dokumentu, który odmiennie oceniałby zakres odziaływania przedmiotowego zamierzenia....";
"Odnosząc się do argumentów dotyczących wadliwości uzasadnienia kwestionowanego rozstrzygnięcia podkreślić należy, że w przypadku gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych przepisami procedury administracyjnej, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy). Wskazane elementy niewątpliwie kwestionowana decyzja spełnia...";
"...sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów prawa w tym procesowego. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. W ocenie sądu, organy prawidłowo umotywowały wydane przez siebie decyzje, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy odniósł się należycie do zarzutów podniesionych w odwołaniu, które w zasadniczej mierze zostały powtórzone w skardze...".
Tym samym chybione są zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wyrokujący wojewódzki sąd administracyjny, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną wyroku, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. W orzecznictwie zauważa się, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05.
Uogólniając, należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, a w przedmiotowej sprawie – wbrew ogólnikowym zarzutom skargi kasacyjnej – tak nie jest.
D. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 i art. 151 Ppsa. Formułując taką podstawę kasacyjną podniesiono wadliwość oddalenia skargi oraz nierozpoznanie sprawy z uwzględnieniem szczegółowych regulacji zawartych w Uioś, a także podniesiono zarzut naruszenia przez organy przepisów K.p.a.: art. 7, 10, 77, 80 i 107 § 3. Poza sformułowaniem podstawy kasacyjnej uwzględniającej przywołanie powyższych przepisów – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – nie uzasadniono jej. W motywach środka odwoławczego ograniczono się do wskazania istoty zarzutów kasacyjnych opierających się na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa wywodząc, że organ administracyjny (nie sprecyzowano czy I czy II instancji) dopuścić się miał "daleko idących naruszeń proceduralnych, które następnie nie zostały dostrzeżone i skorygowane" przez sąd pierwszej instancji. Dalej wskazano, że wadliwie ustalono stan faktyczny sprawy w postępowaniu administracyjnym. Rzecz jednak w tym, że w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono jakich to ustaleń faktycznych nie dokonano, jakich dowodów zaniechano, jakich uchybień dopuszczono się w uzasadnieniu decyzji zapadłych w postępowaniu administracyjnym.
W aspekcie ograniczenia się przez autora skargi kasacyjnej do przywołania w pkt 1 podstaw kasacyjnych przepisów Ppsa w powiązaniu z oznaczonymi regulacjami zawartymi w K.p.a. i Uioś wypadnie uznać, że nie mogło ono prowadzić do wniosku o skuteczności wniesionego środka zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 134 § 1 Ppsa, z którego wynikał nakaz orzekania przez ten sąd w granicach danej sprawy, nie będąc – co do reguły – związanym zarzutami i wnioskami skargi. Ponadto nie wzięto w skardze kasacyjnej pod rozwagę, że art. 10 i 77 K.p.a. to regulacje rozbudowane, składające się z kilku paragrafów. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Przedmiotowa skarga kasacyjna nie czyni zadość powyższym wymogom, przez to jest nieskuteczna w tym zakresie.
Wypadnie także zauważyć, że WSA w Łodzi szczegółowo i zasadnie odnosił się do wymogów uzasadnienia decyzji, w przypadku gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zasadnie oceniając, że nakazane przepisami Uioś elementy niewątpliwie decyzja środowiskowa zawiera. Trafnie także sąd wojewódzki wskazał, że obowiązek podania informacji o udziale społeczeństwa nie oznacza powinności organu uwzględnienia podnoszonych w tym aspekcie uwag i wniosków, gdy nie znajdują one uzasadnienia w obowiązującym prawie, nie kwestionując przy tym subiektywnych odczuć i ocen społeczności lokalnej, czy też stron postępowania co do przewidywanych oddziaływań planowanej inwestycji. Podzielić także należy osąd sądu pierwszej instancji, wedle którego wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia pozostałych przepisów, które dotyczą samego udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu i nie wykazano również, aby ta okoliczność mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
F. Z powyższych przyczyn i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.