Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004 r.(II SA/Bk 692/04),po rozpatrzeniu skargi Powiatu Kolneńskiego na zarządzenie zastępcze Wojewody Podlaskiego z dnia 13 września 2004 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że zaskarżonym zarządzeniem zastępczym Wojewoda Podlaski stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Powiatu Kolneńskiego R. N. na skutek naruszenia przez niego ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia powiatu, w którym radny uzyskał mandat.
Skargę na to zarządzenie wniosła Rada Powiatu Kolneńskiego wyjaśniając, że zakaz określony w art.25 b ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym(Dz.U. z 2001 r., Nr 142,poz.1592 ze zm.)nie został naruszony i nie ma zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym. Radny R. N. z inicjatywy dyrektora Szpitala Ogólnego w Kolnie zawarł umowę o świadczenie usług medycznych, bo Szpital nie mógł go zatrudnić na podstawie umowy o pracę. Umowa najmu przychodni została zawarta przez R. N. jeszcze przed objęciem funkcji radnego i nie wiedział on, że szpital nie był właścicielem przychodni a tylko zarządcą.
Uzasadniając oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku powołał treść przepisu art.25b ust.1 ustawy o samorządzie powiatowym i wyjaśnił, że mienie Szpitala w Kolnie jest mieniem powiatu w rozumieniu art.25b u.s.p. Wyjaśnił także że świadczenie usług medycznych jest działalnością gospodarczą i podzielił w tym zakresie stanowisko NSA zawarte w uchwale składu 5 sędziów z dnia 24 września 2001 r., OPK 13/01,ONSA 2002/1/12,powołał także przepis art.35 ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej(Dz.U. Nr 91,poz.408 ze zm.).Fakt iż w dacie wniesienia skargi radny zaprzestał już świadczenia usług medycznych, nie może wpływać na ocenę zaskarżonego zarządzenia zastępczego, bo ma ono charakter deklaratoryjny.
Pełnomocnik Rady Powiatu Kolneńskiego wniósł skargę kasacyjną. Wnosił o uchylenie wyroku w całości, zasądzenie kosztów. Skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 25b ust.1 ustawy o samorządzie powiatowym. Zdaniem skarżącej Rady ta błędna wykładnia polega na uznaniu, że osoba wybrana na radnego i świadcząca usługi medyczne oraz najmująca pomieszczenie w przychodni zarządzanej przez Szpital, na potrzeby gabinetu lekarskiego i nie mająca wiedzy, że nieruchomość szpitala i przychodnia są własnością powiatu a nie Szpitala – dopuściła się naruszenia wskazanego zakazu łączenia funkcji radnego z wykorzystaniem mienia powiatu. W uzasadnieniu stwierdzono, ze nie można opierać rozstrzygnięcia nadzorczego li tylko na legalności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W istocie zarzut skargi kasacyjnej odnosi się do błędnego zastosowania a nie do błędnej wykładni art. 25b ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym(Dz.U. z 2001 r., Nr 142,poz. 1592 ze zm.).Niezależnie jednak od powyższego jej uzasadnienie, z ponowionym zarzutem błędnej wykładni, powołuje jako zarzut oparcie zarówno rozstrzygnięcia nadzorczego jak i zaskarżonego wyroku na kryterium legalności. Należy zatem wskazać że organy nadzoru mogą kierować się tylko wskazanym kryterium a rolą sądów administracyjnych jest kontrola działania administracji publicznej z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Zarzut naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego nie jest zasadny, uzasadnienie wiąże je z okolicznościami faktycznymi sprawy i abstrahuje zarówno od okoliczności, że wykonywanie świadczeń medycznych w ramach indywidualnej praktyki stanowi działalność gospodarczą (co potwierdza nowelizacja ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty) jak i to,że wynajmowanie pomieszczeń stanowiących własność powiatu na potrzeby prowadzonego gabinetu lekarskiego oznacza wykorzystywanie mienia powiatu do prowadzonej działalności.
Z uwagi na powyższe, skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.