Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 18 września 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 741/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. D. na decyzję nr 247/2020 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2020 r., znak: WOB.7721.580.2017.AJAN, w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. D.. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:
- - stosownie do art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) polegające na przyjęciu, że budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oparciu tego ustalenia na opinii urbanistycznej Pracowni Urbanistyczno-Planistycznej [...], zamiast wymaganego przez ustawę dokumentu w formie zaświadczenia, w niniejszym przypadku Burmistrza Miasta Myślenice;
- - stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie art. 134 i art. 135 P.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędne przyjęcie rozmiarów obiektu wskazanego do rozbiórki i w powyższym kontekście nie rozpatrzenie wniosku złożonego na podstawie art. 136 K.p.a. o uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie ponownego oznaczenia i kwalifikacji rzeczywistej nazwy spornego obiektu, ponownego dokonania jego obmiaru, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: "Prawo budowlane", polegającego na przyjęciu, że budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oparciu tego ustalenia na opinii urbanistycznej Pracowni Urbanistyczno-Planistycznej (powinno być: Urbanistyczno-Architektonicznej) [...], zamiast wymaganego przez ustawę dokumentu w formie zaświadczenia, w tym przypadku Burmistrza Miasta Myślenice.
Wnoszący kasację nie wskazał rodzaju i sposobu naruszenia. Z uwagi jednak na to, że powołał się na art. 174 pkt 1 P.p.s.a., jest niewątpliwe, że zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Kwestionowanie zaś oceny, według której, budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oparcie się na opinii urbanistycznej zamiast na wymaganym zaświadczeniu oznacza zarzut niewłaściwego zastosowania art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, jak i zarzut błędnego ustalenia faktycznego oraz błędnej oceny materiału dowodowego.
Merytoryczne odniesienie się do rodzaju naruszenia jest również możliwe.
Przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowalnego mają bowiem zarówno aspekt materialny jak i procesowy.
Przede wszystkim, już na wstępie rozważań merytorycznych, konieczna jest uwaga, że przeciwstawienie przez skarżącego, jako sprzecznych, powołanych dokumentów w postaci opinii biegłego oraz zaświadczenia Burmistrza Miasta Myślenice, jest wadliwe. Treść tych dokumentów nie jest sprzeczna, gdyż nie odnosi się do tożsamych obiektów budowlanych.
Jak trafnie uznały organy nadzoru budowlanego, a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji, z zaświadczenia wydanego przez Inspektora Wydziału Gospodarki Przestrzennej UMG Myślenice z dnia 19 lipca 2016 r. wynika, że budowa podestów zadaszonych na działce nr 96/18, w terenie ZL (tereny lasów, tereny zalesień; możliwość lokalizacji obiektów małej architektury, typu: tablica informacyjna, ławka, podest, zadaszenie itp.), w miejscowości Droginia, jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Natomiast uzyskana przez PINB opinia [...] Pracowni Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia 19 czerwca 2017 r. stanowi wypowiedź odnoszącą się do budowy budynku rekreacyjno-gospodarczego oraz budowy budynku gospodarczego na działce nr [...]. Z opinii tej wynika, że zagospodarowanie to na terenie ZR, na którym obowiązuje zakaz zabudowy, nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Droginia w gminie Myślenice, przyjętymi uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach Nr 133/XIX/2016 r. w dniu 26 lutego 2016 r.
Nie jest skuteczny złożony, stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzut naruszenia art. 134 i art. 135 P.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędne przyjęcie rozmiarów obiektu wskazanego do rozbiórki i w powyższym kontekście nie rozpatrzenie wniosku złożonego na podstawie art. 136 K.p.a. o uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie ponownego oznaczenia i kwalifikacji rzeczywistej nazwy spornego obiektu, ponownego dokonania jego obmiaru, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania.
Przed odniesieniem się do istoty problemu, należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. może być skuteczny tylko w razie uwzględnienia skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji.
Z uwagi natomiast na wadliwe przywołanie art. 134 P.p.s.a., który składa się a dwóch paragrafów, normujących różne zagadnienia, nie jest możliwe odniesienie się do zarzutu naruszenia tego przepisu.
Jeśli zaś z powołania się na naruszenie norm art. 134-135 P.p.s.a. miałaby wynikać próba podważenia akceptacji Sądu pierwszej instancji dla ustaleń organów w zakresie powierzchni spornego budynku, to wskazać należy, że ani w opisie naruszenia, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie skonkretyzowano, na czym miałaby polegać wadliwość pomiarów lub jak jest rzeczywista powierzchnia budynku. Skarżący nie uprawdopodobnił także, że zachodziły warunki, określone w art. 136 § 1 K.p.a., do przeprowadzenia dodatkowego postępowania, poprzez dokonanie ponownych pomiarów powierzchni budynku. Nie podważył przecież dowodu w postaci przeprowadzonej w trakcie postępowania przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji kontroli (protokół z dnia 15 kwietnia 2015 r.) oraz spisanej w dniu 16 kwietnia 2015 r. notatki służbowej.
W skardze kasacyjnej nie podjęto także próby wykazania, że metoda ustalenia powierzchni, oparta na PN-ISO9836:1977, jest nieprawidłowa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.