Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2001 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2001 r., którą pozbawił R. B. uprawnień kombatanckich, przyznanych mu decyzją ZW ZBoWiD w K. z dnia 19 stycznia 1976 r., z tytułu "udziału w walkach o utrwalenie władzy ludowej" od 15 IX 1949 r. do 31 XII 1949 r. Organ powołał się w uzasadnieniach tych decyzji na przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 I 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.), zgodnie z którym tracą uprawnienia kombatanckie osoby, które uzyskały takie uprawnienia na mocy dotychczasowych przepisów wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej". Wyłączną podstawą przyznania stronie w 1976 r. przedmiotowych uprawnień był fakt udziału – jako funkcjonariusza Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w O. – w walkach o "utrwalenie władzy ludowej", co zgodnie ze wskazanym przepisem uzasadnia pozbawienie przedmiotowych uprawnień.
Na wymienioną na wstępie decyzję R. B. wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego, zarzucając naruszenie przepisów art. 7, 8, 9, 11, 12, 75, 77, 80 i 107 § 3 kpa, a także art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. skargę oddalił. Sąd stwierdził w uzasadnieniu tego wyroku, iż prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym nie budzi żadnych zastrzeżeń. Wynika z nich, że skarżący od 15 września 1949 r. do 15 marca 1954 r. pełnił służbę w charakterze funkcjonariusza Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w O. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy o kombatantach, uprawnienia kombatanckie nie przysługują osobom, które pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach – między innymi – Urzędów Bezpieczeństwa. Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a pozbawia się takie osoby uprawnień kombatanckich, jeżeli zostały one im wcześniej przyznane z jakiegokolwiek tytułu. Pozbawienie uprawnień kombatanckich R. B. nastąpiło więc w pełnej zgodności z obowiązującym prawem.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 I 2006 r. zaskarżył skargą kasacyjną R. B., reprezentowany przez Radcę prawnego Z. D.. Skarżący zarzucił mu naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 21 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy o kombatantach przez ich wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zarzucił również naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie wskazując jednak konkretnie, których oraz na czym to naruszenie polegało. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że Sąd I instancji nie ustosunkował się do zebranego w sprawie materiału, ogólnikowo tylko stwierdzając, iż "organ ustalił w sposób prawidłowy okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy". W szczególności pominięto fakt udziału skarżącego w zwalczaniu pozostałości oddziałów UPA, co – zdaniem skarżącego – ma istotne znaczenie w sprawie. W związku z tym, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie przedstawiła żadnych uzasadnionych podstaw. W sprawie jest bezsporne, że skarżący w latach 1949-1954 był funkcjonariuszem UB, zatrudnionym w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w O. Fakt ten, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, miał decydujące znaczenie dla wyniku prowadzonego postępowania. Zgodnie bowiem z jasną regulacją prawną wynikającą z przepisu art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, w związku z przepisem art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a tej ustawy pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które w latach 1944-1956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione – między innymi – w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa. Jak zostało wyjaśnione w bogatym orzecznictwie sadowym wskazanym szczegółowo w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, ze skazanego przepisu wynika, iż funkcjonariusze Urzędów Bezpieczeństwa są pozbawieni uprawnień kombatanckich bez względu na to, z jakich powodów zostały im one wcześniej przyznane.
Fakt, że skarżący walczył z oddziałami UPA (pomijając kwestię, czy odpowiada ona rzeczywistości) nie ma – w sytuacji skarżącego – istotnego znaczenia, bowiem w obecnie obowiązującym stanie prawnym, funkcjonariusze Urzędów Bezpieczeństwa nie mogą uzyskać uprawnień kombatanckich z żadnych powodów, a więc również wtedy gdy spełnili przesłanki z art. 1, 2 i 4 ustawy o kombatantach, a jeżeli wcześniej uzyskali takie uprawnienia, to są ich pozbawieni – wyłącznie z powodu służby lub pracy w strukturach UB w latach 1944-1956.
Skarga kasacyjna nie podejmuje nawet próby uzasadnienia zarzutu naruszenia wymienionych nią przepisów prawa materialnego. W sprawie nie doszło też do żadnego naruszenia przepisów materialnych ani procesowych. Dlatego na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 VII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.